Vidu ankaŭ:Listo de francaj reĝoj_1.png) Klotaro la 4-a, franka reĝo de Aŭstrazio. | |||||
| Persona informo | |||||
| Naskiĝo | 685 enMetz,Imperium Francorum | ||||
| Morto | 719 enParizo,Imperium Francorum | ||||
| Familio | |||||
| Dinastio | Merovidojvd | ||||
| Patro | Teodoriko la 3-a vd | ||||
| Gefratoj | Hilberto la 3-avd | ||||
| Parencoj | Teodoriko la 3-a (ebla patro) Clothildis Doda(en)  (ebla patrino)Hilberto la 3-a (ebla patro) vd | ||||
| Profesio | |||||
| Okupo | monarkovd | ||||
| |||||
| vd | Fonto:Vikidatumoj | ||||
Klotaro la 4-a estis franka reĝo deAŭstrazio ekde 717 ĝis sia morto. Membro de la merovida dinastio, li estis elektita deKarolo Martelo, urbestro de la Palaco deAŭstrazio, por kontraŭstariĈilperikon la 2-an kajRagenfredon, urbestron de la Palaco deNeŭstrio. Tio estis la unua fojo ekde 679, ke la franka regno estis dividita. Post la morto de Klotaro, ĝi estis reunuigita sub Ĉilperiko. Eblas ke li estis filo deĈildeberto la 4-a.
Neniu nuntempa fonto indikas la genealogion de Klotaro la 4-a, krom ĉarto deĈildeberto la 4-a datita 710, en kiu ĉi-lasta asertas esti la frato de unu Klotaro. Tamen, oni supozas, ke tiu Klotaro jam estis reginta, dum Klotaro la 4-a ne supreniris la tronon ĝis 717.Léon Levillain sugestis, ke li estis asociita al la trono dum la vivo de sia patro, poste detronigita antaŭ ol reveni al la trono, hipotezo kritikita deKarl August Eckhardt, kiu montris, ke la nomo Klotaro en la ĉarto estis eraro kaj ke ĝi devus esti Klodvigo. Eckhardt poste analizis plurajn pli postajn atestojn, kiuj proponas genealogion por Klotaro la 4-a:
.png)
_0.png)
Por Karl August Eckhardt, la propono en la "Chronicon Vedastinum" devenas de konfuzo kun Teodoriko la 4-a, la vera posteulo de Dagoberto la 3-a, kiu efektive estis edukita en Seles. La "Historia Regum Francorum", siaflanke, suferas de alia konfuzo kun Ĉilderiko la 3-a: Klotaro la 4-a ne povus esti la filo de unu el liaj posteuloj. La genealogio atribuita de Adémar de Chabannes respondas al tiu de Klotaro la 3-a, ne al Klotaro la 4-a.
Konklude, Karl August Eckhardt konsideras kredinda la ateston de Albéric de Trois-Fontaines, kiu asertas, ke Klotaro la 4-a estis filo de Teodoriko la 3-a. La aŭtoro de la "Historia Regum Francorum" fakte miskomprenus Teodoriko-on. Argumento plifortiganta la genealogion favore al Teodoriko la 3-a estas la mencio de Adémar de Chabannes, kiu indikas Klotaron la 4-an kiel kuzon de Karolo Martelo: Teodoriko la 3-a edziĝis alKlotilda Doda, kies meza nomo sugestas eblan ligon kunSankta Doda, edzino deArnulfo de Metz kaj praavino de Karolo Martelo. Ĉi tiun hipotezon subtenas pluraj historiistoj.
Klotaro fariĝis reĝo laŭ instigo de Karolo Martelo post lia venko super la fortoj deĈilperiko la 2-a kaj la Urbestro de la Palaco, Ragenfredo, ĉe laBatalo de Vinchy la 21-an de marto 717. Ĉi tiu venko permesis al Karolo Martelo kontroli la plejparton de Aŭstrazio. La establado de rivala reĝo en la persono de Klotaro la 4-a servis du celojn: ĝi pravigis Karolon Martelon kiel Urbestron de la Palaco, pozicion kiun li postulis kiel heredon de sia patro,Pepino de Herstal, kaj ĝi pliigis liajn militajn rimedojn permesante al li kunigi pli grandan armeon per kunvokoj pravigitaj de la reĝa aŭtoritato.
Post la instalado de Klotaro, Ĉilperiko kaj Ragenfredo alianciĝis kun laDuko Odo. Komence de 718, Karolo Martelo gvidis armeon en la nomo de Klotaro kontraŭ la Neŭstrianoj kaj la Akvitanoj, kiujn li venkis ĉe laBatalo de Soissons, devigante Ĉilperikon fuĝi al Akvitanio kaj serĉi la protekton de la Duko Odo. Li poste gvidis tiun saman armeon en Saksion, ĝis la riveroWeser.
LaLex Alamannorum, leĝkodo por la Alemanoj, estis promulgita dum la regado de Klotaro kaj en lia nomo. Unu el la tri aroj de manuskriptoj de la Lex Alamannorum nomiĝas la "Lex Alamannorum Hlotharii" pro ĝia kompilaĵo fare de Klotaro.
Klotaro mortis en 719, kaj tio igis necesan interkonsenton inter Karolo Martelo kajOdo de Akvitanio. Ĉilperiko tiam reunuigis la regnon kaj restis Reĝo de la Frankoj ĝis sia morto en 721.
Ĉapitro 53 de la "Libro de la Historio de la Frankoj" (ĉirkaŭ 727):“[…] Kun la matronino Plektruda, li [Karlo] decidis repreni la trezorojn de sia patro, poste li reakiris sian regnon, metante viron nomatan Klotaro ĉe ĝia estro. Ĉilperiko kaj Ragenfredo petis la helpon de Duko Odo. Odo lanĉis armeon kontraŭ Karlo. Sed la sentima Karlo atakis lin. Odo fuĝis, enirante la urbon Parizon kaj irante trans laLuaron kun Ĉilperiko kaj liaj trezoroj. Karlo persekutis lin sed ne povis kapti ilin. Reĝo Klotaro mortis tiun jaron. […]”
"Karlo [...] elektis reĝon nomatan Klotaron. Ĉilperiko kaj Ragenfredo tiam sendis ambasadon al Odo, fervore petante lian helpon kaj ofertante al li la regnon kaj donacojn. Ankaŭ Odo kolektis armeon de gaskonoj, venis al ili, kaj kune ili avancis kontraŭ Karlo. Sed li, kun firmeco kaj sen tremo, rapidis renkonti ilin. Odo, timante ke li ne povos rezisti, forkuris.
Karlo persekutis lin ĝis Parizo kaj poste, post transiro de la Sejno, ĝis Orléans, sed li apenaŭ estis eskapinta kaj transiris la limojn de sia regiono, kunportante reĝon Ĉilperikon kaj la trezorojn, kiujn li kaptis. Reĝo Klotaro tiam mortis kaj foriris." Karlo, per siaj senditoj, ankaŭ ricevis de Duko Odo la jam menciitan reĝon Ĉilperikon. Ĉi-lasta venis alNoyon kaj, post mallonga tempo, perdis kaj sian vivon kaj sian tronon: li mortis post regado dum ses jaroj. [...][1]
