Madagascar ye una nación y laislla más grande d'África asitiada nelOcéanu Índicu, frente la costa sureste del continente, a l'altor deMozambique. Ta dixebrada del restu del continente pelacanal de Mozambique. Hai que rescamplar qu'antiguamente la islla s'alcontraba xuncida al continente africanu, del que se separtó, lo que fizo que l'aisllamientu orixináu por mor d'esta dixebra seya la causa de la conservación nel so territoriu d'una bayura d'especies úniques nel mundu.
El primer afincamientu humanu ye probatiblemente delsieglu IV o poco enantes, en cualaquier casu nun hai pruebes de qu'hubiere presencia humana dalguna enantes de la dómina vulgar cristiana. Los ancestros de los malgaxes d'anguaño aportaron dendeIndonesia, y poro, los nativos conserven rasgos asiáticos, vezos típicos del sureste d'Asia y una llingua del tueru malayo-polinesiu. Con ellos tamién aportaron los sos animales domésticos, ente los que rescampla'lcebú, y poco depués de la so arribada desaniciáronse dellos animales endémicos de la islla, como'llémur xigante, elgochu formigueru de Madagascar y unhipopótamu pigméu asemeyáu al que s'alcuentra anguaño n'África occidental. Darréu hebo migracionesbantús dende'l continente que se fondieron cola población llocal, sobremanera na parte este de la islla. A entamos de laEdá Media aportaron los primeros comerciantesperses y haza l'añu1000, losárabes. Frutu de la so estancia ye'l que na parte norte de la islla se prautique güei l'Islam.
El primer contautu colos europeos prodúxose en1500, cuando'lportuguésDiogo Dias acolumbró la islla na so ruta haza laIndia. Demientres los dos sieglos vinientes, Portugal,Gran Bretaña yFrancia tentaron afincase na costa, pero foron espulsaos pola resistencia de los nativos, qu'a fines delsieglu XVII taben xuníos baxu'l reinu d'Imerina, con bas na meseta central. A la fin, los franceses algamaron el so envís de construyir bases comerciales nes costes malgaxes, unes vegaes pola fuercia y otres diplomáticamente, a fines delsieglu XVIII. Demientres lesGuerres Napoleóniques, el reiRadama I d'Imerina púnxose del llau de los británicos, que xorrecieron la so influyencia na islla a costa de los franceses y entrenaron a los nativos nel usu d'armes modernes. Sicasí, a la muerte de Radama I en1828 persiguióse a los británicos, incluyíos los misioneros. Demientres el reináu deRadama II (1861-1863) introduciéronse una serie reformes modernizadores y Madagascar s'abrió al contautu con franceses y británicos, lo que causó que los seutores más tradicionalistes achuquinaren al rei y dieren marcha atrás a los cambeos.Francia anexonóse la islla por completu en1895 tres derrotar a la reinaRanavalona III. Ésta exilióse un añu depués, al tiempu que s'instituyía un mandatu militar francés y Madagascar yera proclamada colonia francesa.
Yá en1916 los franceses tuvieron problemes coles organizaciones secretes nacionalistes, pero llograron caltener l'orde. Francia namái perdió'l control de la islla demientres1942, cuando los británicos la ocuparon por mieu a queXapón se fixera con Madagascar. En1943 foi entregada a la Francia llibre, y en1946 dexó de ser colonia y convirtióse en territoriu d'ultramar francés. Esto nun torgó qu'al añu viniente españase una revuelta que forció a Francia a convocar eleiciones na islla, que ganaron los independentistes moderaos. En1960, Madagascar independizóse dafechu de Francia y instituyóse una república baxo'l gobiernu dePhilibert Tsiranana, líder del Partíu Socialdemócrata.
Imaxe de satélite de Madagascar en setiembre de2003
En1975 hebo un güelpe d'estáu militar que punxo'l gobiernu en manes del Capitán de FragataDidier Ratsiraka, que gobernó con puñu de fierru hasta qu'en1992 les presiones populares obligáron-y a designar un gobiernu de transición a la democracia. Ratsiraka foi derrotáu nes eleiciones presidenciales de1993 porAlbert Zafy, pero ganó les llexislatives que se celebraron al empar. La situación de tensión ente los partidarios de Ratsiraka y el gobiernu de Zafy llevó a la destitución d'esti últimu pol parllamentu en1996, siendo sustituyíu porNorbert Ratsirahonana. Ésti yera un collaborador averáu de Zafy que gobernó baxo la so solombra hasta les eleiciones de1997, nes que Ratsiraka fíxose de nuevo col poder.
Didier Ratsiraka conservaría'l poder hasta les eleiciones presidenciales d'avientu de2001, cuando tres d'unos resultaos controvertíos, el so rival, el hasta entós alcalde d'AntananarivoMarc Ravalomanana declaróse ganador por mayoría absoluta de la primera vuelta de les eleiciones, acusando de fraude al gobiernu, qu'espublizara unos resultaos que facíen necesaria una segunda vuelta.
La tensión de la primera metada del añu2002 llegó a menaciar cola posibilidá d'una guerra civil. La sociedá y el propiu exércitu malgaxes dividiéronse en dos, cola capital Antananarivo convertida en bastión de Ravalomanana, mentantu Ratsiraka dirixía un gobiernu na ciudá costera deToamasina. La comunidá internacional fixo diversos llamamientos al diálogu y a la calma. Ravalomanana algamó afitar el so poder, mentantu Ratsiraka diba perdiendo sofitos. En xunu de 2002, dellos países comoEstaos Xuníos,Suiza yNoruega reconocíen yá'l gobiernu de Ravalomanana. Otros países europeos esperaron la decisión final deFrancia que, a entamos de xunetu, yá se dirixía públicamente a Ravalomanana como "presidente de Madagascar". La reconocencia internacional confirmó'l poder de Ravalomanana, y Ratsiraka fuxó a la fin del país, refuxándose en Francia.
Dende la consolidación del poder por parte de Marc Ravalomanana, el país algamó unes cotes peraltes de xorrecimientu económicu, sofitáu por aides percuantioses d'instituciones internacionales como'lBancu Mundial.
Mapa de les 22 rexones de Madagascar dende 2007 (numeradas), qu'amuesa tamién les 6 antigües provincies en tonos uniformes de color.
Dende1946 Madagascar taba dividida en seis provincies. En2004 aprobóse una nueva división de la islla en 22 rexones (faritra) que, tres de la disolución de les provincies anteriores aprobada en referendu en2007, son anguaño les subdivisiones de más altu nivel alministrativu de la islla. Eses rexónes sodivídense, a la vez, en 119 distritos, 1.579 comunes y 17.485fokontany.[13]
Madagascar ye una islla (la más grande d'África y la cuarta más grande del mundu) que s'alcuentra arodiada dafechu pelocéanu Índicu. Ta separtada del restu del continente polacanal de Mozambique. Hai que rescamplar qu'hai munchos años Madagascar s'alcontraba xunida al continente, del que se separtó, lo que fizo que l'aisllamientu orixináu por mor d'esta separtación seya l'artífiz de la conservación en territoriu malgaxe de multitú d'especies úniques nel mundu.
La población malgaxe ye predominantemente un entemecíu d'orixepolinesiu yafricanu. Investigaciones recientes suxeren que la islla tuvo despoblada hasta l'arribada de navegantes polinesios, aproximadamente nelsieglu I de la nuesa era, al traviés del sur de laIndia y del este d'África, d'onde adquiríen muyeres y esclavos africanos. Migraciones posteriores tanto del Pacíficu como d'África, consolidaron esti orixinal mestu, y xurdieron 18 grupos tribales estremaos. Los xeitos polinesios son más predominantes nes persones qu'habitan na fastera central de la islla, losMerina (3 millones de persones) y los Betsileu (2 millones). Los habitantes de les costes son d'orixe africanu.
L'idioma ye d'orixe malayo-polinesiu y se fala en tola islla. Elfrancés, antiguu idioma colonial, ta tamién perestendíu.
La mayor parte de la población sigue práutiques relixoses tradicionales, qu'enfaticen les venceyes ente la vida y la muerte, na creyencia de que la muerte los xune a los sos ancestros nel rangu de divinidá y que los ancestros tán perinteresaos nel destín de los sos descendientes vivos. Esta comunión espiritual ye celebrada polos Merina y los Betsileo pente medies la práutica delfamadihana o "regresu de la muerte. Nesti ritual, los restos de los parientes son estrayíos de la tumba familiar, envueltos en nuevos sudarios de seda y puestos nuevamente na tumba siguiendo unes ceremonies festives nel so honor.
Cerca del 45% de la población consta decristianos, dividíos en forma igual entecatólicos romanos yprotestantes. Tamién dase'l sincretismu ente los estremaos cultos, polo que los pastores asisten a ritos de famadihana y los creyentes bendicen a los sos muertos enantes d'entamar colos rituales d'entierru tradicionales.
