Teritorija današnje Zambije bila je poznata kaoSjeverna Rodezija od 1911. do 1964. Preimenovana je u "Zambija" kada je stekla nezavisnost 24. oktobra 1964. godine.[2] Novo imeZambija izvedeno je iz rijekeZambezi (što može značiti "velika rijeka").[3]
Osim malobrojnihportugalskih istraživača Evropljani nisu došli u dodir s teritorijem Zambije sve do sredine 19. vijeka kada na ovo područje prodiru zapadni istraživači, misionari i trgovci. Tako godine1855.engleski istraživačDavid Livingstone za Evropu otkriva slapove na rijeci Zambezi i naziva ih pokraljici Viktoriji.
Godine1888.Cecil Rhodes, predstavnik britanskih trgovačkih i političkih interesa, dobio je od ovdašnjih poglavica koncesiju za iskorištavanje rudnih bogatstava, a još iste godine Sjeverna iJužna Rodezija (sadašnjiZimbabve) proglašene su za područja britanske interesne sfere. Upravljanje protektoratom Sjeverne Rodezije godine1924.[4] prebačeno je naBritanski kolonijalni ured.
Godine 1953. dvije Rodezije zajedno sNyasom (današnjiMalavi) oblikujuFederaciju Rodezije i Nyase.[5] Sjeverna je Rodezija u to vrijeme poprište nemira, što uzrokuje krizu upravljanja Federacijom. Crna većina zahtjeva veće sudjelovanje u vladi, što dovodi u oktobru i decembru1962. do raspisivanja izbora zaZakonodavno vijeće. PobjeđujuUdružena narodna stranka nezavisnosti -UNIP iAfrički narodni kongres Zambije -ZANC, koji u koaliciji ne surađuju osobito složno. Vijeće zahtjeva otcjepljenje Sjeverne Rodezije od Federacije i potpunu samoupravu utemeljenu na novom ustavu i širim demokratskim pravima. Po raspadu Federacije31. decembra1963. nastaje dana24. oktobra 1964. nezavisna Republika Zambija. Prvi predsjednik bio jeKenneth Kaunda.
Klima je tropska, a na većim nadmorskim visinama suptropska, umjerena. Kolebanja temperaturna od 13-27 stepeni. Padavine od 600mm-1400mm. Najviši vrh je Mučinga 2065 metara.Kroz Zambiju protiče rijeka Zambezi.Glavni grad je Lusaka a jedan od većih gradova je Maramba.
Iako je velika većina stanovnika zemlje zaposlena upoljoprivredi, glavni pokretač zambijske privrede jerudarstvo. Zemlja ima velika nalazištabakra, a vadi se ikobalt. U postkolonijalnom razdoblju zambijska privreda je uglavnom stagnirala ili nazadovala, dijelom i zbog nacionalizacije rudarske industrije i posljedičnog lošeg upravljanja, a dijelom i zbog nepovoljnog svjetskog tržišta bakra, glavnog izvoznog proizvoda. U posljednjih nekoliko godina program privatizacije i liberalizacije te rast cijena bakra na svjetskom tržištu pomogli su ekonomskom oporavku zemlje. Izvozi se i značajna količinastruje dobivene uhidroelektranama.
BDP je za 2004. procijenjen na 900USD po stanovniku (mjereno po PPP-u).Oko 68% Zambijaca živi ispod priznate državne granice siromaštva, i to: seosko stanovništo u iznosu od 78%, a gradsko više od pola, 53%. Zambija je na 117-tom mjestu, od 128 zemalja, na spisku iz 2007.Global Competitiveness Index-a, koji promatra faktore koji utiču na ekonomski rast.
Tokom decenija vladavine Kaunde, i njegove socijalističke politike, Zambija je pala u siromaštvo, posebno nakon pada cijena bakra na svjetskom tržištu, 1970-tih. godina.
U Zambiji živi oko 70 etničkih grupa koje uglavnom govorebantu jezicima. Najveće su Bemba, Nyanja-Chewa, Tonga, Lunda, Luvale, Kaonde i Lozi. Najzastupljenija religija jekršćanstvo, najvišekatoličanstvo, a oko trećina stanovnika sumuslimani ilihinduisti. Zambija je u afričkim razmjerima prilično urbanizirana – u gradovima živi 44% stanovništva. VirusomHIV-a zaraženo je 10% odraslog stanovništva (nešto manje od milion ljudi).
![[icon]](/mt/?noimg=&dark=on&url=https%3a%2f%2fbs.wikipedia.org%2f%2fbs.wikipedia.org%2fwiki%2fDatoteka%3aWiki_letter_w_cropped.svg)
.svg)