West Virginia ellaVesturvirginia (enskt:State of West Virginia) erstakríki í USA.Charleston erhøvuðsstaðurin og størsti býurin. Har búgva umleið 1,8 mió. fólk, sum eru millum tey fátækastu í USA. Av hesum búgva eini 225 túsund í Charleston. Í1863 bleiv West Virginia lutstatur íUSA.
Í mong ár var nógvkol høgt her og nýtt til brenni í stálvirkjunum. Nú eru mong nám og stálvirki latin aftur, og mong arbeiðspláss farin fyri skeytið. Hóast nógv hevur verið gjørt til tess at menna ferðamannavinnuna har, er økið við Appalachufjøll eitt hitt fátækasta í USA. Í West Virginia er tó nógv og fjølbroytt náttúrutilfeingi, millum annað kol ogskógur. West Virginia eru eitt skurvut fjallaland við høgum tindum, brøttum bergum og grønum líðum. Tann hægsti tindurin, Spruce Knob, er næstan 1500 metrar høgur. West Virginia liggur miðskeiðis í Appalachia, og vanliga liggur kavi har longu frá miðskeiðis í november til fyrst í mai.
Í1770-árunum stríddust statirnirPennsylvania ogVirginia um ræðið yvir landaøkjum, sum í dag eru West Virginia og Vestur-Pennsylvania. Um hetta mundið leikaði amerikanska frælsisstríðið í, og kanska var tað eisini ein orsøk til, at fólk í umráðnum stúrdu fyri einum borgarakríggi millum statirnar og tískil valdu at stovna sín egna stat undir navninum Province and Government of Westsylvania. Ein umsókn varð send til kongressina um at gerast 14. statur í USA, menkongressin sýtti fyri hesum.
Í 1780 var marknatrætan millum Virginia og Pennsylvania so loyst. Men tað førdi til nýggjar ætlanir um at gera Westsylvania til veruleika, tí nógv, sum høvdu búð í Virginia, vóru misnøgd við, at tey nú vóru blivin borgarar í Pennsylvania. Hesir røddirnar vórðu køvdar, tá staturin Pennsylvania valdi at bólka alt tos um ein nýggjan stat sum landasvik, sum kundi havadeyðarevsing við sær. Og tá Pennsylvania so hótti við at selja jørðina hjá teimum, sum tosaðu um ein nýggjan stat, tagnaðu røddirnar heilt.
Bluegrass-tónleikur er sprottin úr fólkasangi í West Virginia.West Virginia er fjallaland, hægsta fjallið er 1500 metrar høgt.
Bluegrass-tónleikur tók seg upp sum fólkatónleikur ímillum fátæka fólkið í West Virginia. Hetta tónleikaslagið er partur av einari gamlari siðvenju í eystara parti av Norðuramerika nevnt Appalachia.[1] Tað er ávirkað av enskum sangi, írskum og skotskum violinspæli, hymnum og blues fráafrikansku amerikanarunum, sum vóru kendir sum framúr banjospælarar.[2] Økið íAppalachunum gjørdist eitt kolanámsøki í 20. øld[3], og har var ógvusligt fátækradømi, hungur og hall, men eisini stríðsvilji. Økið var á sinni kent fyri tey mongu verkfallini og námsabeiðarafeløg, sum stríddust fyri rættindi hjá teimum mongu kolanámsfamiljunum í Appalachunum. Eitt ótal av tónleikarum hevur sínar røtur og sín íblástur frá júst hesum tónleikaslagnum úr Appalachunum:Stanley Brothers góvu sangin “Man of Constant Sorrow” út í 1951, í 1960 spældiJoan Baez ein annan variant av sanginum inn, sum æt “Girl of Constant Sorrow”,Bob Dylan hevði sangin á sínari fyrstu plátu í 1962 ogRolling Stones hava partar av tekstinum við í “Let it Loose”, sum er á plátuni Excile On Main Street, sum kom út í 1972.
West Virginia er millum annað nevnd í sanginum "Take Me Home, Country Roads" hjáJohn Denver (1972).
West Virginia er gitið fyri sínar høgu, brøttu fjøllini og fjølbroyttadýralívið, ið fær mong ferðafólk at koma hagar. Har eru til dømisúlvur,bjørn,revur,hjørtur ogkongaørn. Í skóginum eru eisini til dømishara ogelgur. Har byggja rovfuglar, til dømisheykur,falkur ogugla, og smáfuglar í stórum tali. Bjørnin er skógardýr og dámar væl í brattlendi.Bjørnin er størsta rovdýrið í West Virginia.[4] Í 2009 vóru 8000 bjarnir í West Virginia.[5] Bjørnin etur alt møguligt, men tó mest røtur,ber og aðrarplantur. Tað hendir tó, at hon bæði tekur elg og reinsdýr. Bjørnin rennur sera skjótt, tá hon veiðir, og hon megnar at fylgja fonginum fleiri kilometrar. Um veturin liggur bjørnin í híð. Híðið kann t.d. vera eitt helli ella ein hola. Bjørnin er yvir 2 metrar long og vigar um leið 300 kg. Hon kann blíva 12-20 ára gomul. Bjørnin er ikki friðað í West Virginia.[6]
Hjørturin er vanligur í stórum pørtum av West Virginia. Hann livir í flokkum. Hjørturin klárar seg best á opnum bøi, men livir eisini ískógi og niðan móti fjøllunum. Honum dámar ikki so væl at koma nær menniskjum. Um dagin bindur hann frið, men um náttina fer hann at finna sær okkurt etandi. Hjørturin etur plantur. Um summarið etur hann lyng, gras, leyv og røtur, og um veturin etur hann m.a. lyng og skón. Hjørtur er 120-150 cm høgur og kann viga upp til 800 kg. Hann kann gerast 25 ára gamal. Hjørtur verður veiddur um alt West Virginia í tíðarskeiðnum september-desember.[7]
↑Robert Cantwell,Bluegrass Breakdown: The Making of the Old Southern Sound (University of Illinois Press, 2002), s. 65-66.
↑Olive Dame Campbell & Cecil J. Sharp,English Folk Songs from the Southern Appalachians, Comprising 122 Songs and Ballads, and 323 Tunes, G. P. Putnam's Sons, 1917, s. xviii.
