Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Saltu al enhavo
Vikipedio
Serĉi

CERN

Pending
El Vikipedio, la libera enciklopedio

Page version status

Malneta versio

CERN
emblemo
internacia organizaĵo
nuklea esplorinstitutoRedakti la valoron en Wikidata
Komenco29-a de septembro 1954vd
Geografia situoCH1903: 492816 / 121290(mapo)46.2344936.049129Koordinatoj:46° 14′ 4″ N,6° 2′ 57″ O;CH1903: 492816 / 121290(mapo)
Lando(j)SvislandoFranciovd
SidejoPrévessin-Moëns
AdresoRoute A Einstein, 01280 Prévessin-Moëns, France
CERN (Svislando)
CERN (Svislando)
DEC
Map
CERN
Agareo

partikla fiziko
• alt-energia fiziko

EstroUrsula Bassler (ekde 1-a de januaro 2019)
Lingvoj

angla lingvo
franca lingvovdfranca lingvovd

 
Partoj
library of the European Organization for Nuclear Research CERN, Building 52(en)TradukiRedakti la valoron en Wikidatavd
PosedatojKompakta Muona Solenoido
CERN Document Server(en)Traduki
.cern(mul)TradukiRedakti la valoron en Wikidatavd
 
Premioj
vd
RetejoOficiala retejo
Jura formoInternationale Organisation
vdr
En bluo - membrolandoj de CERN. En verdaj landoj en la procezo de aliĝo. En flavaj landoj, kiuj anoncis sian deziron aliĝi. En oranĝo - observanta klaso. En ruĝa - interkonsento por kunlaboro. En rozkolora - sciencaj kontaktoj.

CERN estas la Eŭropa Organizaĵo por Nuklea Esploro (origine nomita, en la franca,Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire), la monde plej granda partiklofizika centro, situanta ĉe la landlimo interFrancio kajSvislando. La svisa parto de la centro staras ĉeMeyrin, en la tuja ĉirkaŭo deĜenevo; la franca parto staras en la regiono "Pays de Gex". Ĝi fondiĝis29-a de septembro en1954. De la originalaj 12 subskribintoj de la CERN-konvencio, la membraro kreskis al la nunaj 23 membroŝtatoj ekde2019.

CERN dungas preskaŭ 3000 personojn plentempe. Pli ol 12 000 scientistoj (reprezentantaj 500 universitatojn kaj pli ol 100 naciecojn), duono de la mondajpartiklofizikistoj, pasigas tempon ĉe CERN tie farante siajn esplorojn. Ĝenerala direktorino de la organizaĵo ekde la 1-a de januaro 2016 estasFabiola Gianotti. Komence de 2026 ŝin sukcedos la kolegoMark Thomson.

La CERNakcelilo-komplekso entenas 10 liniajn kaj cirklajn akcelilojn, ĉiuj funkciantaj kune per rilatoj inter si. La plej granda estas laLEP-koliziigejo (Large Electron Positron), cirkla akcelilo je 9 km diametra, kiu ricevas partiklojn de laSuper Protona Sinkrotrono (Super Proton Synchrotron aŭ SPS), cirkla akcelilo je 2 km diametra. LEP estis anstataŭigita en la sama tunelo per granda maŝino, funkciinta ekde2008, laGranda Hadrona Koliziigilo (Large Hadron ColliderLHC) por pritraktihadronojn anstataŭleptonojn. La LHC-akcelilo konstruita en ringotunelo norde de CERN estas la plej granda akcelilo en la mondo, kaj laŭ longeco, kaj laŭ konstrukosto kaj laŭ la energio, kiun la akcelitaj partikloj atingas.

CERN estas kreditita kun kelkaj eltrovoj enpartikla fiziko, inkluzive de la eltrovo de W kaj Z-bosonoj en 1983. Aldone al sciencaj eltrovaĵoj, CERN havis efikon al teknologiaj evoluoj, kiel ekzemple la invento de laTut-Tera Teksaĵo de 1990 ĉe CERN , kiu akcelis evoluon de lainterreto.

Ĉefaj eltrovoj

[redakti |redakti fonton]

En1984, Carlo Rubbia kaj Simon van der Meer ricevis en oktobro laNobel-premion pri fiziko pro sia malkovro de laelektromalforta forto, kiu kunigas laelektromagnetan forton kaj lamalfortan forton. Post la inaŭguro deLEP en1989, la mirindaj prognozoj de la teorio pri la elektromalforta forto estas konfirmitaj: ekzisto departikloj kun masoj dum 85 kaj 97 foje pli ol laprotono.

Inter 1989 kaj1990,Tim Berners-Lee, al kiu aliĝis Robert Cailliau, desegnis kaj disvolvishipertekstan informsistemon, laTut-Tera Teksaĵo (TTT). TiuTTT komenciĝis kiel kroma CERN-projekto...

En1992, Georges Charpak ricevis la Nobel-premion pri fiziko pro laboroj faritaj en CERN en 1968 (disvolviĝo de la proporcia plurkamera ĉambro).

La 18-an de novembro2010, esploristoj anoncis, ke ili sukcese kaptisantihidrogenajnatomojn enmagneta kampo[1].

La 4-an de julio2012, nova partiklo estis identigita perLHC (kiu anstataŭigisLEP-n en la sama tunelo). Esploro ankoraŭ farindis por ekscii, ĉu tio estis ĝuste labosono de Higgs kiel priskribita de lanorma modelo. Pliaj rezultoj de ĉi tiu eksperimento ellaborita dum marto 2013 permesis oficialigi la eltrovon de ĉi tiu nova elementa partiklo[2].

Referencoj

[redakti |redakti fonton]
  1. angle« Scientists capture antimatter atoms in particle breakthrough »Arkivigite je 2020-07-27 per la retarkivoWayback Machine, eldonita deCNN, la 18an de novembro 2010.
  2. france« C'est un boson de Higgs », eldonita la 8an de majo 2014 sur la CERN-retejo.

Eksteraj ligiloj

[redakti |redakti fonton]

Galerio

[redakti |redakti fonton]
  • Membraro de CERN: Blue : Fondintaj landoj. Verde : Poste aliĝintaj landoj.
    Membraro de CERN:
    Blue : Fondintaj landoj.
    Verde : Poste aliĝintaj landoj.
  • Kompakta muona solenoido (angle Compact Muon Solenoid, CMS), detektilo de LHC.
    Kompaktamuonasolenoido (angleCompactMuonSolenoid, CMS), detektilo de LHC.
  • Aparato uzita de Tim Berners-Lee en CERN iĝis la unua TTT servilo.
    Aparato uzita deTim Berners-Lee en CERN iĝis la unuaTTT servilo.
  • Skafaldo dum konstruo de la ATLAS-o (angle A Toroidal LHC ApparatuS).
    Skafaldo dum konstruo de la ATLAS-o
    (angleAToroidalLHCApparatuS).
  • La ok toroformaj elektromagnetoj de la ATLAS-o, la pli granda detektilo de LHC.
    La oktoroformajelektromagnetoj de la ATLAS-o, la pli granda detektilo de LHC.
Bibliotekoj
Elŝutita el "https://eo.wikipedia.org/w/index.php?title=CERN&oldid=9125928"
Kategorioj:
Kaŝitaj kategorioj:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp