ΟιΙβλίν (γαλλικά:Yvelines) είναι γαλλικός νομός στη διοικητική περιοχήΙλ-ντε-Φρανς, στο βορρά τηςΓαλλίας. Με τους νομούςΣεν-ε-Μαρν,Βαλ-ντ'Ουάζ καιΕσόν αποτελούν τους 4 νομούς που απαρτίζουν την ευρύτερη περίμετρο τουΠαρισιού, γνωστή ως Γκραντ Κουρόν.
Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1968, σύμφωνα με το νόμο της 10ης Ιουλίου 1964 και είναι ο πιο εκτεταμένος από τους νομούς που προέκυψαν από την κατάτμηση του παλαιού νομού Σεν-ε-Ουάζ και ένατος γαλλικός νομός πληθυσμιακά, με πληθυσμό 1.431.808 κατοίκους (2016).
Ο νομός Ιβλίν αποτελεί τμήμα της περιοχήςΙλ-ντε-Φρανς. Έχει έκταση 2.284,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.431.808 κατοίκους (2016). Διοικητικά αποτελείται από 4 διαμερίσματα και περιλαμβάνει 262 κοινότητες.
Συνορεύει στα βόρεια με το νομόΒαλ-ντ'Ουάζ, στα ανατολικά με το νομόΩ-ντε-Σεν, στα νοτιοανατολικά με το νομόΕσόν, στα νοτιοδυτικά με το νομόΕρ-ε-Λουάρ και στα δυτικά με το νομόΕρ.
Με τους νομούςΣεν-ε-Μαρν,Βαλ-ντ'Ουάζ καιΕσόν αποτελούν τους 4 νομούς που απαρτίζουν την ευρύτερη περίμετρο τουΠαρισιού, γνωστή ως Γκραντ Κουρόν.
Το ανατολικό τμήμα του νομού, καθώς και το βόρειο τμήμα του κατά μήκος τουΣηκουάνα, είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού, αλλά το υπόλοιπο τμήμα είναι αγροτικό. Μεγάλο μέρος του νομού καλύπτεται από το δάσος Ραμπουγιέ, γνωστό και ως δάσος Ιβλίν, από το οποίο προέρχεται το όνομα του νομού.
Οι Ιβλίν αποστραγγίζονται από τονΣηκουάνα που διασχίζει τα βόρεια του νομού για περίπου 100 χιλιόμετρα. Πολλοί δευτερεύοντες ποταμοί, πολλοί από τους οποίους πηγάζουν από το δάσος Ραμπουγιέ, που αποτελεί ένα πραγματικό «υδάτινο κάστρο» των Ιβλίν, αρδεύουν το νομό προς όλες τις κατευθύνσεις πριν φτάσουν στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, άμεσα ή έμμεσα.
Στο νομό βρίσκονται δύο περιφερειακά φυσικά πάρκα, τα οποία συμβάλλουν στην προστασία του περιβάλλοντος του μεγαλύτερου μέρους του νομού: το πάρκο Ωτ Βαλέ ντε Σεβρέζ και τμήμα του Γαλλικού φυσικού πάρκου του Βεξάν. Υπάρχουν επίσης πολλά φυσικά καταφύγια για την προστασία των δασών που αποτελούν το 30% της επιφάνειας του νομού
Το κλίμα των Ιβλίν είναι εύκρατο, δεχόμενο ωκεάνιες επιρροές από τα δυτικά και ηπειρωτικές επιδράσεις προς τα ανατολικά, εξασθενισμένες εντούτοις από τη θέρμανση που οφείλεται στην Παρισινή μητροπολιτική περιοχή. Δεν είναι πολύ υγρό, με μέση ετήσια βροχόπτωση 673 mm. Οι επικρατούντες άνεμοι από τα δυτικά προστατεύουν σχετικά το νομό από τη ρύπανση που προέρχεται από το Παρίσι. Οι θύελλες είναι αρκετά συχνές το καλοκαίρι.
Οι αρχικοί νομοί της Γαλλίας δημιουργήθηκαν το 1790 όταν ηγαλλική εθνοσυνέλευση χώρισε τη χώρα σε 83 νομούς (σήμερα 101) περίπου ίδιου μεγέθους και πληθυσμού, καταργώντας τις παλαιέςεπαρχίες. Αργότερα, οι συνθήκες επέβαλαν να γίνουν ορισμένες τροποποιήσεις, μία από τις οποίες αφορούσε τη δημιουργία του νέου νομού Ιβλίν.
Ο νομός Ιβλίν δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1968, σύμφωνα με το νόμο της 10ης Ιουλίου 1964, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης τον νομών της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού. Προήλθε από το δυτικό τμήμα του παλαιού νομού Σεν-ε-Ουάζ, ο οποίος κατατμήθηκε σε 3 νομούς: Ιβλίν,Βαλ-ντ'Ουάζ καιΕσόν.
Κράτησε τον επίσημο αριθμό του Σεν-ε-Ουάζ, το 78.
Το 1969 από τον παρακείμενο νομό Εσόν αποκόπηκαν διοικητικά οι κοινότητες Σατωφόρ και Τουσύ-λε-Νομπλ και ενσωματώθηκαν στο νομό Ιβλίν.
Ο νομός φιλοξένησε δύο φορές τη συνάντηση της ομάδας των πλουσιότερων χωρών του κόσμου: το G6, πρώτη συνάντηση αυτού του είδους το 1975 στοκάστρο του Ραμπουγιέ και το G7 το 1982 στοανάκτορο των Βερσαλλιών.
στη βιομηχανία: φιλοξενεί πολυάριθμα εργοστάσια στην αυτοκινητοβιομηχανία (Citroën,Peugeot,Renault), στον κλάδο της αεροδιαστημικής και της άμυνας, καθώς και στη χημική και φαρμακευτική βιομηχανία.
στις αγροτικές καλλιέργειες
στον τουρισμό
Το 2010, το μέσο φορολογικό εισόδημα ανά νοικοκυριό ανερχόταν σε 40.560 ευρώ, καθιστώντας το νομό Ιβλίν τον πλουσιότερο νομό στη Γαλλία, μπροστά από τηνΕσόν (36.894 €) και ταΩ-ντε-Σεν (36.453 €).[6]
Το 30% της επιφάνειας του νομού καλύπτεται από δάση. Για την προστασία τους έχουν δημιουργηθεί δύο εθνικά φυσικά καταφύγια, πέντε περιφερειακά φυσικά καταφύγια καθώς και εννέα φυσικές τοποθεσίες που περιλαμβάνονται στο δίκτυοNatura 2000.[7] Πρόκειται για τόπους που θεωρούνται εξαιρετικοί λόγω της βιοποικιλότητας που περιέχουν και που πρέπει να διατηρηθεί. Βρίσκονται στα βορειοδυτικά του νομού στην κοιλάδα του Σηκουάνα και στα δασώδη υψώματα του Ραμπουγιέ.
Λόγω του ιστορικού τους χαρακτήρα και της μεγάλης αρχιτεκτονικής τους κληρονομιάς, τα ιστορικά κέντρα τουΣαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και τωνΒερσαλλιών έχουν ταξινομηθεί ως προστατευόμενες περιοχές. Επιπλέον, σε δύο άλλες πόλεις του νομού, τοΡαμπουγιέ και το Σαιν-Κεντέν-αν-Ιβλίν έχει δοθεί η ετικέτα «Πόλεις και περιοχές τέχνης και ιστορίας».[8]
Ο νομός διαθέτει 512 ιστορικά μνημεία. Μεταξύ αυτών, υπάρχουν 51 κάστρα και 94 θρησκευτικά μνημεία, πολλά από τα οποία είναι εγγεγραμμένα ωςιστορικά μνημεία.
Ο τουρισμός στο νομό Ιβλίν, που ευνοείται από την εγγύτητα του Παρισιού, χαρακτηρίζεται από την παρουσία τουανακτόρου των Βερσαλλιών, το οποίο είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Γαλλίας. Πέραν αυτού, ο νομός διαθέτει πλούσια ιστορική, αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική κληρονομιά με κάστρα, μοναστήρια και βασιλικές πόλεις.
Έξι πόλεις έχουν τον τίτλο της «βασιλικής πόλης». Εκτός από τις Βερσαλλίες και τοΣαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, οι κοινότητες Πουασί, όπου γεννήθηκε ο βασιλιάςΆγιος Λουδοβίκος, Μαντ-λα-Ζολί, Μαρλί-λε-Ρουά καιΡαμπουγιέ. Πολλά κάστρα, πρώην βασιλικές κατοικίες ή κατοικίες ισχυρών οικογενειών κοντά στην εξουσία είναι ανοικτά στους επισκέπτες. Τα πιο γνωστά είναι αυτά των Βερσαλλιών, τουΣαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, τουΡαμπουγιέ, του Μπρετέιγ, τουΜαιζόν-Λαφίτ, του Τουαρί. Επιπλέον, υπάρχουν μερικά σπάνια κατάλοιπα παλαιότερων κάστρων, όπως το κάστρο της Μαντλέν στη Σεβρέζ.
Ο νομός περιλαμβάνει επίσης εκτεταμένες φυσικές περιοχές. Τα 70.000 εκτάρια των δασών με τα μονοπάτια πεζοπορίας και τα όμορφα πάρκα και οι κήποι είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που ευχαριστούν τους επισκέπτες και λάτρεις των υπαίθριων δραστηριοτήτων αναψυχής.
.jpg)
