Die benamingPelasgers (Grieks:Πελασγοί,Pelasgoí, enkelvoudΠελασγός,Pelasgós) is deur sekereantieke Griekse skrywers gebruik om te verwys na bevolkings wat dieHellene inGriekeland voorafgegaan het, " 'n omvattende term vir enige antieke, primitiewe en vermoedelik inheemse mense van die Griekse wêreld."[1] Oor die algemeen het "Pelasger" die betekenis aangeneem van bykans al die inheemse bewoners van die Egeïese lande en hul kulture voor die opkoms van die Griekse taal.[2] Dit het nie 'n eksklusiewe betekenis nie, maar benodig spesifisering indien ander konnotasies daaraan geheg word. Tydens dieklassieke periode, hetenklawes wat so benoem word oorleef in verskeie liggings in die Griekse vasteland,Kreta en ander streke van dieEgeïese See. Bevolkings wat as "Pelasgiaans" aangedui word, het 'n taal of tale gebesig, wat in hul eie tyd nie as Grieks beskou is deur die Grieke nie, selfs al is die Pelasgers deur sekere antieke skrywers voorgehou asGrieke. Ook, volgens 'n oorgelewerde tradisie, was groot dele van Griekeland eens Pelasgiaans, voor die Hellenisering daarvan. Hierdie gebiede val oorwegend binne die etniese streke wat teen die 5de eeu v.C. geag is as behorend aanantieke Griekse sprekers wat asIoniërs aangedui is.
Die klassifikasie van die Pelasgerse taal (of tale), wat slegs bekend is weens die nie-Griekse elemente in antieke Grieks en onderskeibaar is in sekere plekname, hetsy een of meer Pelasgerse tale ter sprake is, en die verwantskap van Pelasgers met voorhistoriese Helleens, is veelbewoë vrae wat nog nie afdoende beantwoord is nie. Dié studierigting is gemik op bykomende getuienis wat die gapings mag aanvul. Baie teorieë is al voorgestel, met wisselende byval. Sekere daarvan bevat die vooroordele van eietydsenasionalistiese kwessies, wat afbreuk doen aan die objektiwiteit daarvan.[3]
Argeologiese opgrawings van die 20ste eeu het artefakte blootgelê in gebiede wat tradisioneel bewoon is deur die Pelasgers, soosThessalië,Attika enLemnos. Argeologiese ondersoeke bySesklo enDimini het Pelasgerse materiaal aan die lig gebring wat beskryf is as Laatsteentyds; andere sien die Pelasgerse materiaalkultuur as "Middelhelladies" of selfs as die "Laathelladiese" kultuur vanMiceense Griekeland, waar die vondse van bondige inskripsies reeds aanduibaar in 'n vroeë Griekse vorm is. Selfs die konnotasies wat getref word tussen argeologiese materiaalgetuienis en linguistiese kultuur word bevraagteken deurWalter Pohl en ander moderne kenners vanetnogenese.[4]
