Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Jump to content
WiktionaryThe Free Dictionary
Search

cantus

From Wiktionary, the free dictionary

English

[edit]

Etymology

[edit]

Learned borrowing fromLatincantus(literallysong, chant).

Noun

[edit]

cantus

  1. (music)Synonym ofsuperius.

Related terms

[edit]

Latin

[edit]

Etymology 1

[edit]

Perfect passive participle ofcanō.

Pronunciation

[edit]

Participle

[edit]

cantus (femininecanta,neutercantum);first/second-declension participle

  1. sung,recited
  2. sounded,blew
  3. chanted
Declension
[edit]

First/second-declension adjective.

singularplural
masculinefeminineneutermasculinefeminineneuter
nominativecantuscantacantumcantīcantaecanta
genitivecantīcantaecantīcantōrumcantārumcantōrum
dativecantōcantaecantōcantīs
accusativecantumcantamcantumcantōscantāscanta
ablativecantōcantācantōcantīs
vocativecantecantacantumcantīcantaecanta

Etymology 2

[edit]

Fromcanō +‎-tus(forming action nouns).

Noun

[edit]

cantus m (genitivecantūs);fourth declension

  1. song,singing
    • c. 37BCE – 30BCE,Virgil,Georgics3.327–330:
      Inde, ubi quarta sitim caeli collegerit hora,
      Etcantu quaerulae rumpent arbusta cicadae,
      Ad puteos aut alta greges ad stagna jubebo
      currentem ilignis potare canalibus undam;
      []
      • Translation byJames B. Greenough, 1900
        When heaven's fourth hour draws on the thickening drought,
        And shrill cicalas pierce the brake withsong,
        Then at the well-springs bid them, or deep pools,
        From troughs of holm-oak quaff the running wave:
        []
  2. chant,incantation
  3. crowing,crow(sound certain birds make)
Declension
[edit]

Fourth-declension noun.

singularplural
nominativecantuscantūs
genitivecantūscantuum
dativecantuīcantibus
accusativecantumcantūs
ablativecantūcantibus
vocativecantuscantūs
Derived terms
[edit]
Descendants
[edit]

Etymology 3

[edit]

Noun

[edit]

cantus m (genitivecantī);second declension

  1. alternative spelling ofcanthus(wheel, carriage tire)[1]
Declension
[edit]

Second-declension noun.

singularplural
nominativecantuscantī
genitivecantīcantōrum
dativecantōcantīs
accusativecantumcantōs
ablativecantōcantīs
vocativecantecantī

References

[edit]
  1. ^2 cantus (C. du Cange, 1678),6 cantus (P. Carpentier, 1766) in: du Cange, et al.,Glossarium mediae et infimae latinitatis, augmented ed., Niort: L. Favre, 1883–1887, t. 2, col. 109a.

Further reading

[edit]
  • cantus”, inCharlton T. Lewis and Charles Short (1879),A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • cantus”, inCharlton T. Lewis (1891),An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • "cantus", in Charles du Fresne du Cange,Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894),Latin Phrase-Book[1], London:Macmillan and Co.
    • instrumental music:nervorum et tibiarum cantus
    • vocal and instrumental music:vocum et fidium (nervorum) cantus

Sardinian

[edit]

Noun

[edit]

cantus pl

  1. plural ofcantu
Retrieved from "https://en.wiktionary.org/w/index.php?title=cantus&oldid=89437486"
Categories:
Hidden categories:

[8]ページ先頭

©2009-2026 Movatter.jp