hik
hik
From the verbhikke(“to hiccup”).
hik n (singular definitehikket,plural indefinitehik)
| neuter gender | singular | plural | ||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative | hik | hikket | hik | hikkene |
| genitive | hiks | hikkets | hiks | hikkenes |
hik
hik m (pluralhikken,diminutivehikje n)
hik
Onomatopoeicized fromhikka.
hik
Seehika(“to hesitate”).
hik n (genitive singularhiks,no plural)
| singular | ||
|---|---|---|
| indefinite | definite | |
| nominative | hik | hikið |
| accusative | hik | hikið |
| dative | hiki | hikinu |
| genitive | hiks | hiksins |
hik