Winowôcz (abòakùzatiw[1];łac.casus accusativus) – jeden òd zanôleżnëchprzëpôdków, nôpierszą fùnkcją chtërnégò je wërażenié òbiektu dzejaniô (to je blëższégòdopełnieniô).
We wszëtczich indoeùropejsczich jãzëkach fòrmënazéwôcza i winowôcza dzecnégòôrtu pòkrëwają sã. Wsłowiańsczich jãzëkach jesz w głãbòczi historie pòkrëlë sã téż nazéwôcz i winowôcz nieżëwòtnëchjistników chłopsczégò ôrtu wpòjedinczi lëczbie (stojikòscół – widzãkòscół). Pózni, na różnëch historicznëch etapach, to samò spòtkało jistniczi białgłowsczégò ôrtu òdmianë na -*i (krew gãstnieje – widzã 'krew ), a téż jistniczi wwielny lëczbie we wszëtczich òdmianach (stojąkòscołë – widzãkòscołë).
Wkaszëbsczim jãzëkù jistniczi chłopsczégò ôrtu, chtërne òznôczają òsobë, charakterizëją sã òsoblëwą kategorią chłopskòpersonowoscë. Fòrmë winowôcza taczich jistników pòkrëwają sã z fòrmamarodzôcza (na przëmiôr: nie bëłodrёchów – widzãdrёchów). Niechłopskòpersonowé fòrmë winowôcza pòkrëwają sã wkaszëbsczim jãzëkù z fòrmamanazéwôcza (na przëmiôr: Jaczé snôżébrzedżi! – widzãbrzedżi)
