لوئیس انریکه درخیخن، استانآستوریاس به دنیا آمد و دوران حرفهای خود را با باشگاه محلیاسپورتینگ خیخون آغاز کرد،[۲] جایی که لقب «لوچو» را از روی ناملوئیس فلورس، مهاجم مکزیکی تیم، گرفت.[۳] او سپس بیشتر دوران بازیاش را در دو باشگاه بزرگ اسپانیا گذراند: ابتدا پنج فصل برای رئال مادرید بازی کرد و،[۴] در سال ۱۹۹۶ پس از پایان قراردادش در حالی که در ژانویه ۱۹۹۵ در برد ۵–۰ خانگی مقابل بارسلونا گل زده بود بعدها گفت که «تقریباً هرگز از سوی هواداران رئال مادرید احساس قدردانی نمیکرد و خاطرات خوبی از آنجا نداشت»،[۵] و سپس به رقیب دیرینهشان، بارسلونا، بهصورت آزاد منتقل شد.[۶] در ابتدا هواداران بارسلونا نسبت به خرید جدید خود مردد بودند، اما او بهسرعت دل کاتالانها را بهدستآورد، هشت سال در تیم ماند، در نهایت کاپیتان شد و بارها در الکلاسیکو مقابل تیم سابقش گلزنی کرد؛[۷] او گلهایش را با شور و حرارت درورزشگاه سانتیاگو برنابئو جشن میگرفت، از جمله گلی که با شوتی ۲۵ یاردی به ثمر رساند و پس از آن پیراهنش را با افتخار نشان داد.[۸]
لوئیس انریکه در سه فصل اول حضورش در بارسلونا، ۴۶ گل درلالیگا به ثمر رساند،[۹][۱۰] تیم در فصل ۹۷–۱۹۹۶ نایبقهرمان شد و پس از آن دو بار متوالی قهرمان لیگ شد. علاوهبراین، در فصل بعدی توسط روزنامهالپائیس بهعنوان بازیکن سال اسپانیا انتخاب شد.[۱۱][۱۲] همچنین گل نخست سوپرجام اروپا ۱۹۹۷ را به ثمر رساند، که منجر به پیروزی ۳–۱ در مجموع برابربروسیا دورتموند شد.[۱۳]
در سالهای پایانی حضورش در بارسلونا، لوئیس انریکه اغلب دچار مصدومیت بود و تمایلی به تمدید قراردادش نداشت. باشگاه نخستش، اسپورتینگ خیخون، پیشنهادی به او ارائه داد اما او رد کرد و گفت که «نمیتواند به سطحی که از خودش انتظار دارد برسد» و اینکه «با رفتن به اسپورتینگ لطف خاصی در حقشان نخواهد کرد.» نگرانیهایش دربارهٔ سطح آمادگی بدنیاش باعث شد که در ۱۰ اوت ۲۰۰۴ در سن ۳۴ سالگی بازنشسته شود،[۱۴] و دوران حرفهایاش را با مجموع ۴۰۰ بازی و ۱۰۲ گل در لیگ به پایان رساند. در مارس همان سال،پله او را در فهرست ۱۲۵ فوتبالیست زنده برتر جهان قرار داد.[۱۵]
لوئیس انریکه برای تیم ملی اسپانیا در سه جام جهانی فیفا حضور داشت: ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ (و همچنین در یورو ۱۹۹۶). او در مجموع ۶۲ بازی ملی انجام داد و ۱۲ گل به ثمر رساند. همچنین عضوی ازتیم طلایی اسپانیا درالمپیک تابستانی ۱۹۹۲ بارسلونا بود،[۱۶] و اولین بازی ملیاش را در ۱۷ آوریل ۱۹۹۱ انجام داد؛ او ۲۲ دقیقه در شکست ۲–۰ دوستانه مقابل رومانی در شهر کاسرس بازی کرد.[۱۷]
در جام جهانی ۱۹۹۴ که درایالات متحده برگزار شد، انریکه اولین گل ملیاش را در مرحله یکهشتم نهایی و در برد ۳–۰ برابرسوئیس در واشینگتن دیسی به ثمر رساند.[۱۸] در شکست ۲–۱ مرحله یکچهارم نهایی مقابل ایتالیا درورزشگاه فاکسبرو، آرنجمائورو تاسوتی به صورت او برخورد کرد و بینیاش را خونین کرد،[۱۹] اما این خطا در جریان بازی جریمهای در پی نداشت — هرچند بعداً تاسوتی با محرومیت هشتجلسهای مواجه شد؛[۲۰] وقتی اسپانیا دریورو ۲۰۰۸ و در تاریخ ۲۲ ژوئن مقابل ایتالیا قرار گرفت تا برای صعود به نیمهنهایی بجنگد، گزارش شده که لوئیس انریکه خواستار «انتقامگیری» از اتفاقات جام جهانی ۱۹۹۴ شد و بازیکنان را تشویق کرد که با شکست دادن ایتالیا انتقام بگیرند.[۲۱] تاسوتی، که آن زمان دستیار مربیمیلان بود، در مصاحبهای باروزنامهمارکا گفت از اینکه مدام به آن اتفاق یادآوری میشود خسته شده و هرگز قصد آسیبزدن به بازیکن اسپانیایی را نداشته است.
در جام جهانی ۱۹۹۸، لوئیس انریکه نقش مهمی در پیروزی ۶–۱ برابربلغارستان در آخرین بازی مرحله گروهی ایفا کرد؛ او یک گل زد، یک پاس گل داد و یک پنالتی گرفت، با این حال اسپانیا از رقابتها حذف شد.[۲۲] در ۵ ژوئن سال بعد، او یک هتتریک به ثمر رساند و اسپانیا در مرحله مقدماتی یورو ۲۰۰۰ با نتیجه ۹–۰ درویارئال،سانمارینو را در هم کوبید.[۲۳]
لوئیس انریکه در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۰۲ از بازیهای ملی خداحافظی کرد تا فرصت بیشتری به بازیکنان جوان داده شود و تمرکز خود را فقط روی بازیهای باشگاهی بگذارد.[۲۴]
