Esta páxina o seición ta desactualizada. La información que tien ye vieya o insuficiente.
Tarxeta SIM4G-LTE deMovistar Colombia disponible en dellos tamaños. De mayor a menor tamañu Tarxeta SIM, Mini-SIM, Micro-SIM y Nano SIM.Una tarxeta SIM.
Unatarxeta SIM (acrónimu n'inglés desubscriber identity module, n'asturianu módulud'identificación de suscripcion) ye unatarxeta intelixente desmontable usada enteléfonos móviles ymódemsHSPA oLTE que se conecten al puertuUSB. Les tarxetes SIM almacenen de forma segura la clave de serviciu del suscriptor usada pa identificase ante la rede, de forma que sía posible camudar la suscripción del veceru d'un terminal a otru a cencielles camudando la tarxeta.
L'usu de la tarxeta SIM ye obligatoriu nes redesGSM. El so equivalente nes redesUMTS denominarUSIM oUICC (acrónimu deUniversal Integrated Circuit Card,Tarxeta Universal de Circuitu Integráu), siendo más popular elRUIM (Removable User Identify Module, ‘Módulu d'Identidá d'Usuariu Desmontable’) nos teléfonosCDMA.
Una tarxeta SIM al llau de los sos contactos llétricos nunNokia 6233.
La típica tarxeta SIM de baxu costu (solo GSM 11.11) tien poca memoria, 2-3 KB según describe la especificación (direutoriu telefónicu,APN p'accesu a Internet y pocu más). Esti espaciu d'almacenamientu ye usáu direutamente pel teléfonu. El segmentu de mercáu de les tarxetes SIM de baxu costu ta en constante cayente.
Les tarxetes SIM con aplicaciones adicionales (GSM 11.14) tán disponibles con munches capacidaes d'almacenamientu distintu, siendo la mayor 512KB. Tarxetes SIM menores, de 32 KB y 16 KB, son les dominantes en zones con redes GSM menos desenvueltes. Tamién esisten les tarxetesLarge Memory SIM (SIM de memoria espandida), con capacidaes del orde de 128 a 512kilobytes.
El conector tien ocho contactos metálicos visibles y debidamente estandarizados, qu'establecen contautu al inxertar la tarxeta na ranura del llector. Al traviés d'estos contactos, el llector alimenta llétricamente a la tarxeta y tresmite los datos oportunos pa operar con ella conforme al estándar.
El formatu de los comandos (ADPU s) unviaos a la tarxeta y les respuestes devueltes pola mesma *
La durez de la tarxeta *La funcionalidad
Mientres enforma tiempu (desque la tensión VPP-C6 pasó a ser de 5V), namái s'utilizaron cinco contactos pa la implementación de la interfaz ISA (parte 2 de la ISO / IEC 7816). L'aplicación de nueves interfaces (opcional), implica l'usu de los contactos C4 y C8, según un cambéu nel usu del C6.
Actual norma ISA/IEC 7810 d'una tarxeta intelixente 4G LTEAntigua norma ISA/IEC 7810 d'una tarxeta intelixenteLlinies de corte de tarxetes Micro SIM y tarxeta Mini Sim.
La interfazUSB (escoyida como interfaz d'alta velocidá) utiliza los contactos C4 y C8; esta interfaz ta definida na norma ETSI Bilbao TS 102 600.
El contautu C6 utilizar pa coneutar a un módulu de contautu que dexa l'accesu a los servicios ensin importar la forma de la teunoloxía NFC (emulación de la tarxeta, el llector y el peer to peer) pa faer frente a aplicaciones de tresporte, de pagu, llectura d'etiquetes RFID y l'intercambiu de datos (P2P). La interfaz col módulu ensin contautu definir na norma 102 TS 613 (SWP) y TS 102 622 (HCl).
Protocolos
El protocolu utilizáu orixinalmente na tarxeta SIM ye'l protocolu básicu de la tarxeta intelixente de protocolu T = 0. Les principales carauterístiques d'esti protocolu son:
Asíncrono
Calter dispositivu *
Semidúplex
Dos nuevos protocolos añader en 2006 y 2007:
USB IC (Inter-Chip)presenta les carauterístiques de rendimientu de máxima velocidá del USB (12 Mb/s semidúplex), quedando definíu na norma ETSI TS 102 600. Sicasí, la interfaz llétrica foi afecha pa un equipu de comunicación de curtia distancia p'amenorgar la enerxía riquida pa la interfaz física. Hai tres clases disponibles pa la interfaz USB:
ICCD (Integrated Circuit Card Dispositive) puede emular la interfaz histórica y el tresporte d'información acordies cola norma ISO/IEC 7816-4, **
Mass storage dexa emular un discu o una llave de memoriaflash, ** EEM (Ethernet Emulation Mode) dexa'l tresporte de paquetes IP y por tanto compatible colos protocolos como TCP/IP o UDP/IP;
SWP (Single Wire Protocol) ta definíu nel estándar ETSI TS 102 613 y ETSI TS 102 622 y funciona coles siguientes carauterístiques:
tarxeta SIM estándar (1FF), Mini Sim (2FF), Micro SIM (3FF) y Nano SIM (4FF)
Les tarxetes SIM tán disponibles en cuatro tamaños. El primeru ye similar al d'unatarxeta de creitu (85,60 × 53,98 × 0,76 mm). El segundu y más popular mide 25 × 15 × 0,76 mm. El terceru, conocíu como micro-SIM, tien unes dimensiones de 15 × 12 × 0.76 mm y el postreru y más recién, la nano-SIM,[1] les sos midíes son de 12.3 × 8.8 × 0.7 mm, un 40% más pequeña qu'una micro-SIM y evidentemente un amenorgamientu del tamañu porta que pueda utilizase en terminales bien finos, como'liPhone 5, elMicrosoft Lumia 830 o la gama de losSony Xperia.
Los primeres n'apaecer foi'l tamañu completu y ye del tamañu d'unatarxeta de creitu (85.60 mm × 53.98 mm × 0.76 mm). Una versión más recién, más popular, tien la mesma grosez pero tien un anchu de 15 mm y 25 mm de llargor y tien una de les sos esquines truncaes (biseladas) pa evitar el so malu insertamientu. La más recién, conocida como micro-SIM o 3FF, tien dimensiones de 15 x 12 mm.
La tarxeta mini-SIM tien la mesma disposición contauto que la tarxeta SIM de tamañu completu y de normal suminístrase nun portador de tarxetes de tamañu completu, conectáu por una serie de pieces de vinculación. Esti arreglu (definíu na norma ISO/IEC 7810 como ID-1/000) dexa que dicha tarxeta sía utilizada nun dispositivu que rica una tarxeta de tamañu completu, o bien pa ser utilizáu nun dispositivu que rica una tarxeta SIM mini en rompiéndose limpiamente les uniones esistentes na contorna d'una tarxeta mini-SIM.
Pal so usu en dispositivos inclusive más pequeños, les tarxetes 3FF o micro-SIM tienen les mesmes disposiciones d'espesura y contactos, pero'l llargor y anchor mayor amenorgar a 15 x 12 mm. Les especificaciones de la tarxeta de 3FF o micro-SIM tamién inclúin funcionalidades adicionales, amás de camudar el tamañu de la tarxeta física.
La tarxeta micro-SIM ye una versión amenorgada de les tarxetes SIM usaes ente otros dispositivos nos teléfonos GSM. Los micro-SIM fueron usaes mientres años n'aparatos electrónicos, como mididores de potencia, como partes non removibles del dispositivu. El tamañu d'un micro-SIM ye 12 x 15 x 0,76 mm.[2][3]
Les especificaciones de les tarxetes micro-SIM queden recoyíes na normaISO 7816.[4] Al llau tenemos una imaxe de la nueva Mini UICC, como se denomina. La parte colorada ye la tarxeta SIM actual, más pequeña que la tarxeta mini-SIM utilizada na mayoría de los teléfonos GSM actuales. La Mini SIM tien les mesmes carauterístiques dixitales qu'una SIM ordinaria, lo que camuda son les sos midíes.[5]
Los Micro-SIM fueron mentaes n'avientu de 1998, nel festival3GPP SMG9UMTS el cual ye l'estándar d'una SIM Card.[6]
Un exemplu de dispositivu qu'utiliza tarxetes micro-SIM ye'lAppleiPad nes sos distintes versiones con teunoloxía 3G.[7] Asina mesmu, eliPhone na so versión 4 y 4S utiliza'l mesmu tipu de SIM, según el nokia n9.
Lok8o yT-Mobile anunciaron mientres el International CES 2010 de Las Vegas que seríen los primeres en llevar la teunoloxía de les tarxetes SIM Micro Third-Form-Factor (3FF) a los dispositivos (M2M / Machine to Machine) con una llinia de dispositivos GPS portátiles.[2]
Anque'l iPad foi puestu en venta 'Llibre' pa poder ser utilizáu con cualquier operador, aun así ye necesariu consiguir un micro-SIM. Poro, cualesquier que deseyara utilizar un iPad cola teunoloxía 3G precisaría contratar un plan de datos con dalguna operadora de telefonía móvil que fabricara micro-SIM. Sicasí ye posible modificar físicamente una SIM Ordinaria[8] y afaela por que pueda ser utilizada nel iPad o bien nel iPhone 4.
La nueva xeneración de tarxetes SIM denominar SIM enfiñida, y-SIM o eSIM (del inglésembedded SIM), que ye un chip non reemplazable nun empaquetado SON-8 que puede tar soldada direutamente a la placa base d'un dispositivu. Tienen la capacidá de ser utilizaes n'aplicacionesmáquina a máquina (M2M) lo mesmo que de suministru de SIM remota.
Les tarxetes SIM almacenen información específica de la rede usada pa autenticar ya identificar a los suscriptores nella, siendo la más importante'l ICC-ID, el IMSI, la clave de autenticación (Ki) y laidentificación d'área llocal (LAI). La tarxeta SIM tamién almacena otros datos específicos del operador como'l númberu del SMSC (centru de serviciu de mensaxes curtios), el nome del provisor de serviciu (SPN), los númberos de serviciu de marcáu (SDN) y les aplicaciones de servicios de valor añadíu (VAS). Les correspondientes descripciones tán disponibles na especificación GSM 11.11.
Cada SIM identifícase internacionalmente pol soICCID (Integrated Circuit Card ID, ‘Identificador Internacional de la Tarxeta de Circuitos’). Los ICCIDs almacenar nes tarxetes SIM y tamién se graben o imprimen sobre'l cuerpu de plásticu de les mesmes nun procesu de personalización. El ICCID ye un númberu d'identificación únicu de 19 ó 20 díxitos.
Les tarxetes SIM identificar nes sos redes móviles individuales por aciu unIMSI (International Mobile Subscriber Identify, ‘Identidá Internacional del Suscriptor Móvil') únicu. Los operadores de telefonía móvil conecten les llamaes a teléfonos móviles y comuníquense coles sos tarxetes SIM comercializaes usando la so IMSI.
La clave de autenticación (Ki,Authentication key) ye un valor de 16 bytes usáu pa autenticar les tarxetes SIM na rede móvil. Cada tarxeta SIM tien una Ki única asignada pol operador mientres el procesu de personalización. La Ki tamién s'almacena nuna base de datos específica llamada AuC(acrónimu de Authentication Center) que ta implementada como parte integral de la HLR(acrónimu deHome Location Register) de la rede del operador.
La tarxeta SIM almacena información del estáu de la rede que s'unvia dende la mesma, como la identificación d'área llocal (LAI,Location Area Identify). Les redes de los operadores tán estremaes n'árees locales, caúna de les cuales tien un númberu LAI únicu. Cuando'l terminal móvil camuda'l so allugamientu d'una área llocal a otra almacena'l so nuevu LAI na tarxeta SIM y unviar al operador pa informar a la rede de la so nueva llocalización. Si'l terminal apágase y vuélvese a encender, va recuperar la información de la tarxeta SIM y va buscar la LAI na que taba. Esto aforra tiempu al evitar tener que buscar tola llista completa de frecuencia como se fadría por defectu.
Cuando'l teléfonu enciéndese unvia'l so IMSI al operador de la rede solicitando accesu y autenticación.
L'operador de la rede busca na so base de datos el IMSI y la clave de autenticación (Ki) rellacionada.
L'operador de la rede xenera un númberu aleatoriu (RAND) y roblar cola Ki de la SIM, xenerando asina un númberu conocíu como SRES_1 (Signed Response 1, ‘Respuesta Roblada 1’).
L'operador de la rede unvia RAND al móvil veceru , que pasar a la tarxeta SIM. La tarxeta SIM firma'l RAND col so Ki y unvia la resultancia (SRES_2) de vuelta al operador de la rede.
L'operador de la rede compara la so SRES_1 col SRES_2 xeneráu pola tarxeta SIM. Si los dos númberos coinciden, la SIM ye autenticada y concédese-y accesu a la rede.
L'algoritmu criptográficu usáu nel estándar GSM pa calcular el SRES_2 tien un puntu débil, dexando la estracción de la Ki de la tarxeta SIM y dexando ellaborar duplicaos (clones) de la mesma.
La clonación SIM consiste en doblar la tarxeta SIM (esto ye, tener el mesmu númberu de teléfonu en dos tarxetes).
Tien d'introducise una tarxeta SIM nel móvil por que se conecte a la rede, sacante para llamaes básiques d'emerxencia, pa identificación, pa realizar llamaes, aportar a Internet o utilizar otros servicios de pagu.
Hai teléfonos ymódems USB qu'almiten dos, trés o más tarxetes SIM. Por eso puédense utilizar simultáneamente con dos, trés o más númberos de teléfonu distintos, inclusive d'operadores distintes, coles mesmes.[9]
El so interfaz dexa escoyer con cuál de los dos númberos prefier salease, llamar o unviar mensaxes. Y puede configurase si deseyar tar disponible en dambos númberos, si prefierse nun recibir llamaes o nun unviar datos provisionalmente n'unu d'ellos o si deseyar navegar per Internet colos dos o más simultáneamente (por casu, por qu'unu d'ellos sía utilizáu como enllaz de xubida y l'otru de baxada).[10][11]
Per otru llau, esiste la posibilidá d'utilizar adaptores multiSIM, que te dexa instalar dos o más tarxetes SIM nun mesmu teléfonu móvil o módem USB, que tien namái una ranura.[11]
Cada vez ye más habitual que les tarxetes SIM integren teunoloxíaNFC, nes que nun fai falta camudar de móvil pa utilizar NFC. Funciona tanto colossmartphones, como colos móviles tradicionales.[12]
El sistemaPDC deXapón tamién especifica l'usu d'una tarxeta SIM, pero nunca foi llanzáu comercialmente. La especificación de la interfaz ente l'equipu móvil (ME) y la tarxeta SIM dar nelRCR STD-27 anexu 4.
En xunetu de 2005, el gobiernufinlandés anunció qu'un Certificáu Ciudadanu» (unaidentidá electrónica incluyida nuna tarxeta SIM) taría disponible de cualquier persona residente en Finlandia antes de finales d'añu, dexando que los usuarios de teléfonos móviles aportara a servicios electrónicos seguros en movilidá. El Certificáu Ciudadanu foi descritu como «básicamente unatarxeta d'identidá electrónica que va ser compatible con dellos dispositivos hardware, como teléfonos móviles,PDAs,ordenador personales,receptores de televisión dixital y quiosco web públicos».[13]
↑«The Apple iPad: starting at $499».Engadget(27 de xineru de 2010).Consultáu'l 27 de xineru de 2010.«Every iPad is unlocked and comes with a GSMmicro-SIM, so you can use it abroad...»
