Όλοι οι 128 χαρακτήρες ASCII, συμπεριλαμβανομένων των μη εκτυπώσιμων χαρακτήρων (αναπαρίστανται με την συντομογραφία τους). Οι 95 εκτυπώσιμοι χαρακτήρες ASCII είναι αριθμημένοι από το 0x20 έως το 0x7E (32 έως 126 στο δεκαδικό). Ο χαρακτήρας κενού (space) αρχικά θεωρούνταν μη εκτυπώσιμος.[1]
Ο κώδικαςASCII (προφέρεται:[ˈæski] μεταγραφή:άσκι[2],ακ:AmericanStandardCode forInformationInterchange,Αμερικανικός Πρότυπος Κώδικας για Ανταλλαγή Πληροφοριών) είναι ένακωδικοποιημένο σύνολο χαρακτήρων του λατινικού αλφάβητου όπως αυτό χρησιμοποιείται σήμερα στην Αγγλική γλώσσα και σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες. Χρησιμοποιείται για αναπαράσταση κειμένου στους υπολογιστές, σε συσκευές τηλεπικοινωνίας, καθώς και σε άλλες συσκευές που δουλεύουν με κείμενο. Οι περισσότερες σύγχρονες κωδικοποιήσεις χαρακτήρων βασίζονται στον ASCII, αν και υποστηρίζουν πολύ περισσότερους χαρακτήρες.
Ιστορικά, ο ASCII αναπτύχθηκε απότηλεγραφικούς κώδικες. Η πρώτη εμπορική χρήση του ήταν ως κώδικας ενόςτηλέτυπου επτάbit της Bell. Η δουλειά για τον ASCII ξεκίνησε επίσημα στις 6 Οκτωβρίου 1940, με την πρώτη συνάντηση της υποεπιτροπής X3.2 τουΑμερικανικού Οργανισμού Τυποποίησης (American Standards Association, ASA). Η πρώτη έκδοση δημοσιεύτηκε το 1963,[3][4] μία μείζων αναθεώρηση το 1967,[5] και η πλέον πρόσφατη ενημέρωση το 1986.[6] Σε σύγκριση με τους παλαιότερους τηλεγραφικούς κώδικες, ο προτεινόμενος κώδικας της Bell και ο ASCII ήταν διατεταγμένοι για πιο άνετη ταξινόμηση (π.χ. αλφαβητική σειρά) καταλόγων ενώ είχαν χαρακτηριστικά και για άλλες συσκευές εκτός από τηλέτυπα.
Ο ASCII περιλαμβάνει ορισμούς για 128 χαρακτήρες: 33 είναι μη εκτυπώσιμοιχαρακτήρες ελέγχου (πλέον κατά κύριο λόγο παρωχημένοι) που επηρεάζουν το πως γίνεται οι επεξεργασία του κειμένου και των κενών,[7] 94 είναι εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, και τοκενό που θεωρείται αόρατο γραφικό.[8] Η πλέον κοινώς χρησιμοποιούμενη κωδικοποίηση χαρακτήρων στο διαδίκτυο ήταν η US-ASCII[9] μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, οπότε ξεπεράστηκε από την κωδικοποίησηUTF-8.[10][11][12]
Η κωδικοποίηση US ASCII 1968 αποτελούνταν από δύο στήλες χαρακτήρων ελέγχου, μία στήλη ειδικών χαρακτήρων, μία στήλη αριθμών και τέσσερις στήλες γραμμάτων.
Ο ASCII αναπτύχθηκε υπό την αιγίδα μίας επιτροπής του Αμερικανικού Οργανισμού Τυποποίησης, ονόματι επιτροπή X3, από την υποεπιτροπή της, X3.2 (αργότερα X3L2), και αργότερα από την ομάδα εργασίας X3.2.4 αυτής της υποεπιτροπής. Ο Αμερικανικός Οργανισμός Τυποποίησης εξελίχθηκε σε Ινστιτούτο Τυποποίησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (United States of America Standards Institute, USASI)[13]. Όπως και άλλεςκωδικοποιήσεις χαρακτήρων, ο ASCII καθορίζει μία αντιστοιχία μεταξύ ψηφιακών μοτίβων και σύμβολαχαρακτήρων (γραφήματα καιχαρακτήρες ελέγχου). Αυτό επιτρέπει σεψηφιακές συσκευές να επικοινωνούν μεταξύ τους και να επεξεργάζονται, να αποθηκεύουν και να μεταδίδουν πληροφορίες σχετικές με χαρακτήρες, όπως η γραπτή γλώσσα. Πριν την ανάπτυξη του ASCII, οι κωδικοποιήσεις που ήταν σε χρήση περιλάμβαναν 26 αλφαβητικούς χαρακτήρες, 10 αριθμητικά ψηφία, και από 11 έως 25 ειδικά γραφικά σύμβολα. Για να συμπεριληφθούν όλα αυτά, καθώς και χαρακτήρες ελέγχου συμβατοί με το πρότυπο τηςComité Consultatif International Téléphonique et Télégraphique, τοFieldata και το πρώιμοEBCDIC, απαιτούνταν πάνω από 64 κωδικοί για τον ASCII.
Η επιτροπή συζήτησε την πιθανότητα λειτουργίας πλήκτρου αλλαγής (swift, όπως στηνκωδικοποίηση Baudot), η οποία θα επέτρεπε παραπάνω από 64 κωδικούς να αναπαρασταθούν με έξιbit. Σε ένα κωδικό με shift κάποιοι κάποιοι κωδικοί χαρακτήρων καθορίζουν επιλογή ανάμεσα σε κάποιες επιλογές για τους επόμενους κωδικούς χαρακτήρων. Αυτό επιτρέπει συμπαγή κωδικοποίηση, αλλά είναι λιγότερο αξιόπιστο γιαμετάδοση δεδομένων. Ένα σφάλμα στην μετάδοση του κωδικού swift εν γένει κάνει ένα μεγάλο τμήμα της μετάδοσης ακατάληπτο. Η επιτροπή τυποποίησης αποφάσισε κατά του shit και έτσι για τον ASCII απαιτούνταν κωδικοποίηση τουλάχιστον επτά bit.[14]
Η επιτροπή εξέτασε την πιθανότητα κωδικοποίησης8-bit, καθώς οκτώ bit θα επέτρεπαν αποδοτική κωδικοποίηση με μοτίβα τεσσάρων bit ψηφίων με δυαδικά κωδικοποιημένους δεκαδικούς (binary coded decimal). Αυτό ωστόσο θα απαιτούσε όλες οι μεταδόσεις δεδομένων να γίνονται με οκτώ bit, όταν επτά θα ήταν αρκετά. Η επιτροπή ψήφισε να χρησιμοποιηθεί κωδικοποίηση επτά bit ώστε να ελαχιστοποιηθεί το κόστος της μετάδοσης δεδομένων. Καθώς η διάτρητη ταινία εκείνη την εποχή μπορούσε να καταγράψει οκτώ bit σε μία θέση, επέτρεπε την χρήσηbit ισοτιμίας γιαέλεγχο σφαλμάτων αν αυτό ήταν επιθυμητό.[15] Συσκευές μεδυφιοοκτάδες (octet, ομαδοποίηση 8 bit) ως μητρικότύπο δεδομένων που δεν χρησιμοποιούσαν έλεγχο ισοτιμίας συνήθως έθεταν το όγδοο bit στο0.[16]
Η κωδικοποίηση διατάχθηκε έτσι ώστε οι περισσότεροι κωδικοί ελέγχου να είναι μαζί, και όλοι οι γραφικοί κωδικοί μαζί. Οι πρώτες δύο στήλες (32 θέσεις) δεσμεύθηκαν για χαρακτήρες ελέγχου.[17] Οχαρακτήρας κενού (space) τοποθετήθηκε πριν από τους γραφικούς χαρακτήρες έτσι ώστε να γίνουν ευκολότεροι οιαλγόριθμοι ταξινόμησης, έτσι κατέλαβε την θέση0x20.[18] Η επιτροπή αποφάσισε ότι ήταν σημαντικό να υποστηρίζονταικεφαλαιογράμματα αλφάβητα 64 χαρακτήρων, και έτσι επέλεξε να δομήσει έτσι τον ASCII ώστε να μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε σύνολο 64 γραφικών χαρακτήρων.[19] Ταμικρά γράμματα έτσι δεν ανακατεύτηκαν με τα κεφαλαία. Οι ειδικοί και αριθμητικοί κωδικοί τοποθετήθηκαν πριν από τα γράμματα ώστε να υπάρχει ευελιξία, ενώ το γράμμα 'A' τοποθετήθηκε στη θέση 0x41 ώστε να ταιριάζει με το προσχέδιο του αντίστοιχου Βρετανικού προτύπου.[20] Τα ψηφία 0-9 διατάχθηκαν έτσι ώστε να αντιστοιχούν σε τιμές με ψηφιακό πρόθεμα 011, κάνοντας έτσι εύκολη την αποκωδικοποίηση στο δεκαδικό.
Πολλοί από τους μη αλφαριθμητικούς χαρακτήρες τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να αντιστοιχούν με την αλλαγμένη (shifted) θέση της γραφομηχανής. Έτσι τα #, $ και% τοποθετήθηκαν ώστε να αντιστοιχούν στα 3, 4, και 5 στη διπλανή στήλη. Οι παρενθέσεις ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν να αντιστοιχούν στο 9 και 0, καθώς η αντίστοιχη θέση του είχε καταληφθεί από τον χαρακτήρα κενού. Τελικώς επιλέχθηκαν οι θέσεις 8 και 9, καθώς πολλές ευρωπαϊκές γραφομηχανές είχαν εκεί τις παρενθέσεις. Το σύμβολο @ δεν χρησιμοποιούνταν στην ηπειρωτική Ευρώπη και έτσι η επιτροπή περίμενε ότι στη γαλλική εκδοχή θα αντικαθιστούνταν με το À, έτσι το @ τοποθετήθηκε στη θέση 0x40 δίπλα στο γράμμα A.[21]
Οι χαρακτήρες ελέγχου που θεωρήθηκε ότι ήταν θεμελιώδεις για την μετάδοση δεδομένων ήταν οι: αρχή μηνύματος (start of message, SOM), τέλος διεύθυνσης (end of address, EOA),τέλος μηνύματος (end of message, EOM), τέλος μετάδοσης (end of transmission, EOT), ποιος είσαι; (who are you?, WRU), είσαι; (are you?, RU), έλεγχος συσκευής (device control, DCO), σύγχρονα ανενεργό (synchronous idle, SYNC), αναγνώριση (acknowledge, ACK). Αυτοί τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί ηαπόσταση Hamming μεταξύ των δυαδικών τους μοτίβων.[22]
Όταν συμπληρώθηκαν και οι άλλοι χαρακτήρες ελέγχου, ο ASCII δημοσιεύτηκε ως ASA X3.4-1963, έχοντας 28 θέσεις κωδικών κενές για μελλοντική τυποποίηση, και ένα κενό κωδικό χαρακτήρα ελέγχου.[23] Υπήρχαν κάποιες διαφωνίες τότε για το αν θα πρέπει να υπάρχουν περισσότεροι χαρακτήρες ελέγχου αντί για το μικρογράμματο αλφάβητο.[24] Η αναποφασιστικότητα δεν κράτησε πολύ: τον Μάιο του 1963 η Ομάδα Εργασίας CCITT στο Νέο Τηλεγραφικό Αλφάβητο (New Telegraph Alphabet) πρότεινε την τοποθέτηση των μικρογράμματων χαρακτήρων στις στήλες 6 και 7,[25] και οΔιεθνής Οργανισμός Τυποποίησης TC 97 SC 2 ψήφισε υπέρ της ενσωμάτωσης της αλλαγής στο προσχέδιο του προτύπου του.[26] Η ομάδα εργασίας X3.2.4 ψήφισε την αποδοχή της αλλαγής στον ASCII στη συνεδρίασή του Μαΐου 1963.[27] Με την τοποθέτηση των μικρογράμματων χαρακτήρων στις στήλες 6 και 7, οι χαρακτήρες διέφεραν στο μοτίβο bit τους από τους κεφαλαιογράμματους μόνο κατά ένα bit, γεγονός που απλοποιούσε την ταύτιση χαρακτήρων χωρίς διάκριση κεφαλαίων-μικρών καθώς και την κατασκευή πληκτρολογίων και εκτυπωτών.
Η επιτροπή X3 έκανε άλλες αλλαγές, συμπεριλαμβάνοντας νέους χαρακτήρες (τους χαρακτήρεςαγκύλης και κατακόρυφης γραμμής),[28] μετονομάζοντας κάποιους χαρακτήρες (ο SOM έγινε αρχή κεφαλίδας (SOH)) μεκακινώντας ή αφαιρώντας άλλους (ο RU αφαιρέθηκε).[29] Ο ASCII εν συνεχεία ενημερώθηκε ως USASI X3.4-1967, μετά USASI X3.4-1968, ANSI X3.4-1977, και τέλος, ANSI X3.4-1986 (οι πρώτοι δύο σποραδικά ονομάζονταν εκ των υστέρων ANSI X3.4-1967, και ANSI X3.4-1968).
Η επιτροπή X3 όρισε επίσης πως θα έπρεπε να μεταδίδεται ο ASCII (τολιγότερο σημαντικό bit (LSB) πρώτα), και πως θα έπρεπε να καταγράφεται σε διάτρητη ταινία. Πρότειναν ένα πρότυπο 9 τροχιών για μαγνητική ταινία και αποπειράθηκαν να λύσουν προβλήματα με κάποιους τύπους διάτρητων δελτίων.
Ο ASCII χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά εμπορικά το 1963 ως κωδικοποίηση 7 bit για το δίκτυο TWX (Teletype Wide-area eXchange) τηςAmerican Telephone & Telegraph. Το TWX αρχικά χρησιμοποιούσε την παλαιότερη κωδικοποίηση Baudot 5-bit, η οποία χρησιμοποιούνταν και από το ανταγωνιστικό σύστημα τηλέτυπων Telex. ΟΜπομπ Μπέμερ εισήγαγε χαρακτηριστικά όπως η ακολουθία διαφυγής (escape sequence).[3] Ο βρετανός συνάδελφός τουΧιου Μακγκρέγκορ Ρος βοήθησε στην διάδοση αυτού του έργου, σύμφωνα με τον Μπέμερ «τόσο, ώστε αυτό που επρόκειτο να γίνει ο ASCII, αρχικά αποκαλούνταν στην Ευρώπη: Κώδικας Μπέμερ-Ρος».[30] Εξαιτίας του εκτεταμένου έργου του στον ASCII, ο Μπέμερ αποκαλέστηκε ο «πατέρας του ASCII».[31]
Στις 11 Μαρτίου 1968, ο πρόεδρος των ΗΠΑΛίντον Τζόνσον έδωσε εντολή όλοι οι υπολογιστές που αγοράζονταν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ να υποστηρίζουν τον ASCII.[32]
Άλλα διεθνή σώματα τυποποίησης επικύρωσαν κωδικοποιήσεις χαρακτήρων όπως οISO/IEC 646 που είναι ταυτόσημοι ή σχεδόν ταυτόσημοι με τον ASCII, με επεκτάσεις για χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στο αγγλικό αλφάβητο και σύμβολα που δεν χρησιμοποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως το σύμβολο για τηνστερλίνα τουΗνωμένου Βασιλείου (£). Σχεδόν κάθε χώρα χρειάζονταν μία προσαρμοσμένη εκδοχή του ASCII καθώς ο ASCII ήταν κατάλληλος μόνο για τις ανάγκες των ΗΠΑ και ελάχιστων άλλων χωρών. Για παράδειγμα ο Καναδάς είχε δική του εκδοχή που υποστήριζε γαλλικούς χαρακτήρες. Άλλες προσαρμοσμένες εκδοχές περιλαμβάνουν τουςISCII (Ινδία),VISCII (Βιετνάμ), καιYUSCII (Γιουγκοσλαβία). Παρότι και αυτές οι κωδικοποιήσεις αναφέρονται κάποιες φορές ως ASCII, ο πραγματικός ASCII καθορίζεται αυστηρά μόνο από το πρότυπο της ANSI.
Ο ASCII ενσωματώθηκε στο σύνολο χαρακτήρων τηςUnicode ως τα πρώτα 128 σύμβολα, έτσι οι χαρακτήρες του ASCII έχουν τις ίδιες αριθμητικές τιμές και στα δύο σύνολα. Αυτό επιτρέπει στηνUTF-8 να είναι προς τα πίσω συμβατή με τον ASCII.
Οι πρώτοι 32 κωδικοί (0-31 στο δεκαδικό) στον ASCII είναι δεσμευμένοι γιαχαρακτήρες ελέγχου, κωδικοί που αρχικά δεν προορίζονταν για την αναπαράσταση εκτυπώσιμων πληροφοριών αλλά για τον έλεγχο συσκευών (όπως οιεκτυπωτές) που χρησιμοποιούν ASCII, ή για να παρέχουνμετα-πληροφορίες για την ροή δεδομένων όπως αυτά που αποθηκεύονται σε μαγνητική ταινία. Για παράδειγμα ο χαρακτήρας 10 αναπαριστά την λειτουργία «τροφοδοσίας γραμμής» (η οποία δίνει εντολή στον εκτυπωτή να προχωρήσει το χαρτί), και ο χαρακτήρας 8 αναπαριστά τοbackspace.
Το αρχικό πρότυπο ASCII χρησιμοποιούσε μόνο σύντομες περιγραφικές φράσεις για κάθε χαρακτήρα ελέγχου. Η αμφισημία που προέκυπτε ήταν κάποιες φορές εσκεμμένη (όπου ένας χαρακτήρας επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ελαφρώς διαφορετικά σε ένα τερματικό σύνδεσμο από ότι σε μία ροή δεδομένων) και κάποιες φορές τυχαία (όπως για παράδειγμα η σημασία του «delete»).
Η συσκευή που πιθανώς επηρέασε την ερμηνεία αυτών των χαρακτήρων περισσότερο ήταν η σειρά τηλέτυπων ASR-33, το οποίο ήταν τερματικό εκτύπωσης με δυνατότητα ανάγνωσης και διάτρησης χαρτοταινίας. Η χαρτοταινία ήταν πολύ δημοφιλές μέσο για μακροπρόθεσμη αποθήκευση προγραμμάτων την δεκαετία του 1980, καθώς ήταν φτηνότερη και λιγότερο ευάλωτη από την μαγνητοταινία. Πιο συγκεκριμένα, οι ρυθμίσεις της συσκευής Teletype 33 για τους κωδικούς 17 (Control-Q, DC1, γνωστό και ως XON), 19 (Control-S, DC3, γνωστό και ως XOFF), και 127 (Delete) έγιναν ντε φάκτο πρότυπο.
Ο κωδικός 127 ονομάζεται επίσημα «delete» (διαγραφή) αλλά στην Teletype ονομάζονταν «rubout» (σβήσε). Καθώς το πρωτότυπο πρότυπο δεν έδινε λεπτομερή ερμηνεία για τους περισσότερους κωδικούς ελέγχου, οι ερμηνείες αυτού του κωδικού ποίκιλαν. Η αρχική σημασία στην Teletype αλλά και η πρόθεση του προτύπου ήταν να είναι χαρακτήρας αγνόησης, όπως και ο χαρακτήρας NUL (όλα μηδενικά). Αυτό ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για χαρτοταινίες, επειδή η διάτρηση του μοτίβου με όλα τα bit μονάδες πάνω από ένα υπάρχον σημάδι το εξαφάνιζε. Οι ταινίες που επρόκειτο να επεξεργαστούν με το χέρι παράγονταν και με έξτρα χαρακτήρες NUL έτσι ώστε ένας χαρακτήρας να μπορεί να σβηστεί και να μπει η αντικατάστασή του στον κενό χώρο.
Καθώς οι οθόνες άρχισαν να αντικαθιστούν τα τερματικά εκτύπωσης η αξία του χαρακτήρα «rubout» χάθηκε. Τα συστήματα DEC, για παράδειγμα, ερμήνευσαν το «Delete» ώστε να σημαίνει «αφαίρεσε τον χαρακτήρα πριν από τον δρομέα» και αυτή η ερμηνεία έγινε κοινή στα συστήματα Unix. Τα περισσότερα άλλα συστήματα χρησιμοποιούσαν το «Backspace» για αυτή την δουλειά και χρησιμοποιούσαν το «delete» με την έννοια «αφαίρεσε τον χαρακτήρα που βρίσκεται στον δρομέα». Η τελευταία ερμηνεία είναι η πλέον κοινή τώρα.
Πολλοί περισσότεροι από τους κωδικούς ελέγχου πήρες σημασία αρκετά διαφορετική από την αρχική που προβλέπονταν. Ο χαρακτήρας διαφυγής (escape, κωδικός 27), για παράδειγμα, είχε σκοπό αρχικά να επιτρέπει την μετάδοση των χαρακτήρων ελέγχου με το κυριολεκτικό τους νόημα αντί να κληθεί η λειτουργία τους. Αυτή είναι η ίδια σημασία με την διαφυγή στις κωδικοποιήσεις URL, στις συμβολοσειρές της γλώσσας προγραμματισμού C, και σε άλλα συστήματα όπου κάποιοι χαρακτήρες έχουν δεσμευμένη σημασία. Σταδιακά δόθηκε νέα σημασία η οποία τελικά επικράτησε. Πλέον η αποστολή ενός ESC συνήθως υποδηλώνει την αρχή μιας αλληλουχίας εντολών, συνήθως με την μορφή του αποκαλούμενου «κωδικού διαφυγής ANSI» (ANSI escape code, ή πιο σωστά «Εισαγωγέας Αλληλουχίας Ελέγχου», Control Sequence Introducer) που ξεκινά με το ESC ακολουθούμενο από ένα χαρακτήρα αριστερής αγκύλης «[». Ένα ESC που στέλνεται από το τερματικό πιο συχνά χρησιμοποιείται ως χαρακτήρας εκτός ζώνης (out of band) που χρησιμοποιείται για τον τερματισμό μιας λειτουργίας, όπως στους επεξεργαστές κειμένουTECO καιvi. Σεγραφικό περιβάλλον χρήστη(GUI) ή συστήματα παραθύρων, το ESC συνήθως προκαλεί τον τερματισμό της τρέχουσας λειτουργίας της εφαρμογής ή και τον τερματισμό της ίδιας της εφαρμογής.
Η εγγενής αμφισημία πολλών χαρακτήρων ελέγχου, σε συνδυασμό με την ιστορική τους χρήση, δημιούργησαν προβλήματα όταν μεταφέρονταν απλό κείμενο μεταξύ διαφορετικών συστημάτων. Το καλύτερο παράδειγμα για αυτό είναι το πρόβλημα με την νέα γραμμή (newline) σε διάφοραλειτουργικά συστήματα. Τα τηλέτυπα απαιτούσαν να δηλώνεται το τέλος της γραμμή και με «επιστροφή φορέα» και με «τροφοδοσία γραμμής». Το πρώτο επιστρέφει τον φορέα εκτύπωσης στην αρχή της γραμμής και το δεύτερο προωθεί την δεύτερη γραμμή χωρίς να επηρεάζει τον φορέα. Ωστόσο, η ανάγκη να σημειώνεται το τέλος γραμμής με δύο χαρακτήρες εισήγαγε μη αναγκαία πολυπλοκότητα και ερωτήματα ως προς το πως να ερμηνεύεται κάθε χαρακτήρας όταν εμφανιζόταν μόνος του. Για να απλοποιηθεί το ζήτημα, αρχείααπλού κειμένου στα συστήματαUnix καιAmiga χρησιμοποιούσαν μόνο τροφοδοσία γραμμής για την αλλαγή γραμμής. Παρομοίως παλιότερα συστήματα Macintosh μεταξύ άλλων, χρησιμοποιούσαν μόνο επιστροφή φορέα. Διάφορα λειτουργικά συστήματα τηςIBM χρησιμοποιούσαν και τους δύο χαρακτήρες για το τέλος της γραμμής, πιθανώς για συμβατότητα με τα τηλέτυπα. Αυτό το ντε φάκτο πρότυπο αντιγράφηκε και στοCP/M και μετά στοMS-DOS και τελικώς σταMicrosoft Windows. Η μετάδοση κειμένου στο Διαδίκτυο, για πρωτόκολλα (UHU) όπως τοE-mail και τοWorld Wide Web, χρησιμοποιεί και τους δύο χαρακτήρες.
Κάποια λειτουργικά συστήματα όπως τα προ-VMS λειτουργικά συστήματα DEC μαζί με το CP/M, κατέγραφαν το μήκος αρχείων μόνο σε μονάδες μπλοκ δίσκου και χρησιμοποιούσαν το Control-Z (SUB) για να σημειώσουν το πραγματικό τέλος του κειμένου σε ένα αρχείο. Για αυτό τον λόγο χρησιμοποιούνταν ως ακρωνύμιο τοEOF (end of file, τέλος αρχείου) για το Control-Z αντί για SUB. Για διάφορους λόγους το τέλος κειμένου (EXT, end of text) ή Control-C ενώ η χρήση του Z ώς κωδικού ελέγχου καθώς είναι και το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου ήταν πολύ βολικό. Συμβολοσειρές κειμένου που τελειώνουν με τον μηδενικό χαρακτήρα (null character) είναι γνωστοί ωςASCIZ,ASCIIZ ήC strings
↑ΟιUnicode χαρακτήρες της περιοχής U+2400 έως U+2421 είναι δεσμευμένοι για να αναπαριστούν χαρακτήρες ελέγχου όταν είναι αναγκαίο να εκτυπωθούν ή να εμφανιστούν στην οθόνη αντί να εκτελέσουν την προβλεπόμενη λειτουργία τους. Κάποιοι φυλλομετρητές ενδέχεται να μην τους εμφανίζουν κανονικά.
↑ Το σύμβολο παράλειψης (^) συχνά χρησιμοποιείται για να αναπαραστήσει χαρακτήρες ελέγχου. Αυτό υποδεικνύει επίσης την ακολουθία πλήκτρων ώστε να εισαχθεί ο χαρακτήρας παραδοσιακά στα περισσότερα τερματικά κειμένου: Η παράλειψη (^) στην αρχή της ακολουθίας αναπαριστά το πλήκτρο «Ctrl» που πρέπει να είναι πατημένο ενώ εισάγεται ο δεύτερος χαρακτήρας.
↑ Κωδικοί διαφυγής στηνγλώσσα προγραμματισμού C και πολλές άλλες γλώσσες που επηρεάστηκαν από αυτή, όπως ηJava και ηPerl (αν και δεν υποστηρίζουν κατ' ανάγκη όλες οι εφαρμογές όλους τους κωδικούς διαφυγής).
↑Ο χαρακτήρας Backspace μπορεί να εισαχθεί πατώντας το πλήκτρο "Backspace", "Bksp", ή ← σε κάποια συστήματα.
12Η αμφισημία του Backspace οφείλεται στα πρώτα τερματικά που σχεδιάστηκαν με δεδομένο ότι η κύρια χρήση του πληκτρολογίου θα ήταν η χειροκίνητη διάτρηση της χαρτοταινίας χωρίς να υπάρχει σύνδεση με υπολογιστή. Για να σβηστεί ο προηγούμενος χαρακτήρας θα έπρεπε να πάει πίσω ο διατρητήρας, το οποίο γινόταν με πλήκτρο που για μηχανικούς λόγους αλλά και για απλότητα βρίσκονταν στον διατρητήρα και όχι στο πληκτρολόγιο, και μετά να σβηστεί ο χαρακτήρας. Έτσι τοποθετήθηκε πλήκτρο που παρήγαγε διαγραφή στη θέση που βρίσκονταν το backspace στις γραφομηχανές. Όταν συστήματα χρησιμοποιούσαν αυτά τα τερματικά και παρείχαν επεξεργασία μέσω γραμμής εντολών, έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τον κωδικό «rubout» για να εκτελέσουν λειτουργία backspace, και συχνά δεν ανέθεταν κάποια λειτουργία στον χαρακτήρα backspace.
↑Ο χαρακτήρας Tab μπορεί να εισαχθεί πατώντας το πλήκτρο "Tab" στα περισσότερα συστήματα.
↑Ο χαρακτήρας Carriage Return (επιστροφή φορέα) μπορεί να εισαγθεί πατώντας το πλήκτρο "Return", "Ret", "Enter", ή↵ στα περισσότερα συστήματα.
↑Η ακολουθία διαφυγής '\e' δεν είναι μέρος της ISO C. Ωστόσο γίνεται κατανοητή από πολλούς μεταγλωτιστές.
↑Ο χαρακτήρας Escape μπορεί να εισαχθεί πατώντας το πλήκτρο "Escape" ή "Esc" σε κάποια συστήματα.
Οι κωδικοί 0x21 έως 0x7E, γνωστοί ως εκτυπώσιμοι χαρακτήρες, αναπαριστούν γράμματα, αριθμούς,σημεία στίξης και μερικά άλλα σύμβολα.
Ο κωδικός0x20, ο χαρακτήραςκενού, αναπαριστά το κενό μεταξύ λέξεων, όπως παράγεται από το πάτημα του πλήκτρου space-bar ενός τυπικού πληκτρολογίου. Καθώς ο χαρακτήρας κενού θεωρείται αόρατο γραφικό παρά χαρακτήρας ελέγχου[8] και έτσι εν γένει δεν είναι ορατός, αναπαρίσταται από τονUnicode χαρακτήρα U+2420 «␠». Χρησιμοποιούνται επίσης και οι Unicode χαρακτήρες U+2422 "␢" ή U+2423 "␣" όταν είναι αναγκαία η οπτική αναπαράσταση του κενού.
Ο κωδικός 0x7F αντιστοιχεί στον μη εκτυπώσιμο χαρακτήρα «Delete» (DEL) και έτσι παραλείπεται από το διάγραμμα καθώς καλύπτεται στο προηγούμενο διάγραμμα.
Ένα RFC του 1992[33] και η καταχώριση συνόλων χαρακτήρων της IANA (Internet Assigned Numbers Authority)[9] αναγνωρίζουν τις ακόλουθες ονομασίες για τον ASCII ως άλλες ονομασίες κατάλληλες για χρήση στο Διαδίκτυο:
Από αυτά η IANA ενθαρρύνει την χρήση του ονόματος «US-ASCII» στοΔιαδίκτυο. Βρίσκει κανείς αυτή την ονομασία στην προαιρετική παράμετρο «charset» στις κεφαλίδες κάποιων μηνυμάτων MIME, στο αντίστοιχο μετα-στοιχείο κάποιων εγγράφωνHTML, και στο τμήμα του προλόγου όπου γίνεται η δήλωση της κωδικοποίησης σε κάποια έγγραφαXML.
Καθώς η τεχνολογία των υπολογιστών διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο, διάφορα σώματα τυποποίησης και εταιρείες ανέπτυξαν ποικιλίες του ASCII ώστε να εκφραστούν γλώσσες που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Κάποιες μπορούν να ταξινομηθούν ωςεπεκτάσεις του ASCII, αν και ο όρος κάποιες φορές χρησιμοποιείται κακώς περιλαμβάνοντας όλες τις ποικιλίες, περιλαμβάνοντας αυτές που δεν διατηρούν τον χάρτη χαρακτήρων του ASCII στο εύρος των 7-bit.
Η κωδικοποίησηPETSCII που χρησιμοποίησε ηCommodore International για τα 8-bit συστήματά της είναι πιθανώς μοναδική ανάμεσα στις μετά το 1970 κωδικοποιήσεις καθώς βασίζεται στον ASCII-1963 αντί για τον πιο κοινό ASCII-1967, όπως για παράδειγμα οι κωδικοποιήσεις τουZX Spectrum. Τα συστήματαAtari καιGalaksija χρησιμοποιούσαν επίσης ποικιλίες του ASCII.
Από την αρχή της ανάπτυξης του ASCII,[34] υπήρχε η πρόθεση να είναι απλώς μία από αρκετές εθνικές παραλλαγές ενός διεθνούς προτύπου κωδικοποίησης χαρακτήρων, που τελικώς δημοσιεύτηκε ωςISO/IEC 646 (1972), το οποίο θα είχε κοινούς τους περισσότερους χαρακτήρες αλλά διαφορετικούς χρήσιμους τοπικά χαρακτήρες σε δεσμευμένες για εθνική χρήση θέσεις. Ωστόσο στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν από την δημοσίευση του ASCII-1963 και την πρώτη αποδοχή του ISO ως διεθνή πρόταση το 1967[35] ήταν η αιτία η επιλογές του ASCII για την εθνική χρήση χαρακτήρων να μοιάζουν με ντε φάκτο πρότυπο για τον κόσμο, προκαλώντας σύγχυση και ασυμβατότητα όταν οι άλλες χώρες ξεκίνησαν να θέτουν δικούς τους χαρακτήρες σε αυτά τα σημεία.
Ο ISO/IEC 646 όπως και ο ASCII είναι σύνολο χαρακτήρων 7-bit. Δεν διέθετε έτσι επιπλέον θέσεις, έτσι στις ίδιες θέσεις κωδικοποιήθηκαν διαφορετικοί χαρακτήρες σε διαφορετικές χώρες. Ορίστηκαν κωδικοί διαφυγής για να υποδεικνύουν ποια εθνική παραλλαγή εφαρμόστηκε σε ένα κομμάτι κειμένου, αλλά χρησιμοποιούνταν σπάνια, έτσι ήταν συχνά αδύνατο να γνωρίζει κανείς σε ποια παραλλαγή έπρεπε να δουλέψει και συνεπώς ποιους χαρακτήρες αναπαριστούσε ένας κωδικός, ενώ τα συστήματα επεξεργασίας κειμένου δεν μπορούσαν εν γένει να εργαστούν με πάνω από μία παραλλαγή.
Επειδή οι χαρακτήρες για τις αγκύλες στον ASCII είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις εθνικής χρήσης, που χρησιμοποιούνταν για γράμματα με διακριτικά στις εθνικές παραλλαγές του ISO/IEC 646, ένας Γερμανός, Γάλλος ή Σουηδός κτλ., προγραμματιστής χρησιμοποιώντας την εθνική παραλλαγή του ISO/IEC 646 αντί του ASCII έπρεπε να γράφει και συνεπώς να διαβάζει κάτι σαν:
ä aÄiÜ='Ön'; ü
αντί για:
{ a[i]='\n'; }
Έτσι δημιουργήθηκαντριγράμματοι κωδικοί για την C ώστε να λυθεί αυτό το πρόβλημα για τηνANSI C, αν και η καθυστερημένη εισαγωγή τους και η ασυνεπής εφαρμογή τους στουςμεταγλωττιστές περιόρισαν την χρήση τους.
Τελικά, καθώς οι υπολογιστές 18 και 32 bit άρχισαν να αντικαθίστανται από 8, 16 και 32 bit, διαδόθηκε η χρήση των 8-bit για την αποθήκευση κάθε χαρακτήρα στην μνήμη, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα για εκτεταμένες παραλλαγές 8-bit του ASCII, όπου οι 128 επιπλέον χαρακτήρες παρείχαν χώρο για την αποφυγή του μεγαλύτερου μέρους της αμφισημίας που ήταν απαραίτητη στις κωδικοποιήσεις 7-bit.
Για παράδειγμα, ηIBM ανέπτυξεκωδικοσελίδες 8-bit, όπως ηκωδικοσελίδα 437, στις οποίες αντικατέστησε τους χαρακτήρες ελέγχου με γραφικά σύμβολα, όπως οιφατσούλες, και προσέθεσε επιπλέον χαρακτήρες στις τελευταίες 128 θέσεις. Λειτουργικά συστήματα όπως τοDOS υποστήριζαν αυτές τις κωδικοσελίδες, και οι κατασκευαστές τωνIBM PC τους υποστήριζαν στο υλικό. ΗDigital Equipment Corporation ανέπτυξε τοMultinational Character Set (DEC-MCS) για χρήση στο δημοφιλές τερματικός τηςVT220.
Πρότυπα οκτώ bit όπως τοISO/IEC 8859 (προέκυψε από το DEC-MCS) και τοMac OS Roman αναπτύχθηκαν ως πραγματικές επεκτάσεις του ASCII, αφήνοντας την αρχική διάταξη χαρακτήρων ανέπαφη, προσθέτοντας όμως επιπλέον ορισμούς χαρακτήρων μετά τους πρώτους 128. Αυτό επέτρεψε την αναπαράσταση χαρακτήρων που χρησιμοποιούνταν από μεγαλύτερο φάσμα γλωσσών. Επειδή υπήρξαν πολλά ανταγωνιστικά πρότυπα 8-bit, εξακολούθησαν να υπάρχουν ασυμβατότητες και περιορισμοί. Σήμερα ακόμα, ηISO-8859-1 (Latin 1), η παραλλαγή του,Windows-1252 (που συχνά χαρακτηρίζεται εσφαλμένα ως ISO-8859-1), και η πρωτότυπη 7-bit ASCII παραμένουν οι πιο κοινές κωδικοποιήσεις.
ΤοUnicode και το ISO/IEC 10646Universal Character Set (UCS) έχουν πολύ ευρύτερο μητρώο χαρακτήρων, και οι διάφορες μορφές κωδικοποίησής τους άρχισαν να εκτοπίζουν το ISO/IEC 8859 και το ASCII ταχύτατα σε πολλά περιβάλλοντα. Ενώ ο ASCII περιορίζεται σε 128 χαρακτήρες, το Unicode και το UCS υποστηρίζουν πολύ περισσότερους διαχωρίζοντας τις έννοιες της μοναδικής ταυτοποίησης (χρησιμοποιώνταςφυσικούς αριθμούς που αποκαλούνται κωδικά σημεία,code points) και της κωδικοποίησης (σε δυαδικές μορφές 8, 16 ή 32 bit, που ονομάζονταιUTF-8,UTF-16 καιUTF-32).
Για να είναι δυνατή η προς τα πίσω συμβατότητα, οι 128 χαρακτήρες του ASCII και οι 256 του ISO-8859-1 (Latin 1) έχουν τοποθετηθεί στα ίδια κωδικά σημεία της κωδικοποίησης Unicode/UCS. συνεπώς ο ASCII μπορεί να θεωρηθεί διάταξη 7-bit για ένα πολύ μικρό υποσύνολο της Unicode/UCS και αντίστοιχα οι μορφές κωδικοποίησης UTF- είναι δυαδικά συμβατές με τον ASCII για κωδικά σημεία κάτω από το 128, που σημαίνει ότι όλος ο ASCII είναι έγκυρος εντός του UTF-8. Οι άλλες μορφές κωδικοποίησης αναπαριστούν τον ASCII με τον τρόπο που αναπαριστούν τους πρώτους 128 χαρακτήρες του Unicode, αλλά χρησιμοποιούν 16 ή 32 bit ανά χαρακτήρα και έτσι απαιτούν μετατροπή για να είναι συμβατές.
Η ταξινόμηση σύμφωνα με την σειρά τον χαρακτήρων όπως αυτοί βρίσκονται στον ASCII ονομάζεται στα αγγλικάASCIIbetical order.[36] Η ταξινόμηση δεδομένων γίνεται συχνά με αυτό τον τρόπο αντί για την τυπική αλφαβητική σειρά. Οι κύριες αποκλίσεις από την σειρά στο ASCII είναι:
Όλοι οι κεφαλαιογράμματοι χαρακτήρες είναι πριν από τους μικρογράμματους, π.χ. Το «Z» είναι από πριν το «a»
Τα ψηφία και πολλά σημεία στίξης βρίσκονται πριν από τα γράμματα, π.χ. το «4» είναι πριν το «one»
Ένα ενδιάμεσο σύστημα ταξινόμησης που μπορεί εύκολα να προγραμματιστεί σε υπολογιστή είναι η μετατροπή όλων των κεφαλαίων σε μικρά πριν την σύγκριση των αξιών κατά ASCII.
↑American Standard Code for Information Interchange, ASA X3.4-1963, American Standards Association, June 17, 1963
↑USA Standard Code for Information Interchange, USAS X3.4-1967, United States of America Standards Institute, July 7, 1967
↑American National Standard for Information Systems — Coded Character Sets — 7-Bit American National Standard Code for Information Interchange (7-Bit ASCII), ANSI X3.4-1986, American National Standards Institute, Inc., March 26, 1986
G.S. Robinson & C. Cargill(October 1996).«History and impact of computer standards».Computer Vol. 29, no. 10: σελ.79–85.
American National Standard for Information Systems — Coded Character Sets — 7-Bit American National Standard Code for Information Interchange (7-Bit ASCII), ANSI X3.4-1986.American National Standards Institute (ANSI). 26 Μαρτίου 1986.
