 | Гэтая старонка ўтрымлівае застарэлыя зьвесткі.
|
| Су-57 | |
|---|---|
| Тыпсамалёта: | шматмэтавызьнішчальнік |
| Павозка (экіпаж), чал.: | 1 |
| Краіна-вытворца: | Расея |
| Гісторыя: | |
| Гісторыя вытворчасьці: | |
| Першы палёт: | 29 студзеня 2010 |
| Вытворца: | КНААВА |
| Памеры: | |
| Маса: | |
| Рухавікі: | |
| Характарыстыкі: | |
| Макс. хуткасьць,км/г: | 2600 |
| Практычная столь,м: | 20 000 |
| Узбраеньне: | |
| Абарончае: | ГШ-301 |
| Выявы ў: | Вікісховішчы |
Су-57, ранейПАК ФА (Пэрспэктыўны авіяцыйны комплекс франтавой авіяцыі),Т-50 — расейскі шматмэтавы зьнішчальнік пятага пакаленьня, распрацаваны падпадзяленьнем Аб’яднанай авіябудаўнічай карпарацыяй — ВКБ Сухога, дзе ён праходзіць пад пазначэньнем Т-50. Сэрыйныя машыны дадзенага тыпу будуць зьбірацца на КНААВА, дзе на дадзены момант адбываецца зборка досьледных узораў.
Першы палёт самалёт зьдзейсьніў 29 студзеня 2010 году[1]. У 2013 годзе пачалося дробнасэрыйная вытворчасьць самалётаў гэтага тыпу для выпрабаваньня ўзбраеньняў.
Самалёт распрацоўваецца для заменыМіГ-29 іСу-27 у расейскіх ВПС. Для экспартных паставак на базе ПАК ФА сумесна зьІндыяй ствараецца экспартная мадыфікацыя самалёта, атрымалая пазначэньне FGFA (Fifth Generation Fighter Aircraft — зьнішчальнік пятага пакаленьня).
У канцы 1980-х гадоў ВПССавецкага Саюзу выпрацавалі патрабаванЬні да зьнішчальніка пятага пакаленьня для франтавой авіяцыі на заменуМіГ-29 іСу-27. На аснове гэтых патрабаваньняў,РСК «МіГ» распрацаваў праектМікаян 1.44, аКБ Сухога —Су-47.Распад Савецкага Саюзу, а ў сьлед за ім эканамічны спад не дазволілі працягнуць працу над стварэньнем самалёта, праект1.44 быў пазьней зачынены з-за спыненьня фінансаваньня, аСу-47 стаў выкарыстоўвацца ў якасьці лётаючай лябараторыі[2]. У 2002 годзе КБ Сухога было абрана для распрацоўкі новага самалёта, на якім будуць выкарыстаныя некаторыя тэхналёгііСу-47 іМікаян 1.44.
| Экзэмпляр | Бартавы нумар | Пр. |
|---|---|---|
| Т-50-0 | — | Канструктыўна-падобны ўзор для наземных і трывальных выпрабаваньняў |
| Т-50-КНС | — | Комплексный натурный стэнд (КНС) для наземных выпрабаваньняў |
| Т-50-1 | 51 | Першы летны прататып. Першы палёт адбыўся 29 студзеня 2010 году. |
| Т-50-2 | 52 | Другі летны прататып. Першы палёт адбыўся 3 сакавіка 2011 году. |
Кабіна Т-50 аднамесная, шырэй кабіныСу-27 з-за канструктыўных асаблівасьцяў самалёта. Абсталяваньне ў значнай ступені ўніфікавана з абсталяваньнемСу-35С. Маецца гэнэратар кіслароду.
Адлюстраваньне інфармацыі ажыцьцяўляецца двума шматфункцыянальнымі індыкатарамі ШФІ-35 дыяганальлю 15".
23 траўня 2010 году гэнэральны дырэктар і галоўны канструктар НПП «Зорка» Сяргей Пазднякоў паведаміўІнтэрфаксу аб тым, што на ПАК ФА будзе ўсталяванакатапультнае крэсла пятага пакаленьня. Па яго словах, новае крэсла па шэрагу парамэтраў пераўзыходзіць папярэднія крэслы, усталёўваемыя на самалётах ВПС Расеі. Асаблівасьцю новай катапульты стала выкарыстаньне шматпраграмнай электроннай сыстэмы кіраваньня рухам крэсла, зьвязанай з інфармацыйнай сыстэмай самалёта. ЛічбаваяЭВМ гэтай сыстэмы ў аўтаматычным рэжыме аналізуе хуткасьць самалёта, яго вышыню палёту, кутытангажа,нахіла, кутнія хуткасьці і іншыя парамэтры. Пры гэтым улічвае шматлікія іншыя дадзеныя, у тым ліку рост і вага лётчыка[3]. Выпрабаваньні новага крэсла праходзяць раўналежна з выпрабаваньнямі самалёта. Па яго словах, завяршыць выпрабаваньні катапультнаго крэсла новага пакаленьня плянуецца ў2010 годзе. Падрыхтоўка, кіслародная сыстэма, сыстэма жыцьцязабесьпячэньня на ПАК ФА таксама будуць новымі. Іх распрацоўка і выпрабаваньні таксама завершацца сёлета, дадаў канструктар[4].
Т-50 мае інтэгральны плянэр, выкананы панармалёвай аэрадынамічнай сьхэме з высокораспаложанным трохкутным у пляне крылом, плаўна спалучаным зфюзеляжам. Амаль палову размаху крыла складае шырокі фюзеляж. Кут стрелабачнасьці па перадпакоях і заднім беражкам крыла складае 48° і 14° адпаведна. Мэханізаваньне складаецца з носікаў крыла,флапэронаў іэлеронаў. Прывады апошніх разьмешчаныя пад крылом і выступаюць зь яго плоскасьці невялікімі даўгаватымі абцякальнікамі. На канцах крыла прысутнічаюць скосы. Крыло мае разьвіты наплыў з паваротнай пярэдняй часткай. Хваставое апярэньне ўключае цэльнапаваротныя трапецыяльныя стабілізатары і кілі, усталяваныя з развалам каля 26°. Ля аснаваньняў кіляў разьмешчаныя невялікіяпаветразаборнікі для астуджэньня абсталяваньня самалёта.Аэрадынамічны тормаз адсутнічае — замест яго для павелічэньня лабавога супраціву ўжываецца дыфэрэнцыяльнае адхіленьне кіляў і стабілізатараў.
Рухавікі маюць рэгуляваныя подфюзеляжныепаветразаборнікі.Мотагандолы шырока разьнесеныя і падзеленыя плоскім дном фюзеляжа шырынёй каля 1,3-1,4 м. Тамака ж, адзін за адным, зь невялікім прамежкам, разьмешчаныя дзьве пары створак унутраных адсекаў узбраеньня. Ад паваротнай часткі наплыву назад на некалькі мэтраў цягнуцца 2 трохкутных у перасеку грэбня, усталяваныя пад месцамі спалучэньня кансоляў крыла і фюзеляжа. На вонкавых баках гэтых грабянёў разьмешчаныя створкі ўнутраных адсекаў узбраеньня. У хваставой частцы фюзеляжа паміжсопламі рухавікоў знаходзіцца хваставая бэлька, у якой усталяваны высоўны кантэйнер зпарашутна-тармазной сыстэмай самалёта. На правым боку насавой часткі самалёта ўсталяванаяавіяпушка, на левай — высоўная штанга длядазапраўкі ў паветры.
Шасі Т-50 трохстоечнае, аналягічнае па канструкцыі шасіСу-27. Усе стойкі прыбіраюцца па кірунку палёту. Каляіна шасі, дзякуючы шырокаму фюзеляжу, складае 5,5 м. Насавая стойка двухколавая з двума пасадкавымі фарамі і брудаадбойнікам. Ніша пярэдняй стойкі зачыняецца двума парамі створак. Пярэднія створкі даўжэй задніх і адчыняюцца толькі ў момант уборкі/выпуску шасі, знаходзячыся ў зачыненым становішчы пры выпушчанай стойцы для паніжэньня ўзьдзеяньня бакавога ветра. Асноўныя стойкі шасі аднаколавыя (дыямэтар колаў — 1м) і абсталяваныя тармазамі. Іх нішы разьмешчаныя ля вонкавых бакоў паветразаборнікаў. Пры ўборцы асноўныя стойкі зьдзяйсьняюць паварот па двум восям.
У значнай ступені форма плянэра Т-50 вызначаная ўжывалымі пры яго праектаваньнітэхналёгіямі паніжэньня прыкметнасьці, што характэрна для ўсіхзьнішчальнікаў пятага пакаленьня.
Маса плянэра паніжаная за кошт шырокага ўжываньнякампазыцыйных матэрыялаў — па словах галоўнага канструктара А. Давідэнка, па масе кампазытныя матэрыялы складаюць 25 % вагі пустога самалёта, а па пляцы паверхні — 70 %. Таксама ён адзначыў што ў параўнаньні зСу-27 у плянэры Т-50 у чатыры разу менш дэталяў. Гэта дазваляе паменшыць працаёмкасьць і скараціць час выраба, што выліваецца ў паніжэньне кошту машыны[5]. Для абароны ад паразымаланкавым разрадам канструкцый звугляпластыка, якія выходзяць на вонкавую паверхню плянэра, для Т-50 было распрацавана новае маланкастойкае пакрыцьцё, таксама забясьпечвальнае паніжэньне масы самалёта[6].
Малапрыкметнасьць зьяўляецца адным з асноўных патрабаваньняў да зьнішчальніка пятага пакаленьня і азначае комплекс мер, прынятых для памяньшэньня верагоднасьці выяўленьня самалёта ўрадыё-,інфрачырвоным ібачным дыяпазонах даўжынь хваль, а таксамаакустычна. Вынікам выкананьня комплекса гэтых мер зьяўляецца падвышэньне выжывальнасьці зьнішчальніка падчас баявых дзеяньняў[7].
Паніжэньне прыкметнасьці Т-50 у радыядэапазоне забясьпечваюцца формай, паглынальнымі і адлюстроўваючымі радыёхвалі матэрыяламі ў канструкцыі і пакрыцьці плянэра самалёта. У прыватнасьці кромкі крыла і іншых элемэнтаў плянэра арыентаваныя ў некалькіх строга абмежаваных кірунках, а паверхні нахіленыя ў выразна вызначаным дыяпазоне кутоў. Таксама ў канструкцыі выключана ўзаемнае разьмяшчэньне паверхняў пад кутом 90° дзеля пазьбяганьня эфэктувугалковага адбівальніка. Радыёпаглынальныя матэрыялы канструкцыі і пакрыцьці плянэра ў значнай ступені зьніжаюць сілу адбіваных сыгналаў. Таксама паніжэньне радыёпрыкметнасьці стала адной з асноўных прычынаў разьмяшчэньня часткі ўзбраеньня ва ўнутраных адсеках[8]. Дзякуючы гэтым мерам адбіваны сыгнал значна саслабляецца і накіроўваецца ў бок ад крыніцы. Апошні такім чынам не атрымлівае інфармацыю аб прасторавым становішчы і хуткасьці самалёта. Паколькі абсалютнай незаўважнасьці дамагчыся немагчыма, заўсёды прысутнічае сыгнал, які, адбіўшыся ад самалёта, усёж вяртаецца да крыніцы. Яго характарыстыка выяўляецца значэньнемэфэктыўнага пляца расьсейваньня (ЭПР), паніжэньне гэтага значэньня і зьяўляецца асноўнай мэтай мераў паніжэньня радыёпрыкметнасьці. Значэньне ЭПР самалёта істотна залежыць ад кірунку, зь якога зыходзіць выпраменьваньне.
Паніжэньне прыкметнасьці ў бачным дыяпазоне забясьпечваеццамаскіровачным афарбоўваньнем самалёта. Маскіровачная афарбоўка можа быць ахоўнай, зьліваючайся з фонам, і дэфармавальнай, скажальнай візуальнае ўспрыманьне формы самалёта. Афарбоўка першага лётнага асобніка Т-50 — зімовая, дэфармавальная.
Паніжэньне цеплавой і акустычнай прыкметнасьці ў значнай ступені вызначаецца канструкцыяй рухавікоў самалёта.
Таксама важную ролю ў малапрыкметнасьці зьнішчальніка гуляе яго здольнасьць апэратыўна атрымліваць інфармацыю аб суперніку, не выяўляючы сябе. Для гэтага самалёт павінен мець сыстэму пасіўных датчыкаў і надзейныя каналы абмену інфармацыяй.
Замежныя экспэрты, якія праводзілі аналіз першага прататыпа, дашлі да высновы, што Т-50 зьяўляецца выдатным першым посьпехам расейскіх інжынераў у праектаваньні самалёта з выкарыстаньнем тэхналёгій малапрыкметнасьці. Аднак яны адзначаюць, што першы прататып створаны ў першую чаргу для выпрабаваньняў лётна-тэхнічных магчымасьцяў, а не тэхналёгій малапрыкметнасьці і судзіць аб яго будучых магчымасьцях у гэтай вобласьці пакуль рана. Разам з тым, можна канстатаваць, што Т-50 — гэта ўдалы кампраміс паміж высокімі лётнымі якасьцямі і малапрыкметнасьцьцю, які ў спалучэньні з сучаснымі сродкамі выяўленьня дазволіць сэрыйным узорам дамагчыся перавагі ў паветры над усімі існуючымі ў цяперашні час самалётамі[9].
 | Дзеля паляпшэньня артыкулу неабходна:
|
