ElSacru Imperiu Romanu Xermánicu (n'alemán:Heiliges Römisches Reich y enllatín:Sacrum Romanum Imperium, y tamién conocíu, pa estremalu del Reich Alemán de1871, como'lPrimer Reich oImperiu antiguu), foi una agrupación política multiétnica formada na Europa Central que se desarrolló naAlta Edá Media y pervivió hasta la so disolución en1806. El so cabezaleru yera'l Emperador Romanu Xermánicu, y dende962 estendióse perAlemaña, pero tamién por otros territorios (Italia,Bohemia,Borgoña...).
El nome del cargu deriva de la pretensión de los gobernantes medievales de siguir cola tradición delImperiu carolinxu, que había recuperáu, pa conservar pa sigo'l prestixu del antiguuImperiu romanu, el títulu d'emperador romanu nel Occidente medieval. L'axetivu «sacru» nun foi emplegáu hasta'l reináu deFedericu I Barbarroxa (emperador dende1157), qu'entamó a emplegalu pa llexitimar la esistencia del imperiu como resultáu de la voluntá divina. La primer mención alSacrum Imperium documéntase en 1157, mentantu que'l nomeSacrum Romanum Imperium remóntase a1184 y foi utilizáu de forma definitiva dende1254. El complementuNationis Germanicæ añadióse-y al nome nelsieglu XV.
L'imperiu formóse en 962, embaxu la dinastía saxona, a partir de l'antigua Francia Oriental, una de les trés partes nes que se dividió l'Imperiu carolinxu. Dende la so creación el Sacru Imperiu foi la estructura política que dominó la Europa central hasta la so disolución en 1806, magar que con llendes percambiantes a lo llargo la so historia. Nel momentu de la so mayor estensión comprendía cuasi tol territoriu d'Europa central, arriendes de parte de la Europa del sur. En tiempos deCarlos V incluyía, amás del territoriu de Holstein, Bohemia,Moravia ySilesia. Pel sur estendíase hasta Carniola, na costa del mar Adriáticu; pel oeste incluyía'l condáu llibre de Borgoña (elFrancu Condáu) y Saboya (esceutuXénova), Lombardía y Toscana n'Italia. Tamién taben integraos nelli la mayor parte de losPaíses Baxos, esceutuArtois, y les tierres deFlandes asitiaes al oeste delríu Escalda.
El cargu yera electivu, magar que avezó a ser controláu por dinastíes. Los príncipes eleutores alemanes, los más nobles d'ente los nobles del imperiu, elixíen a ún d'ente ellos comoRei de los Romanos, y esti -hasta que nelsieglu XVI el vezu cayó en desusu - yera dempués coronáu polpapa.
Pol so calter supranacional el Sacru Imperiu nun se tresformó nunca nún estáu-nación modernu, sinón que caltuvu un gobiernu monárquicu y una tradición imperial estamental.Yera una institución que garantizaba la estabilidá política y la resolución pacífica de los conflictos, protexendo a los súbditos escontra l'arbitrariedá señorial y a los estamentos más baxos frente al poder escesivu de los estamentos altos o del propiu imperiu. Tamién exercía una función pacificadora nel sistema de potencies europees. Por embargu, pola so estructura, dende laEdá Moderna foi incapaz d'empezar guerres ofensives pa espardir el so poder o'l so territoriu, y dende mediaos delsieglu XVIII yá nun foi quién a protexer a los sos miembros de les polítiques espansionistes de los sos territorios vecinos, internos o esternos al imperiu; esto llevolu a la decayencia. Les guerres napoleóniques, y l'establecimientu per culpa d'elles de laConfederación del Rin, amosaron la debilidá del Sacru Imperiu, que desapaeció'l6 d'agostu de 1806 cuando'l emperador Franciscu II, tres de ser derrotáu porNapoleón Bonaparte renunció a la corona del Sacru Imperiu pa convirtise namái n'emperador d'Austria.
.svg)
