یوآخیم ویلهلم گاوک (به آلمانی: joˈʔaxɪm ˈɡaʊk؛ به انگلیسی: Joachim Wilhelm Gauck؛ زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۹۴۰) یک فعال حقوق مدنی و سیاستمدار آلمانی است که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان یازدهمینرئیسجمهور آلمان فعالیت کرد. او قبلاً یککشیشلوتری، بوده و به عنوان یکی از فعالان برجسته ضد کمونیست حقوق مدنی درآلمان شرقی شناخته شده است.[۲][۳][۴][۵]
او یکی از بنیانگذاران یکی از جنبشهای مخالف در آلمان شرقی بود که به سقوطدیکتاتوری مورد حمایتاتحاد جماهیر شوروی، کمک بسیاری کرد.[۶]
یوآخیم همسرش گرهیلد گاوک را ازدوران کودکی میشناخت[۱۵] و با وجود مخالفت پدرش با اوازدواج کرد. اما آنها در سال ۱۹۹۱ از هم جدا شدند و دارای ۴ فرزند ۲ دختر و ۲ پسر میباشند. سه فرزند او که بزرگتر بودند در اواخر سال ۱۹۸۰ آلمان شرقی را ترک کرده و بهآلمان غربیمهاجرت کردند ولی فرزند آخر آنها به نام کاترینا که در آن زمان هنوز یک کودک بود در کنار پدر و مادرش باقیماند.[۱۶][۱۷]
از سال ۲۰۰۰، دانیلا سچادت که یکروزنامهنگار است، همراه او بوده است.[۱۸]
او فرزند یوآخیم گوواک (۱۹۰۷) و اولگا گوواک (۱۹۱۰) است که درروستوک زاده شد.
پدرش افسر برجستهنیروی دریایی آلمان نازی (کاپیتان در دریا) و یک کاپیتانکشتی با تجربه بود که پس ازجنگ جهانی دوم به عنوان بازرس در شرکت کشتیسازی نپتون ورفت مشغول به کار بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم و به قدرت رسیدن کمونیستها درجمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) خانواده او نیز قربانی اذیت و آزار کمونیستها بود. وقتی یوآخیم در سال ۱۹۵۱ یازدهساله بود پدرش توسط نیروهای اشغالگرشوروی دستگیر شد و برگردانده نشد.[۱۹] او در یک دادگاه نظامی شوروی برای در اختیار داشتن یک مجله غربی در مورد امور دریایی بهجاسوسی برای غرب و بهاعدام محکوم شده بود و بهگولاگ درسیبریتبعید شده بود.[۲۰] که در آنجا به دلیل بدرفتاری از نظر جسمی پس از یک سال غیرفعال شده بود و نزدیک به ۳ سالخانواده او هیچ اطلاعی از وضعیتش نداشتند.[۲۱] پس از سفر رسمیکنراد آدناور بهمسکو مذاکراتی برای آزادی هزاران تن از زندانیان آلمانی زمانجنگ و افراد غیرنظامی که تبعید شده بودند صورت گرفت و او در سال ۱۹۵۵ آزاد شد.[۲۲] او درروستوک فارغالتحصیل شد؛ و در فعالیتهای سیاسی خود از مصیبتهای پدرش الهام گرفته بود،[۲۳] و گفتهاست که با تأسیس «جنبشضد کمونیسم» بزرگ شدهاست.[۲۴] او در جوانی قصد داشته که یکروزنامهنگار شود اما چون او یککمونیست نبود مورد مجازات قرار میگیرد.[۲۵] و مطالعهالهیات و تبدیل شدن به یک کشیش در کلیسایپروتستان در مکلنبورگ روی میآورد. او اعلام کردهاست که قصد اولیه او تبدیل شدن به یک کشیش نبوده و هدف او مطالعه الهیات و آشنایی بافلسفه وکلیسا به عنوان یکی از چند نهاد کمونیستی در آلمانی شرقی کهایدئولوژی کمونیستی بر آنها غالب بود، بودهاست.[۲۶] با این وجود، او در نهایت به یک کشیش تبدیل شد. در ابتدا کار او به عنوان یک کشیش در آلمان شرقی به علت خصومت رژیم کمونیستی نسبت بهکلیسا بسیار دشوار بود برای سالهای زیادی تحت نظر ثابتاشتازی (پلیس مخفی) بود و مورد آزار و اذیت قرار میگرفت.[۲۷][۲۸] و در پروندههایاشتازی از او به عنوان یک «اصلاح ناپذیر ضد کمونیست» یاد شدهاست.[۲۹] او گفتهاست که «در سن نه سالگی، من میدانستم کهسوسیالیسم نظامی ناعادلانه بود.»[۲۵]
در طول انقلاب مسالمتآمیز سال ۱۹۸۹، او عضو انجمن جدید، جنبش اپوزیسیون دموکراتیک شد و به عنوان سخنگوی جنبش انتخاب شد. او همچنین بخشی در تظاهرات بزرگ علیه رژیم کمونیستی بود. در انتخابات آزاد در تاریخ ۱۸ مارس ۱۹۹۰ تا انحلال GDR در ماه اکتبر سال ۱۹۹۰ او به عنوان نماینده مردم انتخاب شده بود.
در ۲ اکتبر ۱۹۹۰، روز قبل از انحلال GDR، او به عنوان نماینده ویژه برای آرشیواشتازی انتخاب گردید و پس از انحلال GDR او به عنوان نماینده ویژه دولت فدرال برای بایگانیاشتازی توسط پرزیدنت ریچارد فون ویزساچر وهلموت کوهل، صدراعظم منصوب شد. به این ترتیب، او مسئول آرشیوهایاشتازی و بررسی جرائمهای کمونیستی بود و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت خدمت کرد.
یوآخیم از ۳ تا ۴ اکتبر ۱۹۹۰ به عنوان یک عضو از مجلس فدرال، پارلمان آلمان خدمت کردهاست که تاکنون کوتاهترین عضویت در خدمت پارلمان آلمان بوده است.[۳۰]
از سال ۲۰۰۳، او رئیس انجمن ("علیه فراموشی - برای دموکراسی")، بودهاست و از سال ۲۰۰۱–۲۰۰۴ درهیئت مدیره مرکز نظارت بر نژادپرستی و بیگانهستیزی اروپا خدمت کردهاست.[۳۱]
به مناسبت تولد ۷۰ سالگی در سال ۲۰۱۰، توسطآنگلا مرکل، صدراعظم به عنوان یک «معلم واقعی دموکراسی» و «مدافع خستگی ناپذیر آزادی، دموکراسی و عدالت» مورد تقدیر قرار گرفت.[۱۳]
در ۳ ژوئن ۲۰۱۰، یوآخیم گوواک برایرئیسجمهور آلمان در انتخابات سال ۲۰۱۰ توسط SPD و سبزها نامزد بود.[۳۲] او عضو SPD و سبزها نمیباشد اگر چه حزب سابق او در آلمانشرقی در نهایت با سبزها ادغام شدند[۳۳] و اتحادیهدموکرات مسیحی CDU نیز از نامزدی او در انتخابات حمایت کرد.[۳۴]گرچه یک بار خود را به عنوان محافظهکارلیبرال شرح داده بود بعد از نامزدی خود اظهار داشت: «من نه قرمز و نه سبز هستم، منیوآخیم گوواک هستم»[۳۵]فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ او را به عنوان یک محافظه کار لیبرال توصیف میکند.[۳۶]
او بهطور گستردهای مورد احترام سراسر طیفهای سیاسی است[۳۷] و در میان CDU / CSU و سیاستمداران FDP بسیار محبوب است.[۳۸] مدعی اصلی او،کریستیان وولف و سیاستمداران تمام احزاب دولت اعلام کردند که گوواک مورد احترام است.[۳۹] یورگ سچونبوهم رئیس سابق CDUبراندنبورگ نیز از وی پشتیبانی و حمایت میکند.[۴۰] گوواک در اصل توسط آندریاس شولز که در آن زمان مشاور ارتباطات با سبزها در مجلس فدرال بود به عنوان یک کاندیدای ریاست جمهوری معرفی شد. شولز در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به عنوان سخنگوی گوواک منصوب شد.[۴۱]
رئیسجمهور توسط همایش اتحادیه (Bundesversammlung)، که اجلاس فدرال نیز گفتهاند، انتخاب میشود. همایش اتحادیه تشکیل شدهاست از کل نمایندگان بوندستاگ بعلاوهٔ به تعداد همینان، نمایندگان برگزیدگان مجلسهای ایالتی. این برگزیدگان لزوماً عضو مجلس ایالتی یا سیاستمدار رسمی نیستند، ممکن است مثلاً از چهرههای فرهنگی و هنری باشند.
پس از استعفای رئیسجمهورکریستیان وولف در ۱۷فوریه ۲۰۱۲، یوآخیم گوواک به عنوان نامزد مشترک برای رئیسجمهور آلمان در تاریخ ۱۹ فوریه توسط احزاب دولت، CSU و CDU و FDP معرفی شد.[۴۲] او در نتیجه توسط همه احزاب عمده ارائه شده در کنوانسیون فدرال، به جز یک حزب، مورد حمایت قرار گرفت.[۲] بر اساس یک نظرسنجی انجام شده برای استرن، نامزدی گوواک با حمایت بالایی مواجه شد.گوواک در ۱۸ مارس ۲۰۱۲، با ۹۹۱ از ۱۲۲۸ رأی در کنوانسیون فدرال به عنوان رئیسجمهور آلمان انتخاب شد.[۴۳]
