| Інгрыя лац.Inhryja Inkeri | |||||
| |||||
 Гістарычная вобласьць Інгрыя ў межах тэрыторыіЛенінградзкай вобласьці | |||||
| Найбуйнейшы горад | Санкт-Пецярбург | ||||
| Плошча • агульная | 15 000 км² км² | ||||
Інгрыя[1] (Іжорская зямля, Іжора)[2] — гістарычная вобласьць на паўночным захадзе сучаснайРасеі.
Разьмяшчаецца па берагахНявы, абмяжоўваеццаФінскай затокай, ракойНарвай іЧудзкім возерам на захадзе,Ладаскім возерам з прылеглымі да яго раўнінамі й ракойЛавай — на ўсходзе. На поўначы яна мяжуе зКарэліяй па рэках Сястры і Смародзінцы. Паўднёвая мяжа Інгрыі праходзіць па сярэдняй плыні рэк Арэжажа і Лугі, але большай часткай не мае дакладных геаграфічных арыентыраў і адпавядае мяжы паміжМаскоўшчынай іШвэцыяй, усталяванай паСталбоўскім міры.
У Іжоры ёсьць некалькі назоваў:Інгрыя,Іжора,Інгерманляндыя. Існуе некалькі вэрсыяў паходжаньня назвы:
Усходняя частка Інгрыі ад ракі Сястра да сярэдняй плыні ракі Арэдзеж у XІІ—XVІІІ стагодзьдзях называлася Іжорская зямля (пад Іжорскай зямлёй у XVІІ стагодзьдзі таксама магла мецца на ўвазе ўся Інгрыя), заходняя частка ад вусьцяНявы (ад вусьця ракі Стрэлкі) і Арэжажа да ракі Нарвы — Вотская зямля.
У 1706 годзе гэтыя землі ўвайшлі ў складРасейскай імпэрыі, у склад шырокай Інгерманландзкай губерні, у 1711 годзе пераўтворанай у Санкт-Пецярбурскую губэрню. У 1803—1926 гадах землі Інгрыі знаходзіліся ў складзе пяці паветаў Санкт-Пецярбурскай (у 1914—1924 — Петраградзкай, у 1924—1927 — Ленінградзкай) губэрні: Санкт-Пецярбурскага (Петраградзкага, Ленінградзкага), Пецяргофскага, Цэтергофскага, Ямбурскага.
У 1927 годзе Ленінградзкая губэрня была пераўтворана ўЛенінградзкую вобласьць. Межы пералічаных тэрытарыяльных утварэньняў не заўсёды супадалі адзін з адным і значна мяняліся зь цягам часу. У цяперашні час на тэрыторыі Інгрыі разьмяшчаеццаСанкт-Пецярбург і наступныя раёны Ленінградзкай вобласьці: Валасоўскі, Всеволожске, Гатчынскі, Кінгісепскі, Ламаносаўскі, Тасьненскі, а таксама заходняя частка Кіраўскага раёна да ракі Лавы.
Выкарыстоўванае ў навуковай літаратуры дзяленьне Інгрыі:
Межы Інгрыі мяняліся на працягу стагодзьдзяў, цяпер тэрыторыя гістарычнай вобласьці Інгрыя вызначаецца зыходзячы зь межаў фінскіх лютэранскіх парахвіяў Царквы Інгрыі, якія існавалі ў трыццатых гадах XX стагодзьдзя.
Плошча Інгрыі складае прыкладна 15 тыс. км².
Першыя сьляды пасяленьня чалавека на тэрыторыі сучаснай Ленінградзкай вобласьці Расеі ставяцца да эпохі мэзаліту (VIII-VII тысячагодзьдзе да н. э.). У I тысячагодзьдзі да н. э. зь ВерхнягаПаволжа на гэтыя землі прыйшліпрыбалтыйска-фінскія плямёны. У VIII—X стагодзьдзях на берагах ракі Лугі пасяліліся ільменскія славене. У VIII—XII стагодзьдзях па рацы Няве праходзіўВолскі гандлёвы шлях(uk) і гандлёвы шлях «З варагаў у грэкі».
У XIII стагодзьдзі Іжора ўвайшла ў складНаўгародзкага княства, разам зь якім у 1478 годзе была далучаная даВялікага Княства Маскоўскага. У 1581 годзеШвэцыя захапілаІвангорад іКапор'е на захадзе Іжоры ў ходзеЛівонскай вайны. У 1721 годзеРасейская імпэрыя далучыла заходнюю частку Іжоры па вынікахПаўночнай вайны[2]
 | Гэта —накід артыкулапагеаграфіі. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі,пашырыўшы яго. |
