Літара г: просты шрыфт, баўгарыца, беларускі курсіў, сэрбскі курсіў
Г,г (гэ, таксамаґэ;курсіў:Г г) — чацьвертая літарабеларускагаальфабэту. Паходзіць з кірылічнай Г («глаголь»), утворанай відазьмяненьнемгрэцкай літарыΓ, γ («гама»). У старабеларускім пісьме абазначала гукі [г] і [г’] і інш. Мела таксама лікавае значэньне «тры». У сучаснай беларускай мове абазначае й «беларускія» заднеязычныя [г] і [г’] («[г]алава», «пра[г]ін»), і выбуховыя [ґ] і [ґ’] («[ґ]узік», «[Ґ]ібраальтар») гукі.
Яны рэалізуюцца па-рознаму ў залежнасьці ад якасьці суседніх гукаў альбо пазыцыі ў слове (канцавой ці неканцавой).
↑Б. Тарашкевіч. Беларуская граматыка для школ. Вільня: Беларуская друкарня ім. Фр. Скарыны, 1929. — Выданне пятае, пераробленае і пашыранае. — Мн.: «Народная асвета», 1991 [факсімільн.].
.png)
.svg)