Movatterモバイル変換


[0]ホーム

URL:


Przejdź do zawartości
Wikipediawolna encyklopedia
Szukaj

Monika Pyrek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Monika Pyrek-Rokita
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

11 sierpnia 1980
Gdynia

Wzrost

168 cm

Informacje klubowe
Klub

Bałtyk Gdynia/KL Gdynia
(1994–1995)
Warszawianka(1998–1999)
Lechia Gdańsk(2000–2002)
KL Gdynia(2003)
MKL Szczecin(2004–2012)
Ośrodek Skoku o Tyczce Szczecin(od 2012[1])

Trener

Bogusława Klimaszewska
(1994–1996)
Edward Szymczak
(1995–2001)
Wiaczesław Kaliniczenko
(2002–2013)

Dorobek medalowy
Reprezentacja Polska
Mistrzostwa świata
srebroHelsinki 2005skok o tyczce
srebroBerlin 2009skok o tyczce
brązEdmonton 2001skok o tyczce
Mistrzostwa Europy
srebroGöteborg 2006skok o tyczce
Halowe mistrzostwa świata
brązBirmingham 2003skok o tyczce
brązWalencja 2008skok o tyczce
Halowe mistrzostwa Europy
brązWiedeń 2002skok o tyczce
brązMadryt 2005skok o tyczce
Młodzieżowe mistrzostwa Europy
złotoAmsterdam 2001skok o tyczce
Mistrzostwa świata juniorów
srebroAnnecy 1998skok o tyczce
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Monika Zofia Pyrek-Rokita (ur.11 sierpnia1980 wGdyni) –polskalekkoatletka specjalizująca się wskoku o tyczce. HonorowaAmbasadorka Szczecina

W ciągu kariery 68-krotnie poprawiałarekord Polski[2]. Olimpijka zSydney (2000),Aten (2004),Pekinu (2008) iLondynu (2012). Trzykrotna medalistkamistrzostw świata orazwicemistrzyni Starego Kontynentu z 2006. Reprezentantka kraju wpucharze Europy idrużynowych mistrzostwach Europy. Pięciokrotnie laureatkaZłotych Kolców dla najlepszej polskiej lekkoatletki sezonu (2001, 2003, 2005, 2006 oraz 2008), dwukrotna laureatkaPlebiscytu „Przeglądu Sportowego” (2001 i2005) i wielokrotna zwyciężczyni plebiscytu „Kuriera Szczecińskiego” na najlepszego sportowca województwa zachodniopomorskiego[3][4]. W 2009 odznaczona Krzyżem KawalerskimOrderu Odrodzenia Polski (2009)[5] i tytułemZasłużony dla miasta Szczecina. W 2023r. została Honorowym Obywatelem miasta Polanicy Zdrój.

W latach 2006–2014 członkini Komisji Zawodniczej EAA, w latach 2006–2013 członkini komisji zawodniczej PKOL, w latach 2009–2013 przewodnicząca komisji zawodniczej PKOL i członkini zarządu PKOL. W latach 2011–2015 członek Komisji Zawodniczej IAAF[6]. W latach 2016–2020 członkini Społecznej Rady Sportu przy Ministrze Sportu[7] oraz od 2016 roku członek Rady[8] oraz od 2019 Komitetu Zawodniczego Polskiej Agencji Antydopingowej. Na swoje piąte Igrzyska Olimpijskie (Rio de Janeiro 2016) pojechała jako kandydatka do Komisji Zawodniczej MKOL[9].

Na początku 2013 ogłosiła zakończenie kariery sportowej[10][11]. Po zakończeniu kariery sportowej założyła Fundację Moniki Pyrek[12] realizującą projekty dla dzieci i młodzieży upowszechniający sport przez zabawę m.in. Monika Pyrek Camp[13], Alternatywne Lekcje WF[14], E-platforma[15][16], Monika Pyrek Tour[17] oraz konferencje dotyczące dwutorowej kariery sportowej „Siła Sportu – uporządkuj, zaplanuj, zadbaj o swoją przyszłość”[18]. W 2017 utworzyła Fundusz Stypendialny „Skok w marzenia” dla młodych sportowców[19].

Młodość

[edytuj |edytuj kod]

Jest córką Zbigniewa Pyrka i Bożeny Kuźlik. Jej matka była księgową, a ojciec – marynarzem floty handlowej[20]. Ma starszego brata[21].

AbsolwentkaIX Liceum Ogólnokształcącego im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Gdyni,Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Gdańsku orazWydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego[2].

Kariera sportowa

[edytuj |edytuj kod]

Początki

[edytuj |edytuj kod]

W szkole podstawowej grała w koszykówkę[22]. Lekkoatletykę zaczęła uprawiać w 1994 w Bałtyku Gdynia. Jej pierwszym trenerem byłaBogusława Klimaszewska, a konkurencjami – skok wzwyż i wielobój[23]. W 1995 jej trenerem zostałEdward Szymczak i dzięki niemu rozpoczęła starty w skoku o tyczce, w powstałym po likwidacji sekcji lekkoatletycznej w Bałtyku Klubie Lekkoatletycznym Gdynia (KL Gdynia). W 1996 osiągnęła już wynik 3,60 (85 na świecie)[24] W 1997 wystąpiła w reprezentacji Polski namistrzostwach Europy juniorów, podczas których uplasowała na 10. miejscu wyrównując swój – osiągnięty w eliminacjach tych zawodów – rekord Polski wynikiem 3,80[25][26]. W 1998 zadebiutowała wpucharze Europy wygrywając zawody wMalmö[27] i dwukrotnie w czasie konkursu poprawiając własny rekord kraju[25]. Dwa miesiące później została weFrancjiwicemistrzynią świata juniorek[28] poprawiając w czasie zawodów rekord Polski aż pięciokrotnie[25]. W gronie seniorek zajęła namistrzostwach Europy wBudapeszcie siódmą lokatę czterokrotnie poprawiając własny rekord kraju[2][25]. 17 września ponownie uzyskała wynik lepszy od rekordy Polski, ale już kilka dni później rekordową wysokość odebrała jejAnna Wielgus, skacząc 3,84[25]. W debiucie nahalowych mistrzostwach świata w 1999 była jedenasta[29]. Zajęła 4. miejsce namistrzostwach Europy juniorów w 1999[30].

2000–2004

[edytuj |edytuj kod]

Sezon 2000 zaczęła od odpadnięcia w eliminacjachhalowych mistrzostw Europy, w których debiutowała[2]. Po zwycięstwie w zawodachI ligi pucharu Europy[27] wygrałamistrzostwa Polski[31], a następnie zajęła siódme miejsce w finaleigrzysk olimpijskich wSydney[2].

1 lipca 2001 zdobyła kolejny złoty medalmistrzostw Polski[31][32] ustanawiając, wynikiem 4,61 m, nowyrekord Europy[33][34]. Podczasmłodzieżowych mistrzostw Europy wAmsterdamie osiągnęła wynik 4,40 i została złotą medalistką tej imprezy[35]. Trzy dni po tym sukcesie z rezultatem 4,57 zajęła trzecie miejsce w mitynguDN Galan[36]. Po tych sukcesach wygrała wOttawieigrzyska frankofońskie[37], których Polska była gościem[38]. Na rozegranych wEdmontonmistrzostwach świata zdobyła pierwszy w karierze medal ogólnoświatowej imprezy seniorskiej – z wynikiem 4,55 była trzecia, przegrywając jedynie zeStacy Dragilą (złoto) iSwietłaną Fieofanową (srebro)[39]. Zdobywając medal, była wówczas najmłodszą medalistką mistrzostw świata w skoku o tyczce (miała wtedy niespełna 21 lat). Na koniec sezonu była jeszcze czwarta w igrzyskach dobrej woli[2] orazfinale Grand Prix[40]. Po sezonie rozstała się ze swoim trenerem Edwardem Szymczakiem[23], a jej nowym szkoleniowcem zostałWiaczesław Kaliniczenko.

W 2002 na arenie międzynarodowej pojawiła się jej największa krajowa konkurentkaAnna Rogowska. W marcu obiereprezentowały Polskę nahalowych mistrzostwach Europy – Pyrek zdobyła tam brązowy medal[41], a Rogowska odpadła w eliminacjach. Latem wMonachium podczasczempionatu Starego Kontynentu Pyrek nie awansowała do finału, a Rogowska uplasowała się w nim na siódmym miejscu[42]. Po niepowodzeniach na mistrzostwach na zawodach wLondynie tyczkarka ustanowiła ponownierekord Polski, pokonując poprzeczkę zawieszoną na wysokości 4,62[25].

Na początku 2003 zdobyła pierwszy w karierze medal – brązowy –halowych mistrzostw świata[43]. Po zwycięstwie w zawodachI ligi pucharu Europy wFinlandii[27] zajęła wParyżu czwarte miejsce namistrzostwach świata po zaliczeniu w pierwszych próbach wysokości 4,25, 4,35 i 4,45 w trzecim podejściu uzyskała 4,55, a na wysokości 4,60 strąciła poprzeczkę trzykrotnie odpadając z walki o medale[44].

W sezonie olimpijskim 2004 najpierw była piąta whalowych mistrzostwach świata, a następnie uplasowała się na drugim miejscu w zawodachsuperligi pucharu Europy wBydgoszczy[2]. 4 lipca straciła na rzecz Rogowskiej rekord kraju[25]. Podczas finałuigrzysk olimpijskich po zaliczeniu w pierwszych próbach wysokości 4,20, 4,40 oraz 4,45 w konkursie, oprócz Pyrek, pozostały dwie Rosjanki i Rogowska[45]. Pyrek strąciła trzy próby na wysokości 4,65 i odpadła z rywalizacji zajmując ostatecznie czwarte miejsce[45]. 3 września wBrukseli skoczyła 4,72 m, poprawiając rekord Polski, który przetrwał do maja 2005[25].

Pyrek podczasmistrzostw Polski seniorów wPoznaniu (2007)

2005–2010

[edytuj |edytuj kod]

Po igrzyskach w Atenach w marcu 2005 zdobyła brązowy medalhalowych mistrzostw Europy przegrywając srebro z koleżanką zreprezentacjiAnną Rogowską[41]. W lipcu skończyła studia naUniwersytecie Gdańskim[22]. W sezonie letnim zdobyła swój drugi medalmistrzostw świata – wHelsinkach została wicemistrzynią globu[46].

W 2006 uplasowała się na czwartym miejscu nahalowych mistrzostwach świata[2] i zostaławicemistrzynią Europy w lekkoatletyce[47]. Na koniec sezonu zajęła piąte miejsce wpucharze świata[48]. W 2007 namistrzostwach świata wOsace z wynikiem 4,75 zajęła czwarte miejsce[49]. 22 września podczas zawodówświatowego finału lekkoatletycznego wStuttgarcie skoczyła 4,82 m, ustanawiając życiowy rekord.

W 2008 zdobyła brązowy medalhalowych mistrzostw świata wWalencji[50]. Przedigrzyskami olimpijskimi wystąpiła gościnnie w nagraniuMarii Sadowskiej „Szybciej, wyżej, dalej”[51]. Wolimpijskim finale wPekinie zajęła piąte miejsce z wynikiem 4,70 (wysokość tę zaliczyła w drugiej próbie) – wcześniej w pierwszych podejściach skakała na 4,45, 4,55 i 4,65, a 4,75 trzykrotnie strącała[52].

Nie uczestniczyła w marcu 2009 whalowych mistrzostwach Europy, za to w czerwcu wygrała rywalizację w zawodachsuperligi drużynowego czempionatu Starego Kontynentu, a wynikiem 4,70 m ustanowiłarekord imprezy. Namistrzostwach świata po niezaliczeniu żadnej wysokości przezJelenę Isinbajewą, zdobyła drugi w karierze srebrny medal globalnego czempionatu, przegrywając tylko z koleżanką zreprezentacjiAnną Rogowską[53]. W 2010 po nieudanych startach w mityngach zagranicznych (spowodowanych kontuzją stopy nogi odbijającej) i nieuzyskaniu, wymaganego przezPolski Związek Lekkiej Atletyki, minimum do zakwalifikowania się doreprezentacji na mistrzostwa Europy postanowiła zakończyć starty w tym sezonie.

2011–2012

[edytuj |edytuj kod]

Po ponad półrocznej przerwie wróciła do sportu w sezonie halowym 2011, uzyskując w swoim pierwszym starcie, na mitynguSamsung Pole Vault Stars wDoniecku, wynik 4,60[54][55] – rezultat ten jest lepszy od minimumPZLA doreprezentacji na halowe mistrzostwa Europy wParyżu[56] jednak tyczkarka zapowiedziała, że nie wystąpi w tych zawodach[57]. Drugim i zarazem ostatnim występem Polski w sezonie halowym 2011 był start whalowym mityngu Pedro’s Cup wBydgoszczy – Pyrek zajęła czwarte miejsce uzyskując wynik 4,40 m[58][59]. Podczasmistrzostw świata w Daegu zajęła 10. miejsce (ex aequo zAnną Rogowską iKristiną Gadschiew[60]), zaliczając 4,55 m.

Sezon 2012 rozpoczęła od zajęcia siódmego miejsca z wynikiem 4,40 m podczashalowego mityngu Pedro’s Cup w Bydgoszczy[61]. Letni sezon 2012 zainaugurowała 11 maja namityngu Diamentowej Ligi w Ad-Dausze, jednak nie zaliczyła żadnej wysokości, mając trzy nieudane próby na wysokości 4,20 m[62]. Podczas rozgrywanych w Nowym Jorku zawodów Diamentowej Ligi –Adidas Grand Prix – zaliczyła wysokość 4,50 m, uzyskując tym samym kwalifikację na start w czwartych w jej karierze igrzyskach olimpijskich[63]. Podczas30. IO w Londynie nie awansowała do finału skoku o tyczce kobiet, zaliczając wysokość 4,40 m w kwalifikacjach[64].

Działalność pozasportowa

[edytuj |edytuj kod]

28 listopada 2010 w parze zRobertem Rowińskim zwyciężyła w finale 12. edycji programu rozrywkowegoTVNTaniec z gwiazdami[65][a].

Po zakończeniu kariery sportowej na początku 2013 rozpoczęła pracę jako prezenterka wRadiu Szczecin[66], dla którego przez cztery lata prowadziła autorski programPotyczki Moniki Pyrek. (Zakończyła pracę z końcem 2016 roku)

Życie prywatne

[edytuj |edytuj kod]

12 stycznia 2013 wyszła za starszego o 15 lat menedżera Norberta Rokitę, którego poznała w 2000 podczasLetnich Igrzysk Olimpijskich w Sydney[21]. Mają dwóch synów: Grzegorza (ur. 2013) i Juliana (ur. 2017). Mieszkają na szczecińskimPogodnie[67][68].

Osiągnięcia

[edytuj |edytuj kod]

Międzynarodowe

[edytuj |edytuj kod]
Monika Pyrek (z lewej) wraz zAnną Rogowską cieszą się po wywalczeniu medalimistrzostw świata wBerlinie (2009)
RokZawodyMiejscePozycjaWynikŹródła
1997Mistrzostwa Europy juniorówSłoweniaLublana10. miejsce3,80=NR[25][26]
1998I liga pucharu EuropySzwecjaMalmö1. miejsce3,95NR[25][27]
1998Mistrzostwa świata juniorówFrancjaAnnecy 2. miejsce4,10NR[25][28]
1998Mistrzostwa EuropyWęgryBudapeszt7. miejsce4,15NR[2][25]
1999Halowe mistrzostwa świataJaponiaMaebashi11. miejsce4,20[2][29]
1999Mistrzostwa Europy juniorówŁotwaRyga4. miejsce4,10[30]
2000Halowe mistrzostwa EuropyBelgiaGandawael. – 9. miejsce4,20[2]
2000I liga pucharu EuropyPolskaBydgoszcz1. miejsce4,30[27]
2000Igrzyska olimpijskieAustraliaSydney7. miejsce4,40NR[2][25]
2001I liga pucharu EuropyFinlandiaVaasa1. miejsce4,50NR[25][27]
2001Młodzieżowe mistrzostwa EuropyHolandiaAmsterdam 1. miejsce4,40[2][35]
2001Igrzyska frankofońskieKanadaOttawa 1. miejsce4,30CR[37]
2001Mistrzostwa świataKanadaEdmonton 3. miejsce4,55[2]
2001Igrzyska Dobrej WoliAustraliaBrisbane4. miejsce4,35[2]
2001Finał Grand Prix IAAFAustraliaMelbourne4. miejsce4,20[2][40]
2002Halowe mistrzostwa EuropyAustriaWiedeń 3. miejsce4,60NIR[2]
2002Superliga pucharu EuropyFrancjaAnnecy4. miejsce4,20[2]
2002Mistrzostwa EuropyNiemcyMonachiumel. – 13. miejsce4,30[2]
2003Halowy puchar EuropyNiemcyLipsk3. miejsce4,30[2]
2003Halowe mistrzostwa świataWielka BrytaniaBirmingham 3. miejsce4,45[2][43]
2003I liga pucharu EuropyFinlandiaLappeenranta1. miejsce4,30[27]
2003Mistrzostwa świataFrancjaParyż4. miejsce4,55[2]
2003Światowy finał lekkoatletyczny IAAFMonakoMonako4. miejsce4,50[2]
2004Halowe mistrzostwa świataWęgryBudapeszt5. miejsce4,50[2]
2004Superliga pucharu EuropyPolskaBydgoszcz2. miejsce4,40[2]
2004Igrzyska olimpijskieGrecjaAteny4. miejsce4,55[2]
2004Światowy finał lekkoatletyczny IAAFMonakoMonako5. miejsce4,50[2]
2005Halowe mistrzostwa EuropyHiszpaniaMadryt 3. miejsce4,70[2]
2005Mistrzostwa świataFinlandiaHelsinki 2. miejsce4,60[2]
2005Światowy finał lekkoatletyczny IAAFMonakoMonako2. miejsce4,62[2]
2006Halowe mistrzostwa świataRosjaMoskwa4. miejsce4,65[48]
2006Superliga pucharu EuropyHiszpaniaMalaga1. miejsce4,75CR[48]
2006Mistrzostwa EuropySzwecjaGöteborg 2. miejsce4,65[48]
2006Światowy finał lekkoatletyczny IAAFNiemcyStuttgart2. miejsce4,65[48]
2006Puchar świataGrecjaAteny5. miejsce4,30[48]
2007Superliga pucharu EuropyNiemcyMonachium1. miejsce4,65[2]
2007Mistrzostwa świataJaponiaOsaka4. miejsce4,75[2]
2007Światowy finał lekkoatletyczny IAAFNiemcyStuttgart2. miejsce4,82[2]
2008Halowe mistrzostwa świataHiszpaniaWalencja 3. miejsce4,70[2]
2008Igrzyska olimpijskiePekin5. miejsce4,70[2]
2008Światowy finał lekkoatletycznyNiemcyStuttgart3. miejsce4,70[2]
2009Superliga drużynowych mistrzostw EuropyPortugaliaLeiria1. miejsce4,70CR[2]
2009Mistrzostwa świataNiemcyBerlin 2. miejsce4,65[2]
2009Światowy finał lekkoatletyczny IAAFGrecjaSaloniki2. miejsce4,60[2]
2011Mistrzostwa świataKorea PołudniowaDaegu10. miejsce4,55[60]
2012Mistrzostwa EuropyFinlandiaHelsinkiel. – 13. miejsce4,35[69]
2012Igrzyska olimpijskieWielka BrytaniaLondynel. – 15. miejsce4,40[70]

Mistrzostwa Polski

[edytuj |edytuj kod]
Monika Pyrek podczas treningu naMiejskim Stadionie Lekkoatletycznym w Szczecinie

Stadion

[edytuj |edytuj kod]
 Osobny artykuł:Medalistki mistrzostw Polski seniorów w skoku o tyczce.

Monika Pyrek zdobyła podczas swojej kariery 11 złotych i 3 srebrne medalemistrzostw Polski seniorów – wyczyn ten czyni ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w historii skoku o tyczce w Polsce[2][71][72].

Mistrzostwa PolskiPozycjaWynik
Bydgoszcz 1997 2. miejsce3,60
Wrocław 1998 2. miejsce4,00
Kraków 1999 1. miejsce3,70
Kraków 2000 1. miejsce4,00
Bydgoszcz 2001 1. miejsce4,61
Szczecin 2002 1. miejsce4,50
Bydgoszcz 2004 1. miejsce4,45
Biała Podlaska 2005 1. miejsce4,70
Bydgoszcz 2006 1. miejsce4,60
Poznań 2007 1. miejsce4,60
Szczecin 2008 1. miejsce4,70
Bielsko-Biała 2010 1. miejsce4,20
Bydgoszcz 2011 2. miejsce4,60
Bielsko-Biała 2012 1. miejsce4,45

Hala

[edytuj |edytuj kod]

Tyczkarka wywalczyła 11 tytułówhalowych mistrzostw Polski seniorów – wyczyn ten czyni ją najbardziej utytułowaną zawodniczką w historii skoku o tyczce w Polsce[2][73].

Mistrzostwa PolskiPozycjaWynik
Spała 1998 1. miejsce3,91
Spała 1999 1. miejsce4,10
Spała 2000 1. miejsce4,15
Spała 2001 1. miejsce4,36
Spała 2002 1. miejsce4,25
Spała 2003 1. miejsce4,50
Spała 2004 1. miejsce4,65
Spała 2005 1. miejsce4,70CR
Spała 2006 1. miejsce4,40
Spała 2008 1. miejsce4,70=CR
Spała 2009 1. miejsce4,60
Spała 2010 2. miejsce4,40
Spała 2012 3. miejsce4,30

Rekordy życiowe

[edytuj |edytuj kod]
MiejsceWynikMiejsceDataWynik w historii
Skok o tyczce (hala)4,76UkrainaDonieck12 lutego 2006
Skok o tyczce (stadion)4,82NiemcyStuttgart22 września 200711.
Skok wzwyż1,70[74]1997

Światowy ranking lekkoatletyczny (do2006 rankingIAAF)

[edytuj |edytuj kod]
  • 2001 –3. miejsce
  • 2002 –3. miejsce
  • 2003 – 6. miejsce
  • 2004 – 5. miejsce
  • 2005 –2. miejsce
  • 2006 –2. miejsce
  • 2007 –3. miejsce
  • 2008 –3. miejsce
  • 2009 –3. miejsce

RankingTrack and Field News

[edytuj |edytuj kod]
  • 2001 –3. miejsce[75]
  • 2002 –3. miejsce[75]
  • 2007 –3. miejsce
  • 2008 – 4. miejsce[76]

Listy światowe

[edytuj |edytuj kod]
  • 2001 –3. miejsce (4,61 m)
  • 2002 – 6. miejsce (4,62 m)
  • 2003 – 7. miejsce (4,60 m)
  • 2004 – 5. miejsce (4,72 m)
  • 2005 –3. miejsce (4,70 m)
  • 2006 –2. miejsce (4,75 m)
  • 2007 –3. miejsce (4,82 m)
  • 2008 – 4. miejsce (4,75 m)
  • 2009 – 5. miejsce (4,78 m)

Odznaczenia

[edytuj |edytuj kod]

Uwagi

[edytuj |edytuj kod]
  1. Propozycję udziału w programie otrzymała już w 2008 po udziale wLetnich Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie, jednak wówczas nie przyjęła zaproszenia z uwagi na zobowiązania zawodowe[21]

Przypisy

[edytuj |edytuj kod]
  1. Pyrek opuszcza MKL! [online], Sport.pl [dostęp 2012-01-11] (pol.).
  2. abcdefghijklmnopqrstuvwxyzaaabacadaeafagahaiajakalamanaoJanusz Rozum, Daniel Grinberg, Zbigniew Jonik, Henryk Kurzyński, Leszek Luftman, Stefan Pietkiewicz, Tadeusz Wołejko: 90 lat polskiej lekkoatletyki 1919–2009. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2009, s. 70.ISBN 978-83-902509-9-1.
  3. Pyrek zwyciężczynią plebiscytu „Kuriera Szczecińskiego” [online], Sport w Interia.pl, 29 grudnia 2009 [dostęp 2011-01-11] (pol.).
  4. Plebiscyt sportowy – Pyrek i Duda zwyciężają [online], 24 kurier, 24 grudnia 2010 [dostęp 2011-01-11] [zarchiwizowane zadresu 2011-06-13] (pol.).
  5. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 258.
  6. Lekkoatletyczne MŚ. Pyrek wyróżniona [online], Sport.pl [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  7. Pierwsze posiedzenie Społecznej Rady Sportu [online], cos.pl [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  8. Pierwsze posiedzenie Rady Polskiej Agencji Antydopingowej.
  9. Monika Pyrek-Rokita kandydatką do Komisji Zawodniczej MKOl [online], Onet Sport, 11 grudnia 2015 [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  10. Monika Pyrek zakończyła karierę [online],Onet [dostęp 2013-01-05] [zarchiwizowane zadresu 2013-05-03] (pol.).
  11. PawełP. Bartnik PawełP.,Pole vaulter Monika Pyrek announces her retirement [online], iaaf.org [dostęp 2013-01-14] (ang.).
  12. Fundacja Moniki Pyrek – Powstała z miłości do sportu i niepohamowanej chęci zarażania tą pasją wszystkich dookoła bez ograniczeń. [online] [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  13. Monika Pyrek CAMP – Fundacja Moniki Pyrek [online] [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  14. KINDER Joy of moving Alternatywne lekcje WF [online] [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  15. FundacjaMonikiPyrek,Kinder Joy of moving Alternatywne lekcje WF e-platforma [online], 28 sierpnia 2021 .
  16. WF możliwy dzięki e-platformie! – Polski Komitet Olimpijski [online] [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  17. Monika Pyrek Tour – ogólnopolski tour mityngów skoku o tyczce dla dzieci i młodzieży [online], monikapyrektour.pl [dostęp 2021-08-28] .
  18. http://fundacjamonikipyrek.pl/sila-sportu/
  19. „Skok w marzenia” – wspieramy młodych sportowców z Moniką Pyrek! | Netto [online], netto.pl [dostęp 2021-08-28] (pol.).
  20. Monika Pyrek – Fundacja Dobrej Książki [online], www.kronikasportu.pl [dostęp 2019-11-13] (pol.).
  21. abcMonika Pyrek - nieprzypadkowa dziewczyna - Kobieta.pl [online], kobieta.pl [dostęp 2024-04-24] (pol.).
  22. abInformacje o mnie [online], monikapyrek.pl [dostęp 2010-11-30] (pol.).
  23. abMonika Pyrek między Gdynią a Szczecinem.
  24. Andrzej Karczmarski, Ryszard SadkowskiZ historii lekkoatletyki na Pomorzu Gdańskim, wyd. Pruszcz Gdański, 2011, s. 277,284.
  25. abcdefghijklmnJanusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 – 2006. Zamość – Sandomierz: 2007.
  26. abEuropean Junior Championships 1997. wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane ztego adresu (2013-10-31)]. (ang.).
  27. abcdefgEuropean Cup B Final and First League [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  28. abWorld Junior Championships 1998. wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane ztego adresu (2013-10-31)]. (ang.).
  29. ab7th IAAF World Indoor Championships in Athletics: Official Results – POLE VAULT – Women – Final [online], iaaf.org [dostęp 2012-05-16] [zarchiwizowane zadresu 2001-11-30] (ang.).
  30. abEuropean Junior Championships 1999. wjah.co.uk. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane ztego adresu (2013-10-31)]. (ang.).
  31. abPolish Championships [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  32. Medalistki mistrzostw Polski (1980-2010): skoki [online], Oficjalny portalPolskiego Związku Lekkiej Atletyki [dostęp 2010-12-01] [zarchiwizowane zadresu 2015-06-02] (pol.).
  33. 77. Lekkoatletyczne MP: Rekord Europy Moniki Pyrek [online], interia.pl [dostęp 2010-12-06] (pol.).
  34. Polski Komitet Olimpijski: Monika Pyrek – sylwetka w portalu www.olimpijski.pl. www.olimpijski.pl. [dostęp 2010-12-01]. (pol.).
  35. abEuropean Under 23 Championships and Cup [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  36. DN Galan – Stockholm (SWE)Tuesday, July 17, 2001 [online], iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2008-09-14] (ang.).
  37. abFrancophone Games [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  38. Polacy jadą na igrzyska frankofońskie [online], wprost.pl [dostęp 2010-11-30] (pol.).
  39. 2001 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault Women [online], iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2010-08-06] (ang.).
  40. abIAAF Grand Prix Final 2001: Official Result Women – POLE VAULT [online], iaaf.org [dostęp 2012-09-05] [zarchiwizowane zadresu 2012-08-12] (ang.).
  41. abEuropean Indoor Championships (Women) [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  42. EC München GER 6 – 11 August – Pole Vault Women [online], tilastopaja.org [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  43. abIAAF World Indoor Championships [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  44. 2003 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault Women [online], iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2009-09-06] (ang.).
  45. ab2004 Olympic Games – Pole Vault [online], iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2008-07-04] (ang.).
  46. IAAF World Championships in Athletics [online], gbrathletics [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  47. EC Göteborg SWE 7 – 13 August / 19th European Championships, Ullevi Stadium – Pole Vault Women [online], tilastopaja.org [dostęp 2010-11-30] (ang.).
  48. abcdefJanusz Rozum (opracowanie) oraz Komisja StatystycznaPolskiego Związku Lekkiej Atletyki: Rocznik PZLA 2006. Warszawa: Dział sportowo-techniczny PZLA, 2007.
  49. 2007 IAAF World Championships in Athletics – Pole Vault Women [online], iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2010-04-30] (ang.).
  50. JanuszJ. Rozum JanuszJ.,Brąz Pyrek w drugim dniu 12. HMŚ w Wenecji [online],Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2010-11-30] (pol.).
  51. AleksandraA. Warska AleksandraA.,Monika Pyrek nagrała piosenkę [online], gs24.pl [dostęp 2010-11-30] (pol.).
  52. 2008 Olympic Games – Pole Vault [online], iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2008-08-25] (ang.).
  53. DavidD. Powell DavidD.,After Pole Vault gold, Rogowska as stunned as anyone [online], berlin.iaaf.org [dostęp 2010-11-30] [zarchiwizowane zadresu 2010-01-09] (ang.).
  54. Dobry start Rogowskiej i Pyrek w Doniecku [online],Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-02-12] (pol.).
  55. Sukces Moniki, dramat Przemka [online], Sport.pl Gazeta Wyborcza Szczecin [dostęp 2011-02-18] (pol.).
  56. Wskaźniki PZLA, Halowe Mistrzostwa Europy, Paryż (FRA), 3–6 marca 2011 [online],Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-02-18] [zarchiwizowane zadresu 2013-03-11] (pol.).
  57. MONIKA PYREK: Na razie mam zakwasy [online],Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2011-02-12] (pol.).
  58. Monika czwarta [online], Sport.pl Gazeta Wyborcza Szczecin [dostęp 2011-02-18] (pol.).
  59. Pedro’s Cup Bydgoszcz POL 16 February 2011 Indoor [online], tilastopaja.org [dostęp 2014-09-12] (ang.).
  60. ab13th World Championships, Daegu Stadium / Daegu KOR 27 August – 4 September 2011 [online], tilastopaja.org [dostęp 2011-08-31] (ang.).
  61. Nieskuteczny atak na minimum do Turcji [online], Sport.pl Gazeta Wyborcza Szczecin [dostęp 2012-02-08] (pol.).
  62. Kiepski start Moniki Pyrek [online], Sport.pl [dostęp 2012-05-15] (pol.).
  63. Londyn 2012. Monika Pyrek pojedzie na igrzyska [online], Sport.pl [dostęp 2012-06-10] (pol.).
  64. The XXX Olympic Games Olympic Games | iaaf.org [online], www.iaaf.org [dostęp 2017-11-25] [zarchiwizowane zadresu 2012-08-06] .
  65. Monika Pyrek najlepszą tancerką [online],Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2010-11-29] (pol.).
    Monika Pyrek wygrała Taniec z Gwiazdami [online], SportoweFakty.pl [dostęp 2010-11-29] (pol.).
    Flash-News des Tages: Monika Pyrek gewinnt Tanzshow [online], leichtatletik.de [dostęp 2010-12-05] (niem.).
    Pyreková vyhrála polskou verzi StarDance [online], atletika.cz [dostęp 2012-09-05] (cz.).
    Poland’s Pyrek now ready to swap her dancing shoes for spikes [online],European Athletics [dostęp 2010-12-06] [zarchiwizowane zadresu 2012-07-31] (ang.).
  66. INFORMACJE TELEADRESOWE – O NAS – Radio Szczecin [online], radioszczecin.pl [dostęp 2017-11-25] .
  67. Monika Pyrek zdradziła płeć dziecka. 2017-12-21. [dostęp 2019-09-18].
  68. Gwiazdy prywatnie: Monika Pyrek. TVN Style, 2018-04-12. [dostęp 2019-09-18].
  69. Pole Vault Women [online], European Athletics [dostęp 2012-06-28] (ang.).
  70. MaciekM. Jałoszyński MaciekM.,Rogowska awansuje do finału tyczkarek [online], pzla.pl [dostęp 2012-08-31] (pol.).
  71. NC Bielsko-Biala POL 8 – 10 July 2010 [online], tilastopaja.org [dostęp 2014-09-12] [zarchiwizowane zadresu 2016-03-04] (ang.).
  72. NC Bydgoszcz POL 11 – 13 August 2011 [online], tilastopaja.org [dostęp 2012-02-08] [zarchiwizowane zadresu 2016-03-04] (ang.).
  73. Po 56. HMP – kobiety [online],Polski Związek Lekkiej Atletyki [dostęp 2012-02-28] (pol.).
  74. Zbigniew Jonik, Janusz Rozum: Polish Team for 9th World Championships in Athletics. Polski Związek Lekkiej Atletyki, 2003, s. 5.
  75. abAll-time World Rankings – Women’s Pole Vault [online],Track and Field News [dostęp 2010-12-01] [zarchiwizowane zadresu 2012-09-08] (ang.).
  76. Track & Field News [online], www.trackandfieldnews.com [dostęp 2017-11-25] [zarchiwizowane zadresu 2014-08-08] .
  77. M.P. z 2010 r. nr 27, poz. 258 – pkt 4.
  78. Twitter. Informacja na oficjalnym koncie tyczkarki.. twitter.com, 2019-09-18. [dostęp 2019-09-20].

Bibliografia

[edytuj |edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj |edytuj kod]
Młodzieżowe mistrzynie Europy wskoku o tyczce
Mistrzynie igrzysk frankofońskich wskoku o tyczce

Portal:Lekkoatletyka

Mistrzynie Polski wskoku o tyczce
Halowe mistrzynie Polski w skoku o tyczce

Portal:Lekkoatletyka

Rekordziści Polski wskoku o tyczce
Mężczyżni
Kobiety
Identyfikatory zewnętrzne:
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Monika_Pyrek&oldid=73774122
Kategorie:
Ukryte kategorie:

[8]ページ先頭

©2009-2025 Movatter.jp