Movatterモバイル変換

[0]ホーム
URL:

Saltar al conteníu
WikipediaLa Enciclopedia Llibre
Buscar

Erik Erikson

Esti artículu foi traducíu automáticamente y precisa revisase manualmente
De Wikipedia
Erik Erikson
Vida
NacimientuFrankfurt del Main[1], 15 de xunu de 1902[2]
NacionalidáBandera d'AlemañaAlemaña
Bandera de Estaos Xuníos d'AméricaEstaos Xuníos
MuerteHarwich(en)Traducir[3], 12 de mayu de 1994[2] (91 años)
Familia
Casáu conJoan Erikson(1930 –m. 1994)
Fíos/esKai T. Erikson
Estudios
EstudiosUniversidá d'Oxford
Direutor de tesis deRobert Jay Lifton
John Roosevelt Boettiger
Llingües falaesinglés[4]
Profesor deRobert Jay Lifton
Oficiu
Oficiuescritor de non ficción,profesor universitariu,psicoanalista, educador
EmplegadoresUniversidá de Harvard
Universidá de Pittsburgh
Universidá de California en Berkeley
Premios
InfluyenciesAnna Freud
Miembru deAcademia de les Artes y les Ciencies d'Estaos Xuníos
Cambiar los datos en Wikidata

Erik Homberger Erikson oErik Erikson(15 de xunu de 1902, Frankfurt del Main – 12 de mayu de 1994, Harwich(en)Traducir), foi unpsicoanalista d'Estaos Xuníos d'orixe alemán, destacáu poles sos contribuciones enpsicoloxía del desenvolvimientu.

Biografía

[editar |editar la fonte]

El so orixe ta arrodiáu de ciertu misteriu. El so padre biolóxicu foi undanés desconocíu qu'abandonó a la so esposa xusto cuando nació Erik. La so madre, Karla Abrahamsen, una nueva danesa d'orixexudíu, crió sola al so fíu mientres los trés primeros años de la so vida. Depués casóse col Dr. Theodor Homberger, quien yerapediatra del neñu y xuntos camudar aKarlsruhe, alsur d'Alemaña.

Dempués de rematar lasecundaria, Erik decidió serartista. Cuando nun asistía a clases d'arte, analayaba porEuropa, visitandomuseos y dormiendo so les pontes. Vivió una vida de rebelde desdexáu mientres enforma tiempu, xustu enantes de plantegase seriamente qué faer cola so vida.

Cuando cumplió los 25 años, un amigu so,Peter Blos (artista y más tardepsicoanalista), suxirió-y que presentar pa una plaza de maestru nuna escuela esperimental pa estudiantes d'Estaos Xuníos dirixida por Dorothy Burlingham, una amiga d'Anna Freud. Amás d'enseñar arte, llogró un certificáu n'educaciónMontessori y otru de la Sociedá Psicoanalítica deViena. Foi psicoanalizáu pola mesma Anna Freud. Mientres tuvo ellí, conoció a una profesora dedanza teatral na escuela mentada. Tuvieron tres fíos, unu de los cualos más tarde seríasociólogu.

Cuando losnazis tomaron el poder, abandonaron Viena y fueron primeru aCopenḥague y depués aBoston. Erikson aceptó un puestu de trabayu na Escuela deMedicina deHarvard y prauticó psicoanálisis de neños na so consulta privada. Nesa dómina llogró xaciase con psicólogos de la talla deHenry Murray yKurt Lewin, según losantropólogosRuth Benedict,Margaret Mead yGregory Bateson. Estos autores exercieron gran influyencia sobre la obra de Erikson.

Más tarde enseñó enYale y depués naUniversidá de California enBerkeley. Foi mientres esti periodu cuando Erik Erikson realizó los sos estudios sobre los indioslakota y losyurok. Cuando llogró'l sociudadanía d'Estaos Xuníos, adoptó oficialmente'l nome de Erik Erikson; naide sabe por qué escoyó esti nome.

En1950 escribió “Childhood and Society” (Infancia y Sociedá), llibru que contenía artículos de los sos estudios de lestribus norteamericanes, analises deMáximu Gorki yAdolf Hitler, según un discutiniu de la personalidá d'Estaos Xuníos y les bases argumentales de la so versión sobre la teoría freudiana. Estes temes (la influencia de la cultura sobre la personalidá y l'analís de figures históriques) repitir n'otros trabayos, unu de los cualos,La verdá deGandhi, llogró'lpremiu Pulitzer y el Premiu Nacional del Llibru.

Mientres el reináu de terror delsenadorJoseph McCarthy en 1950, Erikson abandona Berkeley cuando se-yos pide a los profesores que roblen un compromisu de llealtá”. A partir d'esti momentu, Erik pasa 10 años trabayando y enseñando nuna clínica deMassachussets y darréu otros 10 años más de vuelta en Harvard. A partir del soxubilación en1970, nun dexa d'escribir ya investigar mientres el restu de la so vida. Muerre en1994.

Obra

[editar |editar la fonte]

Heterodoxia

[editar |editar la fonte]

Discípulo deFreud, discrepó d'él, sicasí, en dos aspeutos básicos:

  1. Que les persones son seres activos buscando afaese al so ambiente, más que pasivos esclavos d'impulsos
  2. N'otorgar mayor importancia que Freud a les influencies culturales.

Teoría psicosocial

[editar |editar la fonte]

Ellaboró unaTeoría del desenvolvimientu de la personalidá a la que denominó "Teoría psicosocial". Nella describe ocho etapes del ciclu vital o estadios psicosociales (crisis o conflictos nel desenvolvimientu de la vida, a les qu'han d'enfrentase les persones):[8]

  1. Enfotu básicu vs. rocea. (dende la nacencia hasta aproximao los 18 meses). Ye la sensación física d'enfotu. El bebe recibe'l calor del cuerpu de la madre y los sos cuidos amorosos. Desenvuélvese'l venceyu que va ser la base de les sos futures rellaciones con otres persones importantes; ye receptivu a los estímulos ambientales ye por ello sensible y vulnerable, a les esperiencies de frustración son les esperiencies más tempranes qu'aproven aceptación, seguridá, y prestu emocional y tán na base del nuesu desenvolvimientu d'individualidá. Depende entós del sentimientu d'enfotu que tengan los padres en sí mesmos y nos demás, el que puedan reflexar nos sos fíos.
  2. Autonomía vs. vergüenza y dulda (dende los 18 meses hasta los 3 años aproximao). Esta etapa ta amestada al desenvolvimientu muscular y de control de les eliminaciones del cuerpu. Esti desenvolvimientu ye lentu y progresivu y non siempres ye consistente y estable por ello'l bebe pasa por momentos de vergüenza y dulda.El bebe empecipia a controlar una creciente sensación d'afirmación de la mesma voluntá d'un yo naciente, afírmase munches vegaes oponiéndose a los demás. El neñu empieza a esperimentar la so propia voluntá autónoma esperimentando fuercies impulsives que s'establecen en diverses formes na conducta del neñu, y danse bazcuyando ente la cooperación y la neciura, les actitúes de los padres y el so propiu sentimientu d'autonomía son fundamentales nel desenvolvimientu de l'autonomía del neñu. Este establez la so primer emancipación de forma tal qu'en posteriores etapes va repitir esta emancipación de munches maneres.
  3. Iniciativa vs. culpa (dende los 3 hasta los 5 años aproximao). La tercer etapa de la Iniciativa dar na edá del xuegu, el neñu desenvuelve actividá, imaxinación y ye más enérxicu y falancieru, apriende a movese más llibre y violentamente, la so conocencia del llinguaxe perfeccionar, entiende meyor y fai entrugues constantemente; lo que-y dexa espandir la so imaxinación. Tou esto déxa-y adquirir un sentimientu d'iniciativa que constitúi la base realista d'un sentíu d'ambición y de propósitu. Dase una crisis que se resuelve con una medría de la so sensación de ser él mesmu. Ye más activu y ta provistu d'un ciertu escedente d'enerxía, ye posible ocupase de qué ye lo que puede faese cola aición; afaya lo que puede faer xuntu colo que ye capaz de faer.
    1. La intrusión nel espaciu por aciu una locomoción brengosa,
    2. La intrusión no desconocío per mediu d'un interés grande,
    3. La intrusión nel campu perceptual de los demás,
    4. Fantasíes sexuales, (Los xuegos nesta edá tienen especiales connotaciones simbóliques sobre aspeutos sexuales). Respectu d'esto últimu, el neñu tien una genitalidad rudimentaria y tien munches vegaes sentimientos de culpa y medranes acomuñaes a ello
  4. Laboriosidad vs. inferioridá (dende los 5 hasta los 12 años aproximao). Ye la etapa na que'l neñu empieza la so instrucción preescolar y escolar, el neñu ta ansiosu por faer coses xunto con otros, de compartir xeres, de faer coses o d'entamales, y yá nun obliga a los demás neños nin provoca la so restricción. Tien una manera infantil d'apoderar la esperiencia social esperimentando, planiando, compartiendo. Llega a sentise insatisfechu y descontentu cola sensación de nun ser capaz de faer coses y de faeles bien y entá perfectes; el sentimientu d'inferioridá, fáen-y sentise inferior psicolóxicamente, yá seya pola so situación económica- social, pola so condición "racial" o por cuenta de una deficiente estimulación escolar, pos ye precisamente la institución escolar la que tien de velar pol establecimientu del sentimientu de laboriosidad.
  5. Busca d'identidá vs. espardimientu d'identidá (dende los 12 hasta los 21 años aproximao). Esperiméntase busca d'identidá y una crisis d'identidá, que va alicar los conflictos en caúna de les etapes anteriores; los padres de los adolescentes van vese enfrentando situaciones nueves que van ser un nuevu retu pa la so misión orientadora. Son carauterístiques d'identidá del adolescente:
    • La perspeutiva temporal, orientación nel tiempu y nel espaciu
    • La seguridá en sí mesmu
    • La esperimentación col rol, énfasis na aición
    • El deprendimientu, interés pol contautu col mediu ambiente y una estratexa del deprendimientu vital.
    • Polarización sexual: Fayadizu grau de desenvolvimientu del propiu interés sexual.
    • Lideralgu y adhesión: Fayadiza integración al grupu de "pares".
    • El compromisu ideolóxicu, orientación valorativa y participación nel ambiente.
  6. Amedranái frente a aislamientu (dende los 21 hasta los 40 años aproximao). La intimidá supón la posibilidá de tar cerca d'otros yá que tienes un sentimientu de saber quién yes, nun tienes mieu a perdete” a ti mesmu, como presenten munchos adolescentes el mozu adultu yá nun tien que probase a sigo mesmu. A esta dificultá añader que la nuesa sociedá tampoco fixo enforma polos adultos nuevos l'enclín maladaptativa que Erikson llama promiscuidá, refierse particularmente a volvese demasiáu abiertu, bien fácilmente, ensin apenes esfuerciu y ensin nenguna fondura o respetu pola to intimidá. Esti enclín puede dase tantu col to amante, como colos tos amigos, compañeros y vecinos.
  7. Generatividad frente a estancamientu (dende los 40 hasta los 60 años aproximao). Periodu dedicáu a la crianza de los neños. La xera fundamental equí ye llograr un equilibriu apropiáu ente la productividá y l'estancamientu. La productividá ye una estensión del amor escontra'l futuru; tien que ver con una esmolición sobre la siguiente xeneración y toles demás futures: teniendo y criando los fíos, la enseñanza, la escritura, el maxín, les ciencies y les artes, l'activismu social complementen la xera de productividá. A última hora, cualquier cosa qu'enllene esa “vieya necesidá de ser precisáu”. L'estancamientu, per otru llau, ye l'autu-absorción”; curiar de naide, les persones traten de ser tan granibles que llega un momentu en que nun se pueden dexar nada de tiempu pa sigo mesmos, pa relaxase y folgar. A la fin, estes persones tampoco llogren contribuyir daqué a la sociedá. Esta ye la etapa de la crisis de la mediana edá” pregúntase “¿Qué toi faciendo equí?”.
  8. Integridá frente a desesperación (dende aproximao los 60 años hasta la muerte). Esta ye la última etapa. Na delicada adultez tardía, o maduror, la xera primordial ye llograr una integridá con un mínimu d'esperecimientu. Primero asocede un distanciamientu social, dende un sentimientu d'inutilidá esiste un sentíu d'inutilidá biolóxica, por cuenta de que'l cuerpu yá nun respuende como enantes; xunto a les enfermedaes, apaecen les esmoliciones relatives a la muerte. Los amigos muerren; los familiares tamién y ello contribúi a l'apaición d'un sentimientu d'esperecimientu. Como respuesta a esti esperecimientu, dellos mayores empezar a esmolecer col pasáu. La integridá yoica significa llegar a los términos de la to vida, y por tanto, llegar a los términos del final de la to vida. L'enclín mal adaptativu ye llamada presunción. Cuando la persona “presume” d'una integridá yoica ensin encarar de fechu les dificultaes de la vieyera.

Ver tamién

[editar |editar la fonte]

Bibliografía

[editar |editar la fonte]
  • Erikson, Erik(2000).El ciclu vital completáu.Barcelona: Ediciones Paidós Ibérica.ISBN 84-493-0939-5.
  • –(1983).Infancia y sociedad.Buenos Aires: Horme-Paidós.ISBN 950-618-000-8.
  • –(1972).Sociedá y Adolescencia.Buenos Aires: Editorial Paidós.
  • –(1968, 1974).Identidá, Mocedá y Crisis.Buenos Aires: Editorial Paidós.

Referencies

[editar |editar la fonte]
  1. ↑Afirmao en:Gemeinsame Normdatei. Data de consulta: 10 avientu 2014. Llingua de la obra o nome: alemán. Autor: Biblioteca Nacional d'Alemaña.
  2. 12Afirmao en:Gemeinsame Normdatei. Data de consulta: 9 abril 2014. Llingua de la obra o nome: alemán. Autor: Biblioteca Nacional d'Alemaña.
  3. ↑URL de la referencia:http://www.markville.ss.yrdsb.edu.on.ca/history/society/sspresentations/Erikson.pdf.
  4. ↑Afirmao en:autoridaes BNF. Identificador BnF:11901827b. Data de consulta: 10 ochobre 2016. Autor: Biblioteca Nacional de Francia. Llingua de la obra o nome: francés.
  5. ↑URL de la referencia:https://www.pulitzer.org/prize-winners-by-category/223.
  6. ↑URL de la referencia:https://ispp.org/awards/lasswell/.
  7. ↑URL de la referencia:https://www.apadivisions.org/division-7/awards/distinguished-contributions?tab=3.
  8. ↑Kaplan-Sadock(2004 (9ª edición)).Sinopsis de psiquiatría. Ciencies de la conducta/ Psiquiatría clínica.Madrid: Waverly Hispánica,páx. 211-217.ISBN 978-987-515-507-7.

Enllaces esternos

[editar |editar la fonte]
Sacáu de «https://ast.wikipedia.org/w/index.php?title=Erik_Erikson&oldid=4449633»
Categoríes:
Categoríes anubríes:
[8]ページ先頭
©2009-2026 Movatter.jp