Rođena u ukrajinsko-jevrejskoj porodici u Kijevu u tadašnjem Ruskom carstvu, emigrirala je 1906. uSjedinjene Američke Države, gdje je završila učiteljsku školu uMilwaukeeju i radila kao učiteljica. Dok je bila u Milwaukeeju, prihvatila je Laburistički cionistički pokret.
Udana Meyerson, nakon razvoda 1956. promijenila je ime u hebrejsko Meir. Zajedno sa suprugom 1921. otišla je uPalestinu, gdje je postala aktivna ucionističkom pokretu. Tokom tridesetih i četrdesetih godina djelovala je u raznim cionističkim organizacijama u Palestini te uEvropi i Sjedinjenim Američkim Državama. Jedna je od potpisnika dokumenta kojim je 1948. proglašena državaIzrael. Meir je 1949. izabrana uKnesset, a iste godine ulazi u vladu kao ministrica rada i socijalne skrbi. Godine 1956. premijer David Ben-Gurion imenovao ju je za ministricu vanjskih poslova i na tom mjestu je ostala do 1966, kada se povukla zbog lošeg zdravlja.
Služila je na mjestu glavnog tajnika stranke Mapai, odnosno Ujedinjene laburističke stranke, da bi 1969. preuzela ulogu premijera nakon smrtiLevija Eškola.
Na početku svog mandata, obavila je više diplomatskih posjeta zapadnim liderima kako bi promovisala svoju viziju mira u regionu. IzbijanjeJomkipurskog rata 1973. zateklo je Izrael nespreman i nanijelo velike gubitke vojsci. Rezultirajući bijes javnosti narušio je njen ugled i doveo do istrage o propustima. Njenoj koaliciji Alijanse je odbijena većina na kasnijim parlamentarnim izborima; podnijela je ostavku sljedeće godine, a na mjestu premijera ju je naslijedioYitzhak Rabin.
Umrla je 1978. odleukemije[2] i sahranjena je na planini Herzl.
Kontroverzna ličnost u Izraelu, Meir je nazvana osnivačem države i opisivana kao "gvozdena dama" izraelske politike, ali i široko okrivljena za to što je zemlja zatečena tokom rata 1973. Osim toga, njeno odbacivanje postojanja Palestinaca bile su široko kritikovane.[3] Većina historičara vjeruje da je Meir bila uspješnija kao ministar rada i stanovanja nego kao premijerka.[4]
