Tt
ST (chlei:t) isch de 20. Büechstabe vom latynische Alphabet und e Konsonant. De Büechstabe hät an (hoch-)dütsche Tektscht e durchschnittlige Adeil vo 6,15% (Platz 7). Im Alemannische bezeichnet mer demit eine vo de Lut/t d̥/. ImIPA stoht s <t> für destimmlos alveolar Plosiv.
 |  |  |  |  |
Proto-semitischs
Kreuz | Phönizischs Taw | Griechischs Tau | Etruskischs T | Latynischs T |
D Friehform vom Büechstabe uss emproto-semitische Alphabet isch e Chrüz. D Bedütig vo sällem Symbol isch unchlar; wahrschints isch's e Markierig gsi. D Phönizier hän im Büechstabe de NammeTaw und de Lutwert[t] ge. Im proto-semitische Alphabet hät s <t> - wie au im phönizische Alphabet - im Lige gschribe werre chönne. Eso hät's imX ähnlig gseh.
Insgriechische Alphabet isch de Büechstabe alsTau uffgnoh worre. D Grieche hän sälli Form verwändet, wo s Taw uff de Spitze stoht. Scho im Friehgriechische isch aber de Querbalke bis an d Spitze vom Büechstabe gwandert.
DEtrusker und noch ne dRömer hän de Büechstabe als <T> übernoh. Si hän de Lutwert und s Ussehe nit verändert.
