Esta reclamación se superpone parcialmente cola área reclamada porChile (Territoriu Chilenu Antárticu) y totalmente cola reclamada porArxentina (Antártida Arxentina), países que nun reconocen la reclamación británica. Arxentina tien un asentamientu permanente nel territoriu dende 1904, labase Orkney.Australia yNueva Zelanda, dambos miembros de laCommonwealth of Nations xunto al Reinu Xuníu, reconocen al Territoriu Antárticu Británicu, y recíprocamente, el Reinu Xuníu reconoz les sos respeutives reclamaciones sobre'l continente.[1] TamiénFrancia yNoruega[2] han espresamente reconocíu la reclamación británica,
Antes de la formal constitución de la reclamación británica nesti sector de L'Antártida en 1908 marinos británicos fixeron 6 tomes de posesión y proclamaciones nel área que depués sirvieron por que'l Reinu Xuníu reclamara títulos de soberanía na rexón. L'inglésWilliam Smith mientres saleaba nelbergantín mercantilWilliams deBuenos Aires aValparaíso, saleó muncho más al sur delcabu de Fornos intentando captar vientos favorables. El 19 de febreru de 1819 reparó ensin desembarcar una nueva tierra a 62° Oeste, probablemente l'estremu nordeste de laislla Livingston, que se conoz como punta Williams.Smith foi'l primeru qu'afayó en forma confirmada y documentada les tierres antártiques y n'otru viaxe tomó posesión de les islles Shetland del Sur a nome del reiXurde III desembarcando naislla Rey Jorge el 16 d'ochobre de 1819, llamándolesNew South Britain.[3]Edward Bransfield, acompañáu por William Smith, el 16 de xineru de 1820 tomó posesión formal de la islla Rey Jorge a nome del rei Xurde III (fináu 13 díes dempués) y el 4 de febreru facer de laislla Clarence.
El Gobiernu británicu atribúi aGeorge Powell el descubrimientu de lesislles Orkney del Sur y tomar de posesión pal Reinu Xuníu el 7 d'avientu de 1821 a nome del reiXurde IV naislla Coronación.[4] El 17 de xineru de 1829 el capitánHenry Foster del HMSChanticleer desembarcó naislla Hoseason na mariña occidental de laTierra de Graham, depositando un cilindru de cobre col so toma de posesión a nome de Xurde IV.[5] El 21 de febreru de 1832 el capitán británicuJohn Biscoe delTula desembarcó na badea Biscoe de laislla Anvers delarchipiélagu Palmer, creyéndola parte de la Tierra de Graham, tomando posesión formal en nome del reiGuillermo IV del Reinu Xuníu y denominándolaGraham Land.[6] El 6 de xineru de 1843 el capitánJames Clark Ross colos barcos HMSErebus y HMSTerror tomó posesión de laislla Cockburn xunto coles sos tierres allegantes a nome de la Corona británica.[7]
Respondiendo a una consulta que-y realizó'l Gobiernu deNoruega en1905 sobre la soberanía de les árees allugaes ente los 35° y 80° oeste y los 45° y 65° sur, el Reinu Xuníu respondió que les árees antártiques ente los meridianos 35° y 80° O yeren posesiones britániques basaes en descubrimientos y que los balleneros noruegos teníen de dirixise algobernador de les islles Malvines pa los asuntos que precisaren tratar. En vista d'eso, esi gobernador promulgó en1906 ordenances balleneres. Esta foi la primer vegada que'l Reinu Xuníu explicitó que les tierres antártiques taben so dependencia d'esi gobernador colonial.
El 21 de xunetu de 1908 el Reinu Xuníu promulgó unacarta patente real estendiendo lesDependencies de les islles Malvines pa incorporar lesislles Sandwich del Sur y la Tierra de Graham, constituyendo formalmente les Dependencies de la Colonia de les islles Malvines.[8][9] Los territorios que constituyíen les Dependencies de les islles Malvines fueron llistaos pola patente real como:[nota 1]
Vistu que los grupos d'islles conocíes como Xeorxa del Sur, les Orkney del Sur, les Shetlands del Sur y les Islles Sandwich y el territoriu conocíu como Tierra de Graham, asitiáu nel océanu Atlánticu Sur al sur del paralelu 50° de latitud sur y ente los 20° y 80° de longitud oeste, son parte de los nuesos dominios, y ye conveniente que s'estableza una disposición pal so gobiernu como dependencies de la nuesa colonia de les Malvines (...)
Al promulgar esa carta patente'l Reinu Xuníu reclamó'l dominiu de toles tierres allugaes al sur delparalelu 50° S, ente los 20° y 80°llargor Oeste deGreenwich con vértiz nel polu sur. Como esa definición incluyía la parte austral d'América del Sur (partes de Chile y d'Arxentina), promulgóse una nueva cartes patente'l 28 de marzu de1917, esta vegada escluyendo la zona al oeste delmeridianu 50° O al norte delparalelu 58° S.[10][nota 2]
(...) va considerase que les dependencies de la nuesa mentada colonia inclúin ya incluyeron toles islles y territorios ente'l grau 20 de longitud oeste y el grau 50 de longitud oeste que s'atopen al sur del paralelu 50° de latitud sur; y toles islles y territorios ente'l grau 50 de longitud oeste y el grau 80 de longitud oeste, que s'atopen al sur del paralelu 58° de latitud sur.
D'esta forma, laTierra de Graham, les islles Orkney del Sur y les Shetland del Sur pasaron a ser tres dependencies separaes que formaben parte de les Dependencies de les islles Malvines, alministraes pol gobernador d'eses islles, ensin que llegalmente formaren parte d'elles.
En 1943, mientres laSegunda Guerra Mundial, el Reinu Xuníu llevó a cabu una operación militar conocida comoOperación Tabarin, p'apurrir información meteorolóxica y de reconocencia nel Atlánticu Sur. Esti proyeutu militar secretu volvióse civil y se lo renombró comoFalkland Islands Dependencies Survey y darréuBritish Antarctic Survey (BAS). El BAS ye responsable de la mayoría de les investigación científica del Reinu Xuníu en L'Antártida. En 1949 Arxentina, Chile y el Reinu Xuníu roblaron unaDeclaración Naval Tripartita comprometiéndose a nun unviar buques de guerra al sur del paralelu 60° Sur, que foi anovada añalmente hasta 1961.[11] Esta declaración tripartita foi roblada tres la tensión xenerada cuando Arxentina unvió a L'Antártida en febreru de 1948 una flota de 8 buques de guerra. El 1 de febreru de 1952 producióse'lIncidente de la Badea Esperanza cuando militares arxentinos fixeron disparos d'alvertencia sobre un grupu de británicos. La respuesta del Reinu Xuníu foi unviar un buque de guerra que desembarcó'l 4 de febreru infantes de marina nel llugar.[12] El 17 de xineru de 1953 Arxentina inauguró naisla Decepción l'abellugu Teniente Lasala, quedando nél un sarxentu y un cabu de l'Armada Arxentina. El 15 de febreru, nelincidente de la Islla Decepción, desembarcaron 32royal marines de lafragata británica HMSSnipe armaos con ametralladoresSten, rifles y gas lacrimógeno prindando a los dos marinos arxentinos.[13] L'abellugu arxentín y un cercanu abellugu chilenu despobláu fueron destruyíos y los marinos arxentinos fueron apurríos a un barcu d'esi país el 18 de febreru nesislles Xeorxa del Sur. Un destacamentu británicu permaneció tres meses na islla mientres la fragata patrulló les sos agües hasta abril.
Na década de 1950 axustóse un tratáu de desmilitarización de la rexón, que fixera posible retener a L'Antártida pa fines pacíficos y d'investigación. ElTratáu Antárticu foi robláu'l 1 d'avientu de 1959 y entró en vixencia'l 23 de xunu de 1961. En respuesta, el Reinu Xuníu dixebró de les Dependencies de les islles Malvines tol territoriu que reclamaba per debaxo de los 60 °S, que quedó afeutáu pol Tratáu Antárticu, y creó con él el Territoriu Antárticu Británicu por una orde en Conseyu del 3 de marzu de 1962.
El 4 de mayu de 1955 el Reinu Xuníu presentó dos demandes, contra Arxentina y Chile respeutivamente, ante laCorte Internacional de Xusticia por que ésta declarara la invalidez de les reclamaciones de soberanía de los dos países sobre árees antártiques y subantártiques. El 15 de xunetu de 1955 el Gobiernu chilenu refugó la xurisdicción de la Corte nesi casu y el 1 d'agostu facer tamién el Gobiernu arxentín, polo que'l 16 de marzu de 1956 les demandes fueron archivaes.[14]
En 2008, como parte de les celebraciones pol centenariu de la reclamación británica, el Territoriu Antárticu Británicu emitió la so primer moneda de cursu llegal.
El 18 d'avientu de 2012 elForeign and Commonwealth Office anunció que como parte de la conmemoración pol 60 aniversariu del reináu d'Isabel II decidió llamarTierra de la Reina Isabel (Queen Elizabeth Land) al territoriu de 437000 km² allugáu nel vértiz sur de la reclamación británica en L'Antártida, al que nun daba nengún nome. L'área llinda al al noroeste colaTierra de Coats, al norte colabarrera de xelu Filchner-Ronne y al nordeste cola corriente de xelu Rutford.[15] La parte norte d'esta zona ye conocida per otros países comoTierra d'Edith Ronne.
El Territoriu Antárticu Británicu ye alministráu polForeign and Commonwealth Office (FCO). Un comisionado ye nomáu pal territoriu, quien ye siempres el xefe delOverseas Territories Department, perteneciente al FCO. Hasta xunetu de 1989 el Territoriu foi alministráu pol altu comisionado residente nes islles Malvines, pero dende entós el puestu de comisionado tuvo en manes del xefe del Departamentu del Atlánticu Sur y L'Antártida del Foreign and Commonwealth Office enLondres y el d'alministrador pol xefe de la seición de Rexones Polares d'esi departamentu.[16]
El territoriu un conxuntu de lleis, y alministraciones llegales y postales. Por cuenta de les disposiciones del Tratáu Antárticu, les lleis britániques nun son cumplíes poles demás naciones que caltienen bases nel área reclamada pol Reinu Xuníu. Caltiénse autu financiáu pola venta de sellos postales ya impuestos.
Pa efeutos de la nacionalidá británica, aquellos que tengan conexón col territoriu pueden llograr la ciudadanía de los territorios británicos d'ultramar (BOTC). Amás, dendeBritish Overseas Territories Act 2002 a valir dende'l 21 de mayu de 2002, la BOTC tamién confier la ciudadanía británica.
Dende 1996 la base histórica dePuertu Lockroy naislla Goudier ye dotada mientres el branu antárticu pol Reinu Xuníu como Patrimoniu Antárticu. Recibe alredor de 10000 visitantes al añu, polo que ye unu de los sitios más visitaos del continente. Los visitantes pueden percorrer el muséu, mercar alcordances y sellos postales, y ver la gran colonia de pingüinos gentoo.[21]
A pesar de la falta d'habitantes permanentes, el Territoriu Antárticu Británicu emite los sos propiossellos postales. Anque dalgunos sían realmente utilizaos polos turistes visitantes y residentes científicos, la mayor parte vender nel esterior a coleicionistes. La primer versión producir en 1963, una serie grabada con 15 valores que van dende ½ hasta unallibra esterlina, con una semeya de la reina Isabel II con vistes a delles escenes de l'actividá humana en L'Antártida.
↑Whereas the group of islands known as South Georgia, the South Orkneys, the South Shetlands, and the Sandwich Islands, and the territory known as Graham's Land, situated in the South Atlantic Ocean to the south of the 50th Parallel of South latitude, and lying between the 20th and 80th degrees of West longitude, are part of our Dominions, and it is expedient that provision should be made for their government as Dependencies of our Colony of the Falklands.
↑(...) the Dependencies of our said Colony shall be deemed to include and to have included all islands and territories whatsoever between the 20th degree of west longitude and the 50th degree of west longitude which are situated south of the 50th parallel of south latitude; and all islands and territories whatsoever between the 50th degree of west longitude and the 80th degree of west longitude which are situated south of the 58th parallel of south latitude.
↑Antarctica in International Law, páx. 269. Autores: Ben Saul, Tim Stephens. Editor: Bloomsbury Publishing, 2015.ISBN 178225885X, 9781782258858
↑Chronological List of Antarctic Expeditions and Related Historical Events, páx. 136. Autor: R. K. Headland. Editor: Cambridge University Press, 1989.ISBN 0521309034, 9780521309035
↑Exploring Polar Frontiers: A Historical Encyclopedia, Volume 1, páx. 31. Autor: William J. Mills. Editor: ABC-CLIO, 2003.ISBN 1576074226, 9781576074220
