L'inglés antiguu (tamién llamáu anglosaxón) foi la llingua que se falaba en bona parte de lo que güei yeInglaterra ente los años425 y1125, y de la que remanez l'inglés. Yera una llingua flexiva, con muncha llibertá nel orde de les pallabres, a diferencia del inglés modernu.Asemeyábase a esgaya a otresllingües xermániques, sobremanera colfrisón antiguu y elsaxón antiguu, porque entá nun fueren anovaes les influencies delfrancés que, dende'lsieglu XII, fizo'l cambéu del inglés antiguu alinglés mediu. Colosnormandos nel poder, l'inglés perdió l'esfotu lo que fizo que se crearen munchosdialeutos.
L'alfabetu tovía emplegaba dellos simbolosrúnicos, magar que la mayor parte de los sos carauteres yerenllatinos.
Queda lliteratura n'anglosaxón, que tuviera gran importancia nel refaimientu d'esti idioma. La obra lliteraria más importante qu'aportó a los nuesos díes yeBeowulf, poemaépicu que cuenta les ventures d'esi héroe y que xunta elli mesmu alredor del 10% de tola lliteratura anglosaxona que se conoz.
Unu de los mayores especialistes delsieglu XX nesti idioma foi'l conocíu escritorJ.R.R Tolkien.
