Latransliteriga aŭtransskriba sistemo Hepburn - angla prononco [hˈɛpbɜːn] - (ヘボン式,Hebon-shiki, esperanta prononco [hebonŝiki], plennome: ヘボン式ローマ字Hebon-shiki Rōmaji, esperanta prononco [hebonŝiki rōmaĵi] kun longa "o") nuntempe estas la internacie plej uzata sistemo por lalatinigo de la japana, pli precize por la transskribo de la kutimajjapanaj skribsistemojHiragana,Katakana kajKanji al lalatina alfabeto. Ĝi parte skribas sonojn per literoj kutimaj por la angla lingvo, ekzemple la esperanta sono j skribiĝas "y", ŭ estas "w", kaj la du sonoj ĝ kaj ĵ ambaŭ estas "j" - kio aparte fremdas en esperanta teksto, sed ĉar la sistemo estas la internacie plej uzata, utilas almenaŭ noti tiun formon de japana vorto same kiel la formo(j)n en la kutimajjapanaj skribsistemoj, por entute rekoni la formojn en teksto ankaŭ ne-esperanta.
La sistemoHebon estas nomita laŭ la usona misiisto kaj lingvoesploristoJames CurtisHepburn, angla prononco [d͡ʒˈe͡ɪmz kˈɜːtɪs hˈɛpbɜːn], kiu en1867 eldonis la unuan japanan-anglan vortaron 和英語林集成Waei-Gorinshūsei (la unua vortaro kunrōmaji estis la japana-portugala vortaro 日葡辞書Nippo Jisho eldonita en 1603). En la unua eldono de la "Waei-Gorinshūsei" Hepburn ankoraŭ uzisdzu anstataŭzu,uye anstataŭue,kio anstataŭkyo ktp. - la originalarōmaji de Hepburn ankoraŭ ne estisHebon-shiki Rōmaji.
En1885 lajapana registaro komisiis la latinigon de la japana al grupo de japanaj kaj fremdlandaj sciencistoj, kaj Hepburn estis unu el tiuj. En1886 Hepburn uzis la sistemon proponitan de la komisiono en la 3-a eldono de laWaei-Gorinshūsei (改正増補和英英和語林集成Kaisei Zōho Waei-Eiwa Gorin Shūsei - "reviziita kaj pliampleksigita japana-angla kaj angla-japana grandvortaro"), kaj la komisiona sistemo poste ricevis sian nunan nomon kiel "sistemo de la vortaro eldonita de Hepburn": la Hepburn-Sistemo. La nomo de la komisiono estis 羅馬字会 Rōmajikai aŭ Rômazikwai - "Societo por la Latinigo de la Japana alfabeto"[1] kaj ĝia propono de 1885 nomiĝis: 羅馬字にて日本語の書き方Rōmaji nite nihongo no kakikata ("maniero skribi la japanan latinskribe").
La sistemon Hepburn oni poste kelkfoje iomete ŝanĝis, sed la ŝanĝoj koncernas nur kelkajn esceptojn: en la originala sistemo la partikuloj へhe kaj をwo estis skribatajye kajwo (nune:e kajo), kaj en certaj vortoj la silabojka kajga skribiĝis ankoraŭ kielkwa kajgwa, ekz. 火事kwaji. Tiu sistemo nomiĝas 標準ヘボン式ローマ字Hyōjun-Hebon-shiki Rōmaji "Norma Hepburn-sistemo".
En1954 aperis la 3-a eldono de la "Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary" uzanta novan version de la Hepburn-sistemo, en kiu la silabfina んn estas ĉiam skribita kieln, neniam kielm (ekz.kanpai). Tiu nova sistemo nomiĝas 修正ヘボン式ローマ字Shūsei Hebon-shiki Rōmaji "Reviziita Hepburn-sistemo", kaj estas nun la plej uzata sistemo en modernaj vortaroj.
Malgraŭ la intenco de la japana registaro, kiu preferas la japananKunrei-sistemon, post 1960 la uzo de la angla-orientiĝaHepburn-sistemo disvastiĝis en Japanio; ankaŭ eksterlande la uzo de la portugala, nederlanda, germana, kaj franca transskribsistemoj anstataŭiĝis per la "angleca" Hepburn-sistemo, kiu mondvaste estas nun la plej uzata sistemo por la transskribado de la japana.
Hepburn baziĝas sur la angla fonologio, ne la japana, kaj longe alfrontis kontraŭon en Japanio. Interalie, la21-an de septembro1937, la 3-a kabineta ordono deklaris anstataŭan sistemon nune ĝenerale konatan kielKunrei - la japana oficiala latiniga sistemo. Tamen tio estis renversita de laPlejsupra komandanto de aliancaj potencoj dumOkupado de Japanio. La 1-a kabineta anonco redeklaris sistemon Kunrei en 1954 kun rimarkigoj.
En 1972, reviziita versio de Hepburn iĝis kodigita kielANSI-normo Z39.11-1972. Ĝi estis proponita en 1989 kielISO 3602, tamen estis rifuzita favore alKunrei. La Z39. La normo de 11-1972 estis aboliciita la6-an de oktobro1994.
En multaj aliaj kampoj en kiuj mankas jura normo, Hepburn restas kiel la fakta normo. Indikoj kaj anoncoj en urbaj oficejoj kaj policostacioj, ĉe sanktejoj, temploj kaj turistaj allogaĵoj ankaŭ uzas ĝin.Angla-lingvajgazetoj kajamaskomunikiloj uzas la simpligitan formon de Hepburn. Urboj kajprefektujoj uzas ĝin en informiloj por anglalingvaj parolantoj kaj vizitantoj, kaj anglalingvaj eldonaĵoj de la japana Ministrejo pri eksterlandaj aferoj uzas simpligitan Hepburn.Oficiala turisma informo eldonata de la registaro uzas ĝin en gvidlibro pri Japanio.
Multaj studentoj lernantaj la japanan kiel fremdan lingvon uzas la Hepburn-sistemon.
Stacisigno deStacio Banshū-Akō (JR Okcidenta). Por fervojoj oni uzas "Hepburn por fervojaj indikiloj" Stacisigno deShijo-Stacio (Kiota urba transporta oficejo). Iuj fervojo-kompanioj uzas proprajn sistemojn por indikiloj. Ĝi estusShijō en la Reviziita HepburnPor vojoindikiloj oni uzas simpligitan Hepburn-skribon nomatan "Hepburn por vojoindikiloj". En la Reviziita Hepburn oni skribusTokorozawa-kaidō kajShin'ōme-kaidō. La vojoindikiloj estas ĉe Kitahara-vojkruco enNiŝi-Tokio enTokio
Tri normaj variantoj de Hepburn ekzistas.
La unua estas laTradicia Hepburn-sistemo, kiu skribaslongajn vokalojn kaj silabfinann diversmaniere.
La dua estas laReviziita Hepburn-sistemo, reviziita versio de la tradicia Hepburn, kiu skribas silabfinann kielm malantaŭ kelkaj konsonantoj, estas ne plu uzata. Tiu ĉi sistemo estas uzata deBiblioteko de Kongreso. (La terminoReviziita Hepburn foje signas la Modifita Hepburn).
La tria estas laModifita Hepburn-sistemo. Tiu ĉi versio entenas trakton pri longaj vokaloj (uzo demakrono) kaj skribas silabfinann ĉiam kieln. Ĝi estis adoptita de ĉefaj vortaroj (ekz. laPocket Kenkyusha Japanese Dictionary eldonita deOxford University Press), tamen la uzo ankoraŭ restas ĉefe por lingvistoj. (La termino Modifita Hepburn foje signas la Reviziita Hepburn)
En Japanio, tri normoj efikas.
La regulo pri Fervojaj Indikiloj (鉄道掲示規定, la anonco 398 deMinistrejo pri Transporto je26-a de julio1947[2]) postulis modifitan Hepburn por fervojaj indikiloj en sia 11-a artikolo. Ĝi uzas makronon por longaj vokaloj kaj skribas silabfinann kielm antaŭb,m kajp. Ĝi uzasstrekon kiel dividilon interm,n kaj sekvantaj vokaloja, e, i, o, u, y. Ĝi skribas duobla-konsonantancch kieltch. La regulo nuliĝis je30-a de septembro1950. ĈiujJR-fervojoj kaj ĉefaj privataj fervojoj uzas tiun ĉi normon por nomoj de stacioj. Tamen, multaj privataj fervojoj uzas proprajn normojn.
La validigaj reguloj de la juro pri pasporto (旅券法施行規則 la 11-a ordono de la Ministrejo pri eksterlandaj aferoj je la8-a de decembro1989[3]) en sia la 5-a Artikolo 2 reguligas uzon de Hepburn por skribi en pasportoj[4]). Ĝi skribas silabfinann kielm antaŭb,m kajp. Ĝi skribas longano kieloh sed ne markas aliajn longajn vokalojn. Ĝi skribas duoblan konsonanton decha,chi,cho,chu kieltcha,tchi,tcho,tchu.
LaMinistrejo pri lando, substrukturo kaj transporto kodigis la gvidlinion pri kompletigo por glatigi movon sur vojoj (2002)[5], kie en ĉapitro 7-3-4-3 reguligas la uzon de la Hepburn-sistemo por la latina skribo sur vojoindikiloj laŭ la Normo pri instaligo de vojoindikoj kaj ĝia klarigo (道路標識設置基準・同解説) de Japana asocio pri vojo[6]. (La klarigo pri ĝi estas sur retejo de KICTEC:[7]). Ĝi skribas silabfinann kieln. Ĝi ne markas longajn vokalojn.
La ĉefa trajto de Hepburn estas tio ke ĝialiterumo baziĝas sur anglafonologio. Pli teknike, kiam japana silabaro enhavas "malstabilan" konsonanton por la moderna parolata lingvo, la ortografio ŝanĝiĝas je io, kio laŭ la angla prononcmaniero pli ĝuste trafas la veran japanan sonon: ekzemple し estas skribata kielshi sed ne *si.
Iuj lingvistoj kontraŭas al Hepburn, ĉar ĝia prononco-bazita literumado povas malklarigi la sisteman originon de japana fonetika strukturo,fleksioj kajkonjugacioj. Subtenantoj argumentas ke Hepburn ne celas esti lingvistika ilo.
Silabfinan (ン) estas skribata kieln antaŭ konsonantoj, sed kieln' (kun apostrofo) antaŭ vokaloj kajy. Ĝi estas skribata kielm antaŭ aliajlabialaj konsonantoj, t.e.b,m kajp.
EnReviziita Hepburn:
La uzom antaŭ labialaj konsonantoj estas ne uzata, oni ĉiam uzasn. La sistemo skribasn' antaŭ vokaloj kaj y.
EnModifita Hepburn:
Silabfinan estas ĉiam skribata kieln kun makrono (n̄)), samkiel oni skribas longajn vokalojn en tradicia Hepburn. Pro tio, la uzo de la apostrofo ne necesas.
Jen estas variaĵoj de la Hepburn-sistemo en la indikado de la longaj vokaloj ō kaj ū.
Tōkyō: skribata permakronoj. Tiu ĉi estas laŭ la reguloj de laTradicia kajReviziita Hepburn-sistemoj, kaj estas konsiderata norma.
Tokyo: tute ne indikata. Tiu ĉi estas komuna por japanlingvaj vortoj kiuj estas adoptitaj en la angla. Tiu ĉi estas ankaŭ la konvencia uzo en lade facto-a Hepburn uzata en indikiloj kaj aliaj anglalingvaj informiloj pri Japanio, menciitaj en la paragrafo pri leĝa statuso.
Tôkyô: indikata percirkumfleksoj. Uzo de cirkumfleksoj por indiki longon estas uzata en alternativaNihon-shiki kajKunrei-shiki-sistemoj. Cirkumfleksoj estas ofte uzataj endokumentoredaktilo kiu ne kapablas makronojn. Dank'al disvastiĝo deUnikodo, tio ĉi iĝas malofta.
Tohkyoh: indikata per "h". Tiu ĉi estas foje konata kiel "pasporta Hepburn", ĉar la Japana Ministrejo pri eksterlandaj aferoj regulas (tamen ne devige) tiun ĉi uzon por pasportoj.[8]
Toukyou: skribata uzantekanaon, literumoō kielou aŭoo kajū kieluu. Tiu ĉi estas foje nomatawāpuro-stilo, ĉar oni tiel enigas tekston en dokumentoredaktilon (wādo purosessā el la anglaword processor) per tajpilo enlatina alfabeto. Tiu ĉi metodo plej ĝuste esprimas la manieron kiel vokaloj estas skribataj en kanao, diferencante inter おう (kiel en とうきょう [東京], skribataToukyou en tiu ĉi sistemo) kaj おお (kiel en とおい [遠い], skribatatooi en tiu ĉi sistemo).
Tookyoo: skribata per duobligo de la longaj vokaloj. Tiu ĉi estas laŭ la reguloj de laModifita Hepburn-sistemo, tamen estas antaŭ komuna kiam oni skribas vortojn de fremd-originalo sen referenci iujn sistemojn, ekz.paatii por パーティー ("festeto") anstataŭpātī. Tiu ĉi estas uzata en la transskriba sistemoJSL.
Tiuj estas ĉefe uzataj por prezenti la sonojn en vortoj de aliaj lingvoj. La plejparto el tiuj estas ne formale normigitaj kaj iuj estas tre malofte uzataj.