Iparraldeko Alemaniar Konfederazioa (alemanez:Norddeutscher Bund) 1867an hasi zen,Germaniar Konfederazioa desegin ondoren. Alemaniako iparraldeko 22 estatuk osatua, aldi baterako elkartze bat izan zen, soilik 1871nAlemaniar Inperioa aldarrikatu zuten arte iraun zuena.
Hala ere, Alemaniako iparraldean prusiar boterea sendotu zuen eta Alemaniako hegoaldean prusiar kontrolaren oinarriak jarri zituen,Zollverein eta Bake-itun sekretuei esker (Austria-Prusia Gerraren amaieraren bezperan hegoaldeko estatuekin sinatu zituztenak).
Alemaniar Inperioa sortu ondoren existitzeari utzi zion arren, honen "oinarria" izan zen. Bere konstituzioak botere handiak ematen zizkion Kantzelari (Bismarck),Bundesrateko Presidentetzak (Prusia) izendatua izan zena. Hau kantzilerra Reichstagaren aurrean immunea zelako horrela izan zen eta, kantzilerrari Presidentearen eta herriaren arteko lotura bakarra izatea ahalbidetu zion. Hala ere, konstituzioa ez zen hain kontserbadorea: kantzilerrak aparatu militarraren gaineko boterea mantendu zuen (batez ereGilen I.a ia irentsi zuen 1862an Prusian izandako Konstituzio Krisiaren esperientzia mingotsaren ondoren). Gainera, ez zuten Kantzilerrarekiko oposiziorik onartzen: 1860ko hamarkadan Bismarcken aurka agertu ziren zibilek debekatuta zuten kargu publikoetan aritzea.
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
.svg)
