EStärn (latiin.stella undastrum,ahd.sterno) isch in drAstronomii e Himmelskörper us Gaas undPlasma, wo e groossiMasse het und sälber lüüchted, wie zum Bischbil unseri irdischiSunne. Si äigeniSchwerchraft hebt en zämme und an dr Ooberflechi isch er 2.200K bis 45.000K häiss, Wissi Zwärg chönne Ooberflechitämpratuure vo bis zu 100.000K haa. Äini vo de wichdigste Erkenntniss vo dr modärne Astronomii isch s, ass fast alliHimmelskörper, wo mit bluttem Aug wie Pünkt usgseen, Stärn si, wo wit äwägg si.
Die mäiste Stärn si Däil vom eneDoppel- oderMeerfachstärnsüsteem und/oder häi eBlaneetesüsteem. E Hufe Stärn zämme bildeStärnhüfe undGalaxie. Stärn chömme in de underschidligste Gröössene, Lüüchtchreft und Farbe vor und wärde dorum noch bestimmte Äigeschafteklassifiziert. Si si üsserst aktivi Gaasriise, wo im Innere Millione Graad häiss und seer turbulänt si. Vo iirer glüejendeOberflechi sände si näben ere intensive Straalig au gladnigiPlasmadäili wit in dr Ruum us und bilde en Astrosfääre, wo bi unserer SunneHeliosfääre häisst. D Äigeschafte vo de Stärn si von ere groosse Bedütig, öb uf emeBlaneet, wo um sä umekräist, Lääbe mööglig isch oder nit.
Rudolf Kippenhahn, A. Weigert:Stellar structure and evolution. Springer, Berlin 1990,ISBN 3-540-50211-4 (änglisch).
N. Langer:Leben und Sterben der Sterne. Becksche Reihe. Beck, Münche 1995,ISBN 3-406-39720-4.
D. Prialnik:An Introduction to the Theory of Stellar Structure and Evolution. Cambridge University Press, Cambridge 2000,ISBN 0-521-65065-8.
J. Bennett, M. Donahue, N. Schneider, M. Voith:Astronomie (Kapitel 14–16), Hsg. Harald Lesch, 5. Auflage (1170 S.), Pearson-Studienverlag, München-Boston-Harlow-Sydney-Madrid 2010
Thassilo von Scheffer,Die Legenden der Sterne, 1939.
