Dende l'empiezu de la filosofía, y en casi toles cultures, atópase esti conceutu vagamente formuláu como lo que permanez per debaxo de lesapariencies cambiantes de les coses de lanaturaleza. Según esa idea, tou lo observable ta dau nes sos diverses y cambiantes apariencies nun soporte o entidá na qu'anicia'l movimientu y cambéu de les coses: la materia.
Una cuestión filosófica importante foi si tou la materia o sustratu material tenía un principiu únicu o tenía diverses fontes. Que dichu sustratu sía unu namái, o dellos principios materiales, (aire, fueu, tierra y agua), foi cuestión plantegada polos filósofosmilesios; loseleatas, sicasí, cuestionaron la realidá del movimientu y, xunto colospitagóricos, encontaron elser nun principiuformal del pensamientu, dexando a la materia puramente como daqué indetermináu ya inconsistente, un nun ser.
Platón y sobremaneraAristóteles ellaboraron el conceutu de forma, correllativu y en contraposición a la materia, dándo-y a ésta'l caltermetafísicu yproblemáticu que tuvo a lo llargo de la historia del pensamientu, coles mesmes que sirvió como conceutu que s'aplica n'otros contestos.
Ye Aristóteles quien ellaboró'l conceutu de materia de manera más completa, magar l'aspeutu metafísicu quedó apostráu a laescolástica.
Pa Aristóteles, siguiendo la tradición de los milesios y de Platón, la carauterística fundamental de la materia ye lareceptividá de la forma. La materia puede ser tou aquello capaz de recibir una forma. Por eso primero de too la materia yepotencia de ser daqué, siendo'l daqué lo determinao pola forma.
En función d'esti conceutu hai tantes clases de materies como clases de formes capaces de determinar a un ser. Yá que el movimientu consiste nun cambéu de forma de la sustancia, el movimientu esplicar en función de la materia como potencia y l'actu como forma de determinación de la sustancia.
La materia, en cuantes que sustancia y suxetu, ye la posibilidá mesma del movimientu. Hai tantes clases de materia cuantes posibles determinaciones de la sustancia nos sos predicaos.
Cuando les determinaciones son accidentales la materia vien dada pola situación de la sustancia en potencia al respective de receición d'una nueva forma. Asina'l tar sentando n'actu ye materia en potencia pa tar de pies; el movimientu consiste en pasar de tar de pies en potencia, a tar de pies n'actu.
El problema ye la esplicación delcambéu sustancial que se produz na xeneración y corrupción de la sustancia. Apaez equí'l conceutu metafísicu demateria primo, pura potencia de ser que nun ye nada, yá que nun tien nenguna forma de determinación.
La tradicional fórmula escolástica pola que se suel definir la materia primo da idea de que realmente ye difícil concebir una realidá que se correspuenda con dichu conceutu:Nun ye un qué (sustancia), nin una cualidá, nin una cantidá nin nenguna otra cosa poles cualos determinar el ser. Una definición puramente negativa qu'incumple les lleis mesmes de la definición.
